8 Οκτ 2008

ΠΟΜΠΕΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΩΝ








ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ

Τη θαμπή σου οθόνη κοιτάζεις να δεις
Πώς ξεφτίσαν τα λόγια σου και πού να κρυφτείς
Του φιλιού την αγχόνη η ανάσα ανταμώνει
Στο αβέβαιο νήμα της πώς να σταθείς

Τα τσιγάρα σου καίγονται φάροι χλομοί
Τι γυρεύουν να σώσουν του φόβου οι θυμοί
Πάνω στο μαξιλάρι καράβι σαλπάρει
Ακολουθείς του καπνού του τη μαύρη γραμμή

Σε παλιές αυταπάτες η ώρα γυρνά
Στο ρολόι μοιραία μια μπόρα ξεσπά
Κι οι τρελοί λεπτοδείκτες κυνηγάνε τις νύχτες
Κι οδηγούν το καράβι στα πιο μαύρα νερά

Σε λαβύρινθο η τύψη σιωπηλά σε τραβά
Σε είχε κάποτε πνίξει στο λαιμό της θηλιά
Ανεκπλήρωτος μύθος της Αριάδνης ο μίτος

Άλλος ένας Θησέας δεν αλλάζει πανιά

ΣΠΑΘΙ

Είμαι ένα σπαθί που μπαινοβγαίνει στην αλήθεια
Έχοντας διανύσει μοίρες-360-θανάτων τραγικών
Γόρδιους δεσμούς και κύκλους κόβω από συνήθεια
Αυτοβιογραφώντας την πομπή παραπομπών


ΜΕΛΑΣ ΧΥΜΟΣ

Πάνω στο σκουπόξυλό μου-μπορεί ρομφαία-
Νέμω σημάδια σε πλανόδιους ερωτιδείς
Υγρά σκούρα της κατάποσης
Του πιο ήπιου από τα μυστικά μου
-καταπίνω χρόνια μυστικά μαζί με τους σκουριά τους-
Εκεί στο μαύρο παιδικό μου σώμα
Εκεί στο μαύρο παιδικό μου χέρι
Εκεί στο μαύρο παιδικό μου φύλλωμα
Ορθώνεται ο μέλας χυμός, πίδακας ορχηστικός
Του πιο αχρείου παραληρήματος ο αγγελιοφόρος
Προστάτης του παροξυσμού μου
Διεποτίσθην από το προσωρινό του χαρακτήρα του
Και τώρα άλλο μέλημα δεν έχω
Από τη διαφύλαξη της κολάσεως
Του περιφλεγούς περιβλήματος


Από τη συλλογή ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ
της ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ ΞΥΔΗ (ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, 2008)

Χάριτα, σε ευχαριστώ από καρδιάς για την αποστολή και την τρυφερή αφιέρωση κι εύχομαι-τελευταίος-χρόνια ποιήματα.

16 σχόλια:

Βασίλης είπε...

Το «Σπαθί» είναι το Στίγμα!!
Και το Στοίχημα μαζί!!!

«Δουλειά μου (δεν) είναι»
είναι όμως, πια
Μια βαθιά ανάσα,
Βαθιά μέσα μου,
Και σ’ όλους τους τυχερούς αναγνώστες,…
Και διαβάζεται με δύο τρόπους(Μόνο;)
Σαν ρουφηξιά,….
Αλλά και σαν γλυκιά αμαρτία, σιγά-σιγά,…

Να ευχηθώ κι απ’ εδώ Καλοτάξιδο!!!

Κι εσύ Δημήτρη, τυχερέ
και ανάμεσα στους τυχερούς πιο τυχερός
και Γενναιόδωρος
γιατί, άλλη αξία η δική μας η ματιά,
άλλη η δική σου,…

την Καλημέρα μου

Φαιδρα Φις είπε...

"Αν δεν βρήκαν τα κομμάτια μου στους δρόμους
αν ξεφεύγω από κλέφτες κι αστυνόμους
αν ακόμα τραγουδώ, ξέρω εγώ που το χρωστώ.

Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο, σκιά μου
τόσο δίπλα τόσο μακριά μου.
Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο δικό μου
Φύλακα και άγγελό μου.

Αν περπάτησα σε δρόμους λασπωμένους
αν αγάπησα τρελούς και κολασμένους
αν ακόμα τραγουδώ
ξέρω εγώ που το χρωστώ."

Ό,τι είχα να σου πω με πρόλαβε ο Θοδωρής Γκόνης και το μίλησε μέσα απ'αυτούς τους στίχους.
λες και ήξερε...

τι να πω άλλο...
μετά τα χρόνια ποιήματα,
η ευχή που ήθελα πάντα
να πραγματώνεται στο αίμα των φλεβών μου,
ν'ακονίζεται στην αιχμηρότερη άκρη του μυαλού
μου,
αυτό είναι το σημείο που τα φράγματα-blogs-σπάνε
γιατί τέτοιες ευχές ζυγίζουν
αθανασία...
ευχαριστώ.-

Φαιδρα Φις είπε...

