6 Νοε 2008

ΟΠΩΣ ΟΡΕΓΟΜΑΙ ΠΑΝΤΟΥ



Πώς να σε πω
εσένα που κυλιέσαι μες στο χώμα
π’ ανακατεύεις δάχτυλα και γλώσσα
στο γρασίδι
και ρουφάς με τα ρουθούνια
της γέννησης την άχνη

εσένα π’ ακουμπάς την πλάτη σου
στα δένδρα
κι υποδέχεσαι εκστατικός τερμίτες
και κουκουβάγιες πάνω σου διαβάτες
αλλά και ερπετά κι αράχνες
σφύζουσες ιστών, γητεύτριες ανέμων
χαρμοδέουσες κάμψεις ντελικάτες

εσένα π’ ακολουθείς φωτιά εκεί
που πιάνει γήρας το κορμί
εκεί που ξερνούνε χρόνο
τα αυλάκια
και το νερό στους βάλτους του στερεύει˙ στάχτη

εσύ
ζωσμένος με φύλλα και μανιτάρια
έντομα, όντα λογιώ λογιώ, λόγια στεριανά
πούπουλα κι ερπυσμούς και φρύγανα
βουνά μα και κοιλάδες γης κι ορέων

θάλασσα σε λέω
κι όπως ορέγομαι παντού
σε βλέπω και σε λέω όπως θέλω
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)


7 σχόλια:

roadartist είπε...

Θαλασσα σε λεω..
Πανέμορφο!!..
Οπως θελεις..καλό απόγευμα!

kyriaz είπε...

Το ποίημα παρουσιάζει μιαν ομοιότητα με την "πρόσκληση του σώματος":την επιθυμία για ονοματοδοσία...

Τα πολυσύνδετα σχήματα, η έντονη εικονοποιία,οι παρηχήσεις (όντα λογιώ λογιώ, λόγια ), ο ρυθμικά ασθματικός λόγος,οι επαναλήψεις του β΄ ενικού προσώπου, όλα μαζί συνθέτουν ένα μίνι ποιητικό σύμπαν ερεθιστικό για διερεύνηση.
Στοιχεία της φύσης επιστρατεύονται για να δημιουργήσουν έναν πίνακα που απευθύνεται στο σύνολο των αισθήσεων.
Η όποια δυσκολία αποκρυπτογράφησης των νοημάτων εδώ, δε μειώνουν τη χαρά της αισθητικής απόλαυσης.
Κι όλα αυτά τα θεωρώ αρετές του ποιητικού σου λόγου.

Σε διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον-κι αυτό δεν έχει να κάνει με κολακεία.

Καλό σου βράδυ Δημήτρη.

Φαιδρα Φις είπε...

Δημήτρη μου,δεν χρειάζεται να πω,πόσο απόλαυσα αυτή τη γραφή και το Ποίημα τούτο...
Όλο το έφτιαξα μια εικόνα και την έφερα μπροστά στα μάτια μου,
αχαλίνωτη και διεισδυτική,
μου τρύπησε τα μάτια
σαν να κοιτούσα ψυχή γυμνή,
μου έκαψε τα μάτια σαν να κοιτούσα Άγιο της Γραφής...
δεν έκανα καμία προσπάθεια να εισχωρήσω στα σύμβολά σου,
πολύ απλά γιατί αυτά αποκαλύπτονται σε όσους νιώθουν την ποίησή σου,χωρίς απαραίτητα να την κατανοούν στο έπακρο,
-είναι αυτό που λέει και ο Γιάννης πιο πάνω-
θίνες άμμου...
καλαμιές...
βάρκα γρασίδι νερά...

κι η ποίηση καμιά φορά αναζητά μια πρώιμη αναφορά σε κάτι που προηγήθηκε αυτής-τι είναι αυτό που προηγήθηκε?-
αυτό το λέω διότι αναφέρεσαι σε κάποιον και χρησιμοποιείς γένος αρσενικό,
με μια αυτόματη σκέψη οδηγούμαι στην πίστη πως μιλάς για κάποιον θεό,όποιο θεό,δεν έχει σημασία,

είναι πιθανόν να σφάλλω τελείως,
σου λέω όμως πώς το ένιωσα εγώ,παράλληλα και με τους εξωλεκτικούς υπαινιγμούς σου,

αυτό που θαυμάζω επιπλέον είναι ότι
σ'αυτή την ποίηση,τη δική σου ποίηση,
διαφυλάττεις ακέραια την παιδικότητα της ωριμότητάς σου

και πολλά ακόμα θα μπορούσα να πω
επιχειρώντας αδέξια την ανάλυση

δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω την ανάγκη να σου πω ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ

καλημέρα
σε φιλώ

Φαιδρα Φις είπε...

κάτι ακόμα που ξέχασα,
ο τίτλος είναι εκπληκτικός
και τον διάβασα πολλές φορές-χωρίς να το συνειδητοποιώ-
με κάποιου τύπου δυσλεξία

Ω!Πώς σ'ορέγομαι παντού!

επιπλέον, εκτιμώ αυθαίρετα, πως αυτό το ποίημα είναι μια ακολουθία του προηγούμενου
και πάλι δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά κάτι μου λέει πως τα δένει μια κλωστίτσα ίσως...

Π.Κ. είπε...

Κράτα την όρεξή σου...

Έρχονται καιροί ισχνών ελλάδων, οπότε θα μάς χρειαστείς ως ελπιδόρπιο!!!

Fuji είπε...

Σ΄αυτόν που εισπνέει τη στεριά και την εκπνέει θάλασσα , σ΄αυτόν που αίρει την αντίθεση σε μια χαρμοδέουσα σύνθεση δε βλέπω κανέναν άλλον παρά μόνον τον Ποιητή ...
Εσένα, Δημήτρη,που ορέγεσαι την ποίηση παντού και πάντα την εκπέμπεις!

Μοσχομπίζελο

Churchwarden είπε...

Roadartist,

Πάντα ευγενική. Σε ευχαριστώ πολύ.

Kyriaz,

Μέσα στις παρατηρήσεις σου, με ράπισε όμορφα ο ρυθμικά ασθματικός λόγος. Εντύπωση μου κάνει-προφανώς διότι το ποίημα μέσα μου ανήκει στα απολύτως καθάρια-η δυσκολία αποκρυπτογράφησης που επισημαίνεις. Ευχαριστώ.

Xάριτα,

Πάντοτε μου αρέσει η προσέγγισή σου στους στίχους μου. Βλέπω κάτι γνώριμο στα λόγια σου, τα σχολιαστικά των ποιημάτων μου-σα να διαγιγνώσκεις μια πρόθεση που γνωρίζεις. Νομίζω ότι η παιδικότητα που επισημαίνεις είναι ίδιον του χαρακτήρα μου-αν περνά στο ποίημα, δεν μπορώ γι' αυτό να μετανιώσω. Τον τίτλο εδώ τον διάβασες ωραία. Ευχαριστώ πολύ.

Πατέρα Παναγιώτη,

Την ισχνής Ελλάδος εποχή δεν τη θέλω. Οι ζοφερές προφητείες με φοβίζουν-ίσως έχω προληπτικό υποσυνείδητο. Σας ευχαριστώ θερμά.

Lady Murasaki,

Τίποτα δεν εκπέμπω. Ορφανός σε βρήκα στο Παρίσι και μου είπες ότι τα λέω όμορφα. Σε πίστεψα και παίρνω την ευθύνη. Είδες τι έκανες;