13 Οκτ 2008

ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΛΩΣΤΗ ΣΟΥ


ΧΡΥΣΟΜΥΓΑ


Πάλι έδεσα τα πόδια μου
Στην κλωστή σου

Δεν θα κάνω παιδιά
Υπνωτίζουν

Δεν θα έχω χαλιά
Καταπίνουν τις σκέψεις μου

Τα κρεβάτια αιχμαλωτίζουν το σώμα
Αιώνια θα ξαπλώνω

Η τηλεόραση επιπλέει
Δίχως να γεννά
Καμία ανάγκη για αγάπη

Δεν θα έχω βιβλία
Ξεραίνεται μέσα τους η αλήθεια
Όπως στα φυτολόγια

Θα έχω μόνο πόδια
Να τρέχω μακριά
Από όσα χρειάζομαι

ΠΕΝΝΥ ΜΗΛΙΑ

4 σχόλια:

Fuji είπε...

Δεν ξέρω, Πέννυ, αν η αλήθεια ξεραίνεται μέσα στα βιβλία , ξέρω όμως ότι εδώ ανθίζει!!!!

Μπράβο σου!!!!

Churchwarden είπε...

Mπράβο της indeed, Fujaki. Ευαίσθητη, ειλικρινής, εσωτερική γραφή.

Ανώνυμος είπε...

Δημήτρη
μέρες τώρα θέλω να σου πω "το ευχαριστώ που σου χρωστώ" (βλ. άσμα της Έλλης Πασπαλά),
για την θερμή φιλοξενία,
γιατί πάντα με "διαβάζεις" σωστά
και γιατι η γνώμη σου έχει ειδικό βάρος για μένα

Ναι
a (wo)man will rise
a (wo)man will fall
like a fly from the wall
it's no secret..

Καλη νύχτα
Πέννυ

Churchwarden είπε...

Αλίμονο, Πέννυ, δεν υπάρχουν χρωστούμενα...

Σ' ευχαριστώ για αυτά που μου πιστώνεις, ωστόσο η μόνη αλήθεια που διεκδικώ διαβάζοντας ένα ποίημα είναι η προσωπική μου...

Να είσαι καλά και να γράφεις...