10 Νοε 2008

ΦΙΛΙ



Πριν κλείσεις τα μάτια σου για να δυναμώσεις
την αφή των χειλιών σου
Δες τον απείρανθο πόθο μου στις άκρες
των νυχιών μου
Που σκάβουν το αλώνι της πρώιμης ηδύτητας να βρουν ενδόθερμη ανταπόκριση
Πριν κλείσεις τα μάτια σου δες πώς αιωρείται έωλο το άχθος των σταυρών
Γαρύφαλλο δέξου στα σιωπηλά χείλη που ενώνουν το χαμόγελο σε σχήμα
Να ευωδιάσει η μέρα δροσιά και χώμα ζωντανό στο χρώμα των ματιών σου
Και κλείσ’ τα πια, έχω το λόγο σου στα λόγια μου πλεγμένο
ΣΠΥΡΟΣ ΣΦΕΝΔΟΥΡΑΚΗΣ
Ο Σπύρος Σφενδουράκης είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.

4 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

σ'αυτό το ποίημα φυσάει μια αύρα διακριτικής αβρότητος και ευγένειας,
σιωπηλή συσσώρευση της επιθυμίας
χίλια δυο μπορεί να κρύβει το φιλί
από τη σοφία του αγνού έρωτα ως τη σκοτεινή άβυσσο της ηδυπάθειας.

ανεμόφερτο το βάρος των σταυρών

η ομορφιά του αφυπνίζει την αιωνιότητα,ουσία και όνειρο του κόσμου...

μας εύχομαι μια όμορφη μέρα
φιλιά φιλιά

Lady Murasaki είπε...

Απείρανθοι οι στίχοι σου, Σπύρο Σφενδουράκη

Πανέμορφο!!!

Δημήτρη, χαίρομαι που στεγάζεις εδώ τα πανέμορφα

Churchwarden είπε...

Xάριτα,

Αν ήμουν ο Σφενδουράκης και έγραφες
"ανεμόφερτο το βάρος των σταυρών" εξ αφορμής του ποιήματός μου, θα γινόμουν πολύ, πολύ χαρούμενος. Σε ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά.

Lady Murasaki,

Είμαι επειδή είσαι εσύ. Περίεργα πράγματα.

Δάσκαλε,

Θέλω και άλλα ποιήματα. Αφού αδυνατούμε να καταλάβουμε τον μπαμπουΐνο, ας γράφουμε στίχους σα να τον έχουμε καταλάβει.

Ανώνυμος είπε...

Και ενώ διαβάζω ώρα πολύ, λέξεις που μοιάζουν με εφήβου που δεν έχει ακόμη χάσει το ναρκισσισμό της ηλικίας του, έρχονται οι δύο τελευταίοι στίχοι σαν χαστούκι. Πνίγεις το συναίσθημά σου με εισαγωγές.
Ο χρόνος δεν είναι πολύς. Πες μόνο αυτό που θες.