Δημήτρη,
Εσένα έχω Άνθρωπο.

Φαιδρα Φις είπε...

κι εσένα καλέ μου Βασίλη,
σ'ευχαριστώ πολύ,
γιατί τα καλά,θερμά,πηγαία και τρυφερά λόγια,
δεν μπορεί παρά καλό να μου κάνουν,
η στήριξή σου
και η πίστη σου σ'εμένα
με βοηθάει πολύ,
διασχίζω τα δύσκολα της μέρας με χαρά
και με γαλήνη,
μια ισορροπία που την έχω ανάγκη,
ειδικά αυτή την περίοδο της ζωής μου,

εύχομαι να συμβεί
να συναντηθούμε κάποτε από κοντά
και να μιλήσουμε για όλα
από την καρδιά μου το μεγάλο ευχαριστώ
μια αγκαλιά κι ένα φιλί

Fuji είπε...

Kαλή μου Φαίδρα νομίζω πως ο Δημήτρης ,ως σύμψυχος ποιητής σου, διάλεξε τα καλύτερα

Χαίρομαι για την εμφανώς ανανεωμένη γραφή σου

Εύχομαι κι από εδώ διάρκεια στις γραφές σου και υψιπέτεια στη ζωή σου γενικότερα

Και πάλι σ΄ευχαριστώ

Φαιδρα Φις είπε...

fujinia,
εγώ χαίρομαι που υπάρχεις,
υπέροχες οι ευχές σου
κάποτε θα βγουν πού θα πάει...

σε φιλώ
αγκαλιά

Churchwarden είπε...

Bασίλη,

καλησπέρα. Έχεις απόλυτο δίκαιο εις το ότι το "Σπαθί" είναι, ταυτοχρόνως, το στίγμα και το στοίχημα. Οφείλω να σημειώσω ότι ένα ιδιοτελές προσόν που έχουν τα ποιήματα της Χάριτας στα μάτια μου, είναι οι κοινές "αδυναμίες" που παρουσιάζουν με τα δικά μου. Σχετικώς με τη ματιά μου, την οποία τόσο κολακευτικά κυρώνεις, θέλω να πω ότι διαθέτει, πράγματι, ένα εξέχον προσόν: δεν αναγνωρίζει προβάδισμα σε επαΐοντες και δη συστημικούς. Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου εδώ.

Χάριτα,

τα πάντοτε θερμά σου λόγια για τα ποιήματά μου τα υποδέχομαι εσωτερικά με ένα βαρύ αίσθημα ευθύνης. Τα αντίστοιχα για το ήθος μου τα υποδέχομαι με αυταρέσκεια. Δεν έχεις, ωστόσο, λόγο να με ευχαριστείς. Δεν έκανα τίποτα. Ανήρτησα τρία ποιήματά σου που μου αρέσουν. Η σημερινή ξεφτίλα μπορεί να τα απαγορεύει αυτά (ή την αύρα της αβρότητός τους), σε μια πλατωνική, όμως, σφαίρα Ιδεών, τέτοιες ενέργειες είναι αυτονόητες. Είναι χαρά μου να γράφεις, να γίνεσαι καλύτερη, να ονειροπολείς, να εκφράζεσαι. Τον κόσμο κάνεις, έτσι, καλύτερο, ως κι ο καθείς που γράφει, ονειροπολεί, γίνεται καλύτερος και εκφράζεται. Γράφε και μάτωνε, λοιπόν. Παίδευσέ το όσο μπορείς. Σ' αυτό τον πικοχώρο που ελέγχω εγώ, θα έχεις πάντοτε μια θέση.

Fuji,

τα ποιήματα που ανήρτησα, δεν τα ανήρτησα ως τα καλύτερα της συλλογής. Τα ανήρτησα ως ποιήματα που μου αρέσουν. Αν έπρεπε-ανάμεσα στα τρία-να ψηφίσω το καλύτερο, θα διάλεγα το "Σπαθί". Δεν είναι, όμως, αυτό που με συγκινεί περισσότερο. Το προβάδισμα της συγκίνησης έχει ο "Μέλας Χυμός". Ίσως αυτό-δίχως να είμαι βέβαιος-σχετίζεται με την αναπόληση της παιδικής ηλικίας, σε συνδυασμό με μια "αφελώς ασύδοτη" στρατηγική έκφρασης που ακολουθεί. Νομίζω ότι αυτή η στρατηγική είναι και η πρώτη ύλη της ποίησης της Χάριτας που, ως ειλικρινής και ανυπόκριτη, δημιουργεί την προσδοκία του εξελίξιμου. Σε ευχαριστώ που είσαι τόσο καλή. Τι καλή, δηλαδή. Η καλύτερη.

Φαιδρα Φις είπε...

Δημήτρη δε θες ευχαριστώ αλλά εγώ θα σου το λέω για πάντα.
αγνοώ, αν είναι εξελίξιμες οι απόπειρές μου,
ασχέτως των στόχων μου,
ξέρω πως ό,τι γράφω το αγαπώ
με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

Churchwarden είπε...

Χάριτα,

μάλλον χρειάζεται να διευκρινίσω. Ξέρω ότι στα ποιητικά η "εξελίξιμη" γραφή είναι αυτή που επιδέχεται βελτιώσεις-και μάλιστα, στους οφθαλμούς των επαϊόντων, των σπουδαίων, των ανθολογάτων, των ηλιθίων.

Εγώ δεν τη χρησιμοποιώ έτσι. Η εξέλιξη είναι πάγιο αίτημα της πρόθεσής μου από τα δικά ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ γραφτά: κάλυψη μεγαλύτερης σφαίρας εμπειρίας, πειραματισμός, αναστοχασμός. Απαραίτητη θεωρώ την πρώτη ύλη: το τάλαντο (συνέπεια του οποίου είναι η προσωπικότητα). Αν σκιαγραφούσα το "στόχο" (για μένα, για σένα, τον οιοδήποτε αγαπά το μολύβι που πιάνει), θα έλεγα ότι συνίσταται σε μια αναπτυσσόμενη ευχαρίστηση, ως προς την τοποθέτηση του ίδιου του γράφοντος απέναντι στα γραφτά του.

Μακράν εμού οι παπικές κρίσεις και οι άμβωνες. Σκέψεις μου περιγράφω. Αν για σένα το ποίημα-με την ευρεία έννοια του τρόπου ζωής-είναι έτοιμο με το που θα γραφτεί ο τελευταίος του στίχος, σέβομαι-και το εννοώ-τη διαφοροποίηση στην αντίληψη.

Τα δικά μου στιχάκια τα βλέπω υπό δυναμική κατάσταση. Υπό εξέλιξη. Εξ ου και χρησιμοποίησα τον όρο αυτό αναφερόμενος και στη δική σου ποίηση.

Ελπίζω να ξεκαθάρισα. Εγώ ευχαριστώ.

Φαιδρα Φις είπε...

απολύτως ξεκάθαρα
αλλά γιατί?
αυτό που έγραψα δεν ήταν
ούτε αιχμή ούτε μομφή
σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη
δεν αμφισβητώ καμιά κρίση σου
πρώτη σε παρότρυνα να μου λες
ό,τι δεν σου αρέσει
ακριβώς γιατί δεν θέλω να μου
χαϊδεύουν τ'αυτιά
και ελπίζω να γίνομαι καλύτερη

Churchwarden είπε...

Ήθελα να ξεκαθαρίσω, απλώς, ότι εξέλιξη, για μένα, είναι η αξιοποίηση του ταλάντου, και της ιδιαίτερης χροιάς που έχει αυτό μέσα σε κάθε ποιητική.

Δεν ήταν "προσπάθησε και θα τα καταφέρεις" (ούτε και θα μπορούσε να είναι, μιας και ο ποιητής του γούστου μου στέκει ακόρεστος μπρος στο γραφτό του).

Εφόσον κανείς γράφει και χτυπιέται, μοιραία εξελίσσεται. Αυτή, άλλωστε, είναι και η έννοια της ευχής: χρόνια ποιήματα-της μαγείας, της μανίας και της δημιουργίας.

Φαιδρα Φις είπε...

εγώ γιατί νιώθω ότι αυτά θα τα έγραφες ούτως ή άλλως?
συμφωνούμε απόλυτα πάντως
να το ξέρεις

Φαιδρα Φις είπε...

δεν μου λες ποτέ καληνύχτα
σου λέω εγώ
καληνύχτα
μήπως έγινες Νυχτο-Φύλακας?

Churchwarden είπε...

Δεν ξέρω γιατί, Χάριτα, νιώθεις ότι αυτά θα έγραφα ούτως ή άλλως-για να μάθω, θα πρέπει να μου πεις.

Αφού δε σου είπα καληνύχτα, σου λέω καλημέρα.

Νυχτοφύλακας ήμουν ανέκαθεν, δεδομένου ότι η εκκλησία δίχως εμένα παραμένει αφύλακτη νυχθημερόν.

Φαιδρα Φις είπε...

Καλημέρα.Δύο-ένα είμαστε.
εννοούσα ότι φυλάς πια την ίδια τη νύχτα...
προτιμώ να σου εξηγήσω με μέιλ,αν δεν έχεις αντίρρηση,
παρεμπιπτόντως,πότε θα τελειώσει
αυτό το μεταπτυχιακό ν'ανεβείς στην Αθήνα?

Churchwarden είπε...

Aναμένω το mail.