12 Οκτ 2008

BAD COMPANY

Σήμερα έβλεπα τον "Hannibal".



Κάποια στιγμή διέκοψα, για να πετάξω τα βρομερά σκουπίδια μου. Κοντά στον κάδο βρήκα ένα τσαλακωμένο χαρτί, το οποίο μού τράβηξε την προσοχή. Έγραφε:
Σήμερα χώρισα με την Τζένυ. Την είπα ψεύτρα και κοινή, με είπε ελεεινό παλιάνθρωπο. Μέχρις εδώ καλά. Μα στο τέλος συμπλήρωσε: "Ζωγράφε της δεκάρας". Γεια σου Τζενάρα! Μαζί με τα κάδρα καίγονται κι οι πίνακες. Ας το 'λεγες απ' την αρχή πως δε σ' αρέσουν.

Αυτά είναι τα δράματα του ζωγράφου της πολυκατοικίας, σκέφτηκα. Κι ύστερα έβαλα το τραγουδάκι, με το μειδίαμα μιας σελίδας ημερολογίου.


4 σχόλια:

Fuji είπε...

Πόσο σαρκοβόρος και ψυχοβόρος καταντά ο άνθρωπος σε τέτοιες περιπτώσεις...

Κρίμα!!!

Διδακτική η ιστορία σου, Δημήτρη.

Churchwarden είπε...

Έχει και το σπάσιμο το ήθος του, Fuji. Είναι, πράγματι, πολύ διδακτικοί οι βόθροι που απελευθερώνονται μετά.

Καλό είναι να εντοπίζονται νωρίς-όταν αχνοφαίνονται.

abttha είπε...

μεγαλύτερη τιμωρία από την αυτοκαταστροφή, γνωρίζετε;
προσωπικά, όχι.
το εγώ είναι μεγάλος καννίβαλος πάντως,
και τα σκουπίδια μας είναι μια απολογία υψίστου επιπέδου.
τα σ-κ-(ου)π-ίδια μας
σ(υ)-κ-(ο) φ-αντούν
.
ε, ναι, λοιπόν!
κι εγώ ζωγράφος είμαι!
έτσι ακριβώς χώρισα με τη τζένη.
τελευταία στιγμή μου φανέρωσε πως ό,τι είμουν ένα εργατικό μυρμήγκι στο φλογερό κόσμο του πάθους.
πέταξα τις ασχετοσύνες μου στον κάδο της μνήμης.
κι ακόμη να ξεφορτώσουν!
καλή σου μέρα, πολύ με κίνησαν το λόγια αυτού του πόστ.

Churchwarden είπε...

Φίλη μου abttha, αν είσαι ζωγράφος και χώρισες έτσι με τη Τζένυ, η Τζένυ θα σε ακολουθεί-που θα 'λεγε κι ο ποιητής. Έτσι είναι η Τζένυ: δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο ούτε σταματημό ούτε τελειωμό.

Καλημέρα, χάρηκα πολύ την επίσκεψή σου. Σε ευχαριστώ από καρδιάς. Να είσαι καλά.