13 Σεπ 2008

YOU KNOW MY NAME

Eίμαι εδώ. Το καλοκαίρι τελείωσε (η Άνδρος απόμεινε πίσω). Η ποίηση-ευτυχώς-όχι (όσο το σώμα πάλλεται και θερμαίνει, η Άνδρος το κατοικεί και φυσά). Το όνομά μου το γνωρίζετε. Ξεκινάμε με δύο ποιήματα.

ADAGIO

Ψάξε ένα μέρος να κρυφτείς
ας πούμε ένα μέρος άξενο
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
που απέρριψε το σμήνος.
Ας πούμε μια άξενη ζωή
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
κι άσε τις άλλες να σαρώνουν
τις καλλιέργειες των ανθρώπων.
Γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
ντύσου μια σιωπηρή ασπίδα
κι αγάπα τους ανθρώπους
με τον τρόπο σου
σ’ ένα άξενο κελί που δεν
τους καταδέχεται
όλους μα όλους τους
τους τρόπους.
Ας πούμε σα μονάκριβος αρπιστής
σαν αντιρρησίας της συνείδησης της μοίρας
σπείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
θρύλους σαν άσπρα στίγματα
που ξέχασαν οι κύκνοι
μες σε φιλιά κοράκων.

ΠΑΡΟΧΗ

Να παραδοθώ θα πει να παραδώσω
το εγώ μου σε μια όμορφη γυναίκα
ξανθιά, με μάτια τσακίρικα
φωνή σα χαρακτηριστικά λεπτή
αλλά βαθιά
να ανατέμνει ανασφάλειες
με θήλαστρα
και στο γάλα να τις πνίγει.
Αλλά πώς να παραδώσω
έτσι το εγώ μου
δίχως νερό