Όταν γράφεις τους στίχους σου αυθόρμητα, παιδί μου
καμιά ανάγκη σου δεν έχει ανάγκη συμβουλή
κι αν δεν πιστεύεις ένα γέρο ποιητή
πίστεψε, τουλάχιστον, στην παντοτινή ευχή του:
λάβε φύλλο αρίγωτο, λευκό σου, και πορεύσου
πάνω στην ευθεία που χαράσσεται απ’ τα λόγια σου
το ’να της ρεύμα το ’χει για το πλήθος
και για σένα το αντίθετο-σ’ ορίζοντα δεν αφορά η πτώση
σε μια μονάχα στάση το αίμα κυκλοφορεί.
Πέτρες, παιδί μου, βρίσκονται
(στάσου στο πιο ψηλό σκαλί της στάσης)
μέσα στην καρδιά σου
(σκάψε μια σήραγγα βαθιά από σμπαράλια)
για να σπάνε
(σκάσε μέσα στη σάλπιγγα
ευσταχιανή σιωπή)
δεν πάλλεται τυχαία η καρδιά σου
δε στέλνει τυχαία τα χρώματα
όπου παθαίνουν ίλιγγο των λέξεων τα οστά
κι αναστατώνονται τα στόματα
κι αναρριγεί βουνά της μοναξιάς η σκόνη
σ’ ανύπαρκτου κεραμικού τοπίο.
Μονάχα, όταν θυμάσαι, να τελειώνεις:
είναι δικό μου αυτό το ποίημα;
Είναι στ’ αλήθεια αυτά τα λόγια του Θεού;
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)
10 ΛΕΓΟΜΕΝΑ:
Εντάξει,
νικήσατε, Ποιητά μου, υποχωρώ. Τι άλλο μού απομένει επιμένοντας;
Μην τελειώνεις
άσε τα λόγια να ειπωθούν!
Έδωσες δήγματα μιμήσεων στους ετιτούτου
πρόσφατα απελεύθερος
ξεχνάς;
και κίνδυνο άδειου φιδιού
Και τώρα ρωτάς για άνθρωπο θεό
Ουφ!
Ο πιο άνθρωποι θεοί κυκλοφορούν
ανάμεσά μας και η λιακάδα τους δεν ψεύδεται ασυστόλως
Καλό μήνα
* μη το δημοσιεύσεις
Πατέρα Παναγιώτη,
πάντα να υποχωρείτε κι εγώ να σας παρακολουθώ. Σας ευχαριστώ.
Κύριε Ξένο,
δήγμα που δε φαίνεται δεν πιάνεται για δήγμα. Γι' αυτό συγχωρήστε με που σας παράκουσα. Σας ευχαριστώ θερμώς. Καλό μήνα, επίσης.
Με κάτι τέτοια ποιήματα δεν προχωρά η ποίησή σου
αλλά προχωράς την Ποίηση.
Ε-ξαι-ρε-τι-κός !
Φίλε μου Γιάννη Κυριαζή,
μετά το "Στιχοδρόμιο", σειρά έχει το λογοτεχνικό περιοδικό ΚΥ.ΜΟΥ. Σκέψου το, όσο ταξιδεύω Αθήνα (οι του ΘΕ.ΜΑ.τος δεν ήταν καλύτεροι, άσε που τσακώθηκαν κιόλας) ευγνώμων για τα λόγια που σπάνια λες.
Γιατί δεν άντεξες; Γιατί;
Οι πιο δικές μας στιγμές είναι αυτές που πεθαίνουμε
ολομόναχοι μέσα στα ποιήματα
Ας είναι
Αρκεί να γράφεις
Απελεύθερος πια
μου αρέσει που μειδιάς με συστολή σ'έναν μελαγχολικά λυρικό ποιητικό λόγο,
το βάθος δεν αναιρείται
και η ευχή γίνεται ουσία αδιάσπαστη-κι αν άρρητη-
ενιαία και ευσπλαχνική.
λάβε φύλλο αρίγωτο, λευκό σου, και πορεύσου
πάνω στην ευθεία που χαράσσεται απ’ τα λόγια σου
το ’να της ρεύμα το ’χει για το πλήθος
και για σένα το αντίθετο-σ’ ορίζοντα δεν αφορά η πτώση
σε μια μονάχα στάση το αίμα κυκλοφορεί
το ένα ρεύμα,αυτό για το πλήθος να'ναι για να υποστεί την πτώση ή το χαμήλωμα...το αίμα?
μη μου δίνεις σημασία...εγώ πάντα θ'αναρωτιέμαι.
σε φιλώ
καλημέρα
"Πέτρες, παιδί μου, βρίσκονται
(στάσου στο πιο ψηλό σκαλί της στάσης)
μέσα στην καρδιά σου
(σκάψε μια σήραγγα βαθιά από σμπαράλια)
για να σπάνε
(σκάσε μέσα στη σάλπιγγα
ευσταχιανή σιωπή)
δεν πάλλεται τυχαία η καρδιά σου
δε στέλνει τυχαία τα χρώματα
όπου παθαίνουν ίλιγγο των λέξεων τα οστά
κι αναστατώνονται τα στόματα
κι αναρριγεί βουνά της μοναξιάς η σκόνη
σ’ ανύπαρκτου κεραμικού τοπίο".
Ναι! Είναι ΑΥΤΑ τα λόγια του Θεού.
Μπράβο, Δημήτρη!!! Και πάλι μπράβο!!!
Δηλαδή, φύλαξ, ο Θεός μιλάει μέσω υμών;
Οποία σπάνια τύχη...
Προσέξτε μόνο, γιατί μια Γαλλίς που είχε την ίδια ευτυχία πριν πολλά χρόνια, δεν είχε αίσιο τέλος.
Σας ασπάζομαι.
Xάριτα,
Λες "μου αρέσει που μειδιάς με συστολή σ' έναν μελαγχολικά λυρικό ποιητικό λόγο"-πράγμα σωστό, νομίζω, δίχως τη συστολή. Όσο για το ρεύμα του πλήθους...δεν ξέρω. Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
Lady Murasaki,
Aν σε πειράξει ποτέ κανείς, θα του κόψω όλους τους τένοντες και θα κάνω του τα μάγουλα σουβλάκι.
Εnfant raté,
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, το χειρότερο που μπορώ να πάθω δεν είναι να ουδετεροποιηθεί το γένος μου. Οπότε-με την άδειά σας-θα παραμείνω απρόσεχτος. Σας γνέφω.
Δημοσίευση σχολίου