23 Νοε 2008

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ



Τ’ άρωμά της το ’φερνα
απ’ το σπίτι μου.
Μύριζε ήλιο και γιασεμί
ζέστα και παράδεισο
πυκνή στα μάγουλα και ροδαλή δροσιά
λιγοθυμιά
από έρωτα αμούστακο.

Το άρωμα που της έφερνα
απ’ το σπίτι μου
τ’ ακούμπησα στο κομοδίνο της
για να με κάνει άντρα.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

3 σχόλια:

μαρία νικολάου είπε...

Υπεροχοι στίχοι γεμάτοι έρωτα ..
Κι αυτό το άρωμα,
σαν να το άγγιξα ένιωσα..

Φαιδρα Φις είπε...

Δημήτρη μου,Δημήτρη μου,
θέλω να μου επιτρέψεις την παραφθορά,μόνο για σήμερα
στ'ορκίζομαι,μόνο για σήμερα

το άρωμά του το μύριζα
στη μυστική σιωπή της θάλασσας
στην τρικυμία του δάσους
γι'αυτό το έφερα πάντοτε πάνω μου
σαν άγρια χειμωνιάτικη νύχτα

μύριζε ψίθυρο που φτερουγίζει
το ανείπωτο
ή κάτι απρόσμενα θρηνητικό
γλυκόφεγγο άστρο
του Άδη ξεστρατισμένο

αέρας κίνησε...
μυλόπετρα έθρυψε την ευωδιά
του γιασεμιού του
κι άφησε μόνο τον ήλιο
να σέρνεται μαύρος
και δυσκίνητος στο κομοδίνο

αφήνοντας μια αχτίδα της μυρωδιάς
σε κλαδί κατάγκριζο και γυμνό
για να με κάνει γυμνόχρυση.

πόσο σ'ευχαριστώ!
αγκαλιά μεγάλη

Churchwarden είπε...

Mαρία Νικολάου και Χάριτα,

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ.