8 Νοε 2008

ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ









Διαβάζω ένα ποίημα από την
"Αδελφότητα της Θλίψης".
Οι Emerson, Lake & Palmer τραγουδούν "For You".

5 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Πιάσε το χέρι της φωνής
και κόψ' το πόδι της Οργής

σύριζα όμως
μια και ξαναφυτρώνει!...

Churchwarden είπε...

Πατέρα Παναγιώτη,

Δε θέλω να κουτσάνω την οργή. Να τη στρέψω θέλω.

Φαιδρα Φις είπε...

Πάντα, κρυφά ευχόμουν-από τότε που πρωτοδιάβασα αυτό το ποίημά σου-
να μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσω για κάποιες σκέψεις μου επ’αυτού.
Το ποίημα αυτό είναι παράξενο και περίπλοκο. Θα εξηγήσω πώς βλέπω την επιρρέπειά του σε μια αντίθεση. Μου προκάλεσε πολλά ερωτηματικά –διαζευκτικά.
Δεν είναι μόνο ο Ενεστώτας που είναι παρών ως τον τρίτο από το τέλος στίχο και «σπάει»-με την έννοια τη φθοράς ή της αποφόρτισης άραγε?- σε Αόριστο στους δύο τελευταίους.
Δεν είναι ο κατάδηλος ερωτισμός του. Δεν είναι ακόμα που στον πέμπτο στίχο αναρωτιέται κανείς αν το ανοιξιάτικα είναι επίρρημα ή κατηγορηματικός προσδιορισμός στα δάκτυλα…
Είναι κάτι άλλο, αλλιώτικο, από τα σημεία που -τεχνικά -επιλέγω να με ακολουθήσουν ως τη βαθύτερη ανάγνωσή του.
Κατόπιν, την αρμονία του που περνάει μέσα μου ως η πιο απαλή «σύρραξη» , μια ακόρεστη αλληλουχία στιγμών που υποβάλλεται από την αντίθεση ίμερου και ήρεμου, και των αναγραμματισμών τους…εν είδει «εκδίκησης»…-εννοώ, πώς μπορεί να επιτίθεται η ηρεμία στον πόθο και το αντίστροφο-
Είναι που κινείται στο μεταίχμιο του ύμνου για κάτι καινούριο που ήρθε και του θρήνου για κάτι που χάθηκε…
Αν το ποίημα δεν γράφτηκε για να αισθητοποιήσει αυτό το μεταίχμιο…
Τότε, πόσο σίγουρα γράφτηκε για να σκιαγραφήσει την καθολική σύνθεση φύσης-ζωής-έρωτα?- που παίρνει ασφαλείς αποστάσεις από τη φιλοσοφία και είναι καθαρή ποίηση, με τη λάμψη της γλώσσας σου να μας παραδίδει σε μια άμεση συγκίνηση.
Ρυθμός, μουσικότητα, φυσική πείρα και η ενδόμυχη κρίση αστραπιαία,χωρίς την επέμβαση του λογικού, αναλύουν τη συναισθηματική δύναμη, αυτόκλητα… Ορισμένα στοιχεία-ώμοι,ευεραστία,στήθη, σώμα, δάκτυλα, νύχια, μήτρα ,λαιμός χείλη-, φανερώνουν ότι πρόκειται για καθαρά ερωτικό-λυρικό ποίημα. Όλα φυσικά κι αυθεντικά. Αλλά και γύρω η φύση, -ανάστροφη βαρκάδα, πάφλασμα,φυτεύεις, ανοιξιάτικα, ν’ανθίσουν, απάγγιο της άμμου…-, απλωμένη ανάλογα με τη γαλήνη έρωτα.
Υπάρχει μια διαρκής κίνηση, ακόμα και ως το τέλος, «στο διάβα σου που πάτησες».
Θα μπορούσε άραγε αυτό το που να ήταν ένα ακόμη ερωτηματικό: στο διάβα σου πού πάτησες κι έσβησες τ’όνομά μου?
Με μια αθόρυβη πίκρα κλείνει το ποίημα ή μήπως είναι το ζητούμενο αυτό?
Από ποιητικής απόψεως διαφαίνονται στιγμές ευφρόσυνες, ανέπαφες από την αρνητική πραγματικότητα της ζωής. Σε κάποιον επικοινωνείται-μέσω της χρήσης δευτέρου προσώπου- η ποιητική ερωτική ευδαιμονία. Ή μια νέα πληγή που άφησε το σβησμένο όνομα? Μια απογοήτευση?
Ανάμεικτος συναισθηματισμός, ευκαιρία για βύθιση στον εσωτερικό κόσμο-οι ακροτελεύτιοι στίχοι-, η οποία αποσιωπάται δίχως τη διακριτική στίξη.
Από κει και πέρα αρχίζει η προέκταση. Το μετά. Το «επέκεινα», σκοπίμως ασαφές.
Μπορείς ν’αφεθείς στην παραφορά που υπαινίσσεται. Στο λίκνισμα. Στο κομμάτιασμα του χρόνου. Στην άμμο…
Επιπλέον, η φωνή σου, η απαγγελία που συνδράμει στο ασαφές-γοητευτικό μεταίχμιο…

Φαιδρα Φις είπε...

Σ’ευχαριστώ πολύ που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία για να συναισθανθώ εκ νέου,
Πώς μπορεί η ποίηση μέσα από τη ρευστή παράσταση των λέξεων να γίνει ζωή και η ζωή ποίηση, και να φωσφορίζει το ανεπαίσθητο ρίγος σ’ένα σκοτεινά λαμπερό κόσμο που το σώμα και η ψυχή, η ψυχή και το σώμα μπορεί να μετουσιωθούν σε σπουδαία ωδή!

καλή Κυριακή Δημήτρη μου
σε φιλώ

Churchwarden είπε...

Χάριτα,

Αποσβολωμένος διάβαζα τις σκέψεις σου για το ποίημα-προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά, το ταξίδεψες πολύ.

Έχεις απόλυτο δίκαιο για την ψυχή και το σώμα. Η ωδή μου είναι όσο περισσότερο μιλώ για το σώμα, τόσο περισσότερο να αναφέρομαι στην ψυχή-"μεταφυσική του σώματος", λοιπόν.

Το ποίημα είναι ποίημα των πρώτων σκιρτημάτων-το έγραψα είκοσι ετών και του έχω αδυναμία.

Σε ευχαριστώ πολύ.