15 Οκτ 2008

ΟΙ ΣΤΡΟΦΕΣ ΤΩΝ ΑΡΓΑΛΕΙΩΝ

Διαβάζω την "Πρόσκληση του Σώματος". Οι Kansas, κατόπιν θερμής παράκλησης, παίζουν το "Lonely Wind". Η Vanessa ζωγραφίζει τον πίνακα "Μemories".

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Εσύ που άντεξες μαζί μου στο δωμάτιο
ώσπου στα έγκατά μας να τριφτούν
τα δέρματά μας
κι η γη μας να σειστεί απʼ τη διείσδυση
όνομα χρειάζεσαι, χρειάζεσαι ελάφι.

Γυρίζω το κεφάλι˙ σʼ άκουσα

κι αντί να φύγω τρομαγμένος
που μέσα μου δεν άφησες φωτιά
να μην ανάβει
σε λέω Αλουραίμ και σε κοιτώ
στα μάτια:

στο λαιμό σου ερεθίζεται το πιο αγνό χρυσάφι
(ποιο χρυσάφι να σʼ αντέξει
ποιο χρυσάφι να σε πει;)
στο στήθος σου εκκρίνονται τα ξαναμμένα χείλη
(ποιο ποίημα να σʼ αντέξει
ποιο ποίημα να σε πιει;)
και στους μηρούς σου απορροφάται
το ηλιόμαγμα
ώστε αν μικροπράγματα
ποτέ σʼ απασχολήσουν
(μια κοσμική καταστροφή)
να θυμηθείς πώς ήταν στο δωμάτιο
και με την πρόσκληση του σώματος
να στείλεις

το φως ξανά στη θέση του στο κέντρο.


ΑΘΗΝΑ-ΠΑΤΡΑ

Διακόσια πενήντα χιλιόμετρα
ως τον προορισμό μου˙
διακόσια πενήντα ακριβώς.
Να πω πως ξέρω αν θα τα διανύσω
δεν μπορώ. Ξέρω καλά
πως όσο χρόνο θέλει η απόσταση
θα τον καταναλώσω.
Όπου κι αν είμαι, τότε
από βαθιά αποτυχία θα κυριευθώ
πʼ ούτʼ ένα δρόμο δεν κατάφερα
να γκρεμίσω
ούτε μια ουτοπία να επιβάλλω
δεν μπορώ
κει που ταλαιπωρία
ιδροκοπούν οι κληρονόμοι
κι οι θάνατοι αυξάνουν
τις στροφές των αργαλειών.

ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Θα σας μιλήσω εγώ για τη συνήθεια
με των ανάπηρων αισθήσεων το στόμα
και τη χροιά της απώλειας.
Εκ γενετής τυφλός βρίσκει για μια
στιγμή
το φως του
κι άλλη στιγμή δεν έχει να διηγηθεί
από εκείνη που πλημμύρισε
το μάτι του.
Και χίλια χρόνια τύφλας τα ξεχνά.

Άλλος τα βλέπει καθαρά
ώσπου κι αυτός το φως του χάνει
στιγμιαία
κι άλλη στιγμή δεν έχει να διηγηθεί
από κείνη που σκουντούφλησε
στα έπιπλα της τύχης.
Τα έργα της δε συνηθίζονται με τίποτα
όταν στο τίποτα δίχως γιατί
σε παλουκώνουν. Ο ποιητής
ξυπνά κουφός από τη μέσα ησυχία
και μες στο έξω του χαμού

το ποίημα γράφει κρότος.

ΤΟ ΘΕΡΙΟ

Όταν ο αγριότερος των ανθρώπων
έπεσε στην παγίδα του
κοίταξε γύρω για θηράματα.
Όταν δε βρέθηκε κανένα
στην πλοκή του
ξέχασε να σκαρφαλώσει έξω
απʼ την ενέδρα του
κι άρχισε τις σάρκες του να τρώει
από θυμό
μέσα στο λάκκο πʼ έσκαψε η κακία.

Όταν τον ξαναείδαμε
αγνώριστος˙
καλοβαλμένος, ξυρισμένος
πράος κι ευωδιαστός.
Τι έγινε στο λάκκο του δε μάθαμε.
Απόμεινε, λέει, μόνος του
κι έφερε δώρο μέλι

το θεριό.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΙΣ

Το ποίημα έχει πάντοτε μια λέξη
περιττή
πʼ ούτε με λάστιχο μπορείς
ούτε με το σφουγγάρι να τη διώξεις
γιατί όταν λέξη μες σε ποίημα
σταθεί
από την αγαλλίαση του στίχου της
δε βγαίνει.

Ένας τρόπος για νʼ απαλλαγείς
είναι να τη σαγηνεύσεις
να της τάξεις άλλο ποίημα
καλύτερο
και τραγουδώντας της την καινούρια αρχή
σʼ έναν καινούριο δρόμο να τη βάλεις.

Ο άλλος τρόπος είναι να τη σβήσεις
να σπρώξεις τη χούφτα σου στο στόμα σου
τη γλώσσα να σου ξεριζώσει
και με το αίμα της στο χέρι σου
να τρίψεις πάνω στο χαρτί
τα λόγια που δεν έπρεπε να πεις.

ΒΙΝΥΛΙΑ

Μιας και το θες κι εσύ
καινούρια ηλικία
θα τα παίξω
τα παλιά μου τα βινύλια
μα όχι όπως πρώτα.
Έτσι όπως τρίφτηκαν
οι δίσκοι με τα χρόνια
παλιό αυλάκι δε θʼ αναγνωρίσει
η βελόνα
κι οι μελωδίες θʼ ακουστούνε
σκεβρωμένες
σαν τʼ άκαιρα, τρωτά
εκτρώματα της νήπιας σκέψης.
Τη βελόνα θʼ ακουμπήσω
πάνω στο χαρτί
στα κυβερνά αυλάκια
της μασκοφόρου μόδας
έτσι˙ για να δω ποιος με
υπνώτισε
ποιο εν αγνοία μου πρόσωπο
μονοπωλούσε το αυτί μου.
Αφού σκιστεί καλά η ετικέτα
αφού σπάσουν τα κόκαλα
όλων των συντελεστών
το δίσκο μου θα παραδώσω
δίχως τρύπα στο παιδί

να βρει αυτό πού θα τον στερεώσει.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ

Ένα κολοκύθι γνέθει το χακί˙
το κεφάλι ντύνεται με κράνος.
Ένας βόθρος στέλνει τη βροχή˙
στο ποτήρι πίνεται το χάος.
Ένας τυφλός μοιράζει την τροφή˙
το έλεος τρώγεται με πάθος.
Τυφλό του βόθρου κολοκύθι
πώς γράφεις έτσι ιστορία
πολέμους και ρακοσυλλέκτες
πώς αναπαράγεις
ώσπου να λιώσουμε στην όξινη οργή;

O ΣΠΑΓΚΟΣ


Στον Σωτήρη Παστάκα
επειδή χαμογελά



Στο μάθημα της ανατομίας
πήγαινα πάντα άπλυτος
αφού γυμνός δε μου επέτρεπαν
να ζήσω.
Έχοντας εξασφαλίσει απομόνωση
μάθαινα κατάκοπος πλούσια ονόματα
πʼ έδεναν στο κορμί μου κόμπους
στο σωμάτιο του Μαλπίγγι
στην περιοχή Μπροκά
στο φύμα του Φάτερ
και στον Δωδεκαδάχτυλο
τον περιβόητο μαρμαρωμένο βασιλιά.

Στο μάθημα της ανατομίας
έμαθα από ανθρώπους
πόσους ανθρώπους έχω μέσα μου
κι αφού κατάφερα
όλους να τους μαζέψω σε μιαν αίθουσα
τους είπα επιτέλους την αλήθεια:

Κύριοι, το χειρουργείο σας
ανώφελο
η μια άκρη του σπάγκου
είναι παντού
κι η άλλη στον αέρα.

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Ποιείν.

19 σχόλια:

Fuji είπε...

Το σχόλιο που κατέθεσα στο Ποιείν, Δημήτρη, είναι ενδεικτικό του πώς αντιλαμβάνομαι τη νέα σου δουλειά σε όλη της την έκταση...

Εδώ θα τοποθετήσω σε "κατιούσα αξιολογική"κλίμακα τα ποιήματα με μοναδικό και αποκλειστικό κριτήριο την καθαρά υποκειμενική προτίμηση- και όχι την ούτως ή άλλως οφθαλμοφανή λογοτεχνική αρτιότητα και αξία τους:

1,6,5,8,7,3,4,2

Σου αφήνω ένα συγκινημένο Εύγε και σε χυμούς μοσχομπίζελου τις ευχές μου για ατέλειωτες πλεύσεις στα σαγηνευτικότερα των ποιητικών υδάτων...

Αιέν Αριστεύειν !!!!

Fuji είπε...

Eξαιρετική καθ΄όλα και η βιντεουργία....

Μπράβο σου!!!!!

Churchwarden είπε...

Στο τελευταίο διαφωνούμε σίγουρα (εξ αυτού τιτλοδότησα την ανάρτηση). Σε ό,τι με αφορά, είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσω-είναι όλα τους παιδιά μου, που λέει κι ο Χιόνης. Σε ευχαριστώ πολύ, Fuji.

Π.Κ. είπε...

Ποίηση ευγενική απ' το βάθος των οστών λες ότι εβγήκε!

Συνέχεια καλή σου!
Φιλία!

Roadartist είπε...

...θα αναρτούσες το αγαπημενο σου ποιημα/ρητο/..πίνακα?
Για σκεψου..καλο σκ!!!

Roadartist είπε...

Ομορφα τα "παιδιά" σου..
..churchwarden υπαρχει ανοικτη προσκληση, αν κατι σου λεει το συγκεκριμενο παιχνιδι βεβαια..
Καλο σκ!!

Π.Κ. είπε...

Έχεις πρόσκληση. Αν θες περνάς από το μπλογκόσπιτό μου!

gargantua είπε...

Poly monaksia vlepw kai epese kai isyxia... Eftyxws pou yparxei kai i fuji, ti tha ginomastan xwris tin fuji.

Den se antekse to skoini, e?
Ola gia to xeirokrothma telika.

Churchwarden είπε...

Gargantua, ola gia th mhtera sas.

Pipe Smoker είπε...

Προς το παρόν να σου πω ότι με άρεσε η αναφορά στον Βιαν στον του Ποιείν διάλογο. Τα υπόλοιπα εν καιρώ.

Churchwarden είπε...

Pipes, trust is life.

Καλλιόπη είπε...

έχεις πρόσκληση για παιχνίδι...

Pipe Smoker είπε...

Τα ξαναδιάβασα. Τα συγκεκριμένα έχουν επίδραση που έχει αντίστοιχη ποιότητα με εκείνη των αναμνήσεων. Όμορφα. Στα περί δωματίου ταυτίστηκα και θυμήθηκα τις μέρες της Πάτρας. Μου αρέσει η ευελιξία σου, φίλε μου. Όπως παλιά, μπορείς να κοιτάς το κρανίο του κουνελιού έτσι, αλλά και ανάποδα.

Take care.

Π.Κ. είπε...

Χαίρε!

Churchwarden είπε...

Πατέρα Παναγιώτη,

έπαιξα και σας ευχαριστώ. Εξίσου και περισσότερο σας ευχαριστώ για τα ευγενικά σας λόγια για τα ποιήματα εδώ.

Καλλιόπη,

ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Pipes,

ξαναείσαι πολύ υποχρεωτικός. Σε ευχαριστώ και σου συνιστώ έτσι να είσαι πάντα γιατί αλλιώς θα σου μπήξω το σκαντζόχοιρο στην παλάμη.

Ανώνυμος είπε...

Τα θερμα μου συγχαρητήρια για την νέα σας δουλειά. Μια παρατήρηση μονάχα: στα ποιήματά σας "Ο σπάγγος" και "τα λόγια που δεν έπρεπε να πεις", διαπίστωσα μια σαφέστατη -ή μήπως όχι- αναφορά στο περίφημο έργο του Σεργκέι Αλεξέγιεβιτς Πασπάτιν "Ο προσωπικός Θεός και το θαβώριο φως". Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, τότε οφείλω να σας συγχαρώ για δεύτερη φορά, μιας και μνημονεύσατε την μεγάλη αυτή φυσιογνωμία, την παραγνωρισμένη στην χωρα μας και λησμονημένη στην πατρίδα της, παρά την πλούσια λογοτεχνική του παρακαταθήκη. Είθε να έλθει ο καιρός όπου κάποιος έλληνας ποιητής θα αναλλάβει το δύσκολο εγχείρημα της μεταφράσεως του έργου του.
Και πάλι σας ευχαριστώ.
Ανέστης Τρεγάκης

Churchwarden είπε...

Είστε οξυδερκής, αγαπητέ κ. Τρεγάκη, αλλά παρ' ολίγο άστοχος. Η επιρροή (λογοκλοπή ίσως) είναι απευθείας από τη Νατάλια Σιμιόνοβα Όνατοπ, και το δη το έργο της "Η θεϊκή προσωπικότητα και τα κωνία του σκότους", της οποίας τα άπαντα θα κυκλοφορήσουν σε δική μου μετάφραση από τη Metro Goldwyn Mayer, ως μνημόσυνο λήξης του ψυχρού πολέμου. Εγώ σας ευχαριστώ.

ector είπε...

Να κάτι τέτοιο: "Το πάθος κρατάει τον πάτο του σύμπαντος και η ευφυΐα ζωγραφίζει την οροφή του"

Churchwarden είπε...

Aγαπητέ Έκτορα, το μόνο για το οποίον είμαι βέβαιος, είναι το κάλλος-στα μάτια μου-της ρήσης που έφερες εδώ.