20 Νοε 2008

ΠΩΣ ΠΙΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΙΜΑΝΙ



Αν όπου θάλασσα γινότανε στεριά
κι όπου στεριά, θάλασσα γινόταν
θα πέφταμε όλοι ανήμποροι στο νερό
έχοντας κατά νου την επιβίωση.
Τόσον αφρό από πλατσούρισμα
ωκεανός δε θα ’χε ματαδεί:
άνθρωπος άνθρωπο να πιάνει για σωσίβιο
άνθρωπος να κατατρώγει άνθρωπο
χώρο για να κάνει στο κολύμπι
όλα για να ξαναπατηθεί το χώμα
κι ας χαθεί από τα πτώματα ο βυθός.
Χρειάζεστε, άραγες, εμένα να σας πω
με υποθέσεις ό,τι ζείτε κάθε μέρα;
Σεις γνωρίζετε καλύτερα πώς πιάνει κανείς λιμάνι.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)


Οι Nightwish τραγουδούν για μας



Ο ποιητής Γιάννης Βούλτος διαβάζει τα ποιήματά μου
"Συνήθεια" και "Το Θεριό"

Ευχαριστώ από καρδιάς τον ποιητή
για το πολύτιμο δώρο του
και καταθέτω και από εδώ το θαυμασμό μου
για την εκφορά του.

14 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

Ξεκινάς με μια υπόθεση,
αν...
αυτό για μένα σημαίνει ότι
υπάρχει ακόμα ελπίδα,ότι αυτή μπορεί να τονωθεί,αν αξίζουν οι άνθρωποι και κάποια πράγματα,
κάποιες ιδέες μας να σωθούν,
για να μη χαθεί ο βυθός από πτώματα.

θα αφήσω κάτι που έχει γράψει ο Οδυσσέας Ιωάννου:
"Όπως και τα κορδόνια των αποφθεγμάτων που μας έχετε κρεμάσει στο λαιμό,να μας φυλάνε από τα χρόνια.Οι συμβουλές των γονιών,η άνεση και η χαλαρότητα των "περπατημένων" που δεν ιδρώνουν πια,γιατί η μόνη παρθενιά που τους έμεινε να χάσουν είναι το τι νιώθεις πεθαίνοντας.Ξέρω πώς ακούγονται αυτά.Σαν μια επικίνδυνη απαξίωση της ανθρωπιάς και σαν δικαιολογία φρίκης.Ποιος είπε ότι οι πιο σκοτεινοί μας τόποι δεν είναι κι αυτοί μέρος της ανθρωπιάς μας?Οι σπασμοί μας στη βία που προκαλούμε οι ίδιοι?Μπορούμε να φιλάμε ρώγες,αλλά μπορούμε και να δαγκώνουμε μάτια.Το τι πρέπει και το τι όχι,το έμαθε ο καθένας μόνος του.Και οι επόμενοι και οι μεθεπόμενοι και όλα τα πλάσματα που ακολουθούν τη γραμμή της ζωής.Η οποία πάντα βρίσκει τρόπους να συνεχίζει."

Churchwarden είπε...

Kαλημέρα, Φαίδρα. Όχι, η ζωή δε βρίσκει πάντα τρόπους να συνεχίσει. Πρόκειται για εσφαλμένη αντίληψη. Αυθαίρετη.

Φαιδρα Φις είπε...

"Φαντάσου ένα σοβαρό τροχαίο στην εθνική.Αίματα,σίδερα,σάρκες.Προσπερνάς,κόβοντας ταχύτητα και για τα επόμενα δέκα λεπτά,οδηγείς σαν κότα.Φοβάσαι αυτό που είδες.Σε πόση ώρα το ξεχνάς και ξαναπιάνεις τα εκατόν ογδόντα?Σε πέντε λεπτά,όχι περισσότερα.Υπάρχεις για να ζεις.Όχι για να θυμάσαι.Και νομίζω πως πάντα οι άνθρωποι θα έχουν τις ίδιες αποστάσεις από τη γη και τον ουρανό.Φτιάξαμε το παραμύθι της Εδέμ,επειδή ζούμε στη Σπιναλόγκα.Ένα αεράκι και ο πολιτισμός μας θα ψοφήσει από τη μυρωδιά των σκουπιδιών του."

ζητώ συγνώμη για το σχοινοτενές του σχολίου.
αν ήρθε η ώρα να τα παραδεχτούμε όλα αυτά,ίσως πιάσουμε με διαφορετικό τρόπο λιμάνι.
αυτό που βλέπω όμως είναι πως κάνουμε τα πάντα για να αθωώνουμε τις προθέσεις μας,
ενώ μουγκρίζουμε από μέσα μας,αδημονώντας και γι'άλλα πτώματα στο βυθό,προκειμένου να σώσουμε τους εαυτούς μας.Μια επίφαση σταυροφορίας για το λιμάνι που έτσι κι αλλιώς πέρασε από τα μάτια μας κάποτε και το απαξίωσε το βλέμμα...Ποιος ξέρει αν είναι αργά...

η απαγγελία του Γιάννη Βούλτου έδωσε άλλη διάσταση στα ποιήματά σου,
ωραία αίσθηση,διακόνημα
στην βαθιά ποίησή σου.

καλημέρα αγαπημένε μου φίλε
σου στέλνω τη σκέψη μου

Churchwarden είπε...

Σαν κότα; Να είσαι καλά, μου έφτιαξες τη διάθεση...

Ωραίο το παράδειγμά σου. Σημαίνει ότι η πραγματικότητα δεν πείθει, απλώς σοκάρει...

Γεια σου, Χάριτα...

Lady Murasaki είπε...

Ναι,Δημήτρη,φυσικά και χρειαζόμαστε εσένα να μας πεις αυτό που ζούμε κάθε μέρα- για να το ζήσουμε επιτέλους!

Να καταθέσω επίσης τον ειλικρινή μου θαυμασμό για την εξαιρετική απαγγελία του Γιάννη Βούλτου.

Καλημέρα και στους δυο σας

Churchwarden είπε...

Hallo, Lady Murasaki...where have you been? I have been nervous, eating people and stuff...

ector είπε...

Η αστάθεια είναι σταθερή,η σταθερότητα είναι ασταθής.Αυτό λέει διαρκώς το λιμάνι με τον τρόπο του.
Χαιρετώ την ομήγυρι:αυτό το διαρκές γίγνεσθαι ποίηση.

Φαιδρα Φις είπε...

"Όσα λιμάνια απ' τα μάτια μου περάσαν
Τόσα ταξίδια απ' τα μάτια τους με χάσαν
Όμως δεν ξέρω τι αξίζει να κρατήσω
Μπροστά μου βλέπω αυτά που έχω αφήσει πίσω

Λάμπει στα κύματα ο αφρός
Κι η θάλασσα κι η θάλασσα το ξέρει
Πως όσα πάρει ο καιρός
Τόσα η ζωή θα φέρει
Πως όσα πάρει ο καιρός
Τόσα η ζωή θα φέρει

Φτάνω με χέρια ανοιχτά στου φόβου τη βεράντα
Όποιος πετάξει μια φορά, λένε πετάει για πάντα
Όμως δεν ξέρω τι αξίζει να κρατήσω
Μπροστά μου βλέπω αυτά που έχω αφήσει πίσω

Θέλω να φύγουμε μαζί
Μακριά,μακριά απ' τα χαλασμένα
Τι σόι πράγμα είναι η ζωή
Αν εξαιρέσω εσένα;
Τι σόι πράγμα είναι η ζωή
Αν εξαιρέσω εσένα;

Όσα λιμάνια απ' τα μάτια μου περάσαν
Τόσα ταξίδια απ' τα μάτια τους με χάσαν"

ειρήνη είπε...

κι αυταπάτες πια δεν έχω..

μ' αρέσει αυτό στην ποίησή σου

kyriaz είπε...

"όλα για να ξαναπατηθεί το χώμα
κι ας χαθεί από τα πτώματα ο βυθός."

Τι να πω...

Περιέγραψες τον άνθρωπο μέσα σε δυο στίχους.

*Εξαιρετικά λιτή-γι' αυτό κι εξαιρετική-η απαγγελία του Βούλτου.

Churchwarden είπε...

Έκτωρα,

Συμφωνούμε ως προς τα λεγόμενα του λιμανιού. Θα συμπλήρωνα ότι τα προσδιοριστικά της σταθερότητας και της αστάθειας είναι πολύ καλά εργαλεία αυτογνωσίας αλλά και γνώσης της φύσης.

Χάριτα,

Η επιστροφή στον έρωτα δεν είναι πάντοτε εύκολη. Έχει και αυτή, ευτυχώς η δυστυχώς, εξάρτηση από τις συνθήκες.

Ειρήνη,

Προσπαθώ να αποφλοιώνω τις αυταπάτες μου. Για τα όμορφα λόγια και την καλοσύνη σου, σε ευχαριστώ πολύ.

Γιάννη,

Να είσαι καλά-τροφός μου ο έπαινός σου. Ερώτηση: μια αφαιρετική ανάγνωση είναι πάντοτε εξαιρετική; Νομίζω πως ο Γιάννης Βούλτος έχει στην εκφορά του όπλα, μεταξύ άλλων, τα φυσικά του προσόντα: φωνή.

kyriaz είπε...

Δημήτρη
αναμφισβήτητα ισχύει αυτό που λες-μα δε φτάνει η φωνή: ο άνθρωπος ξέρει να αποφεύγει τις κακοτοπιές στην απαγγελία είτε από ένστικτο είτε από σπουδή...

μαρία νικολάου είπε...

Δεν ειμαι σίγουρη κι αν ζουμε κάθε μερα..
Υπεροχοι στιχοι.
Καλημερα

Churchwarden είπε...

Μαρία Νικολάου,

Με τιμάς. Σε ευχαριστώ από καρδιάς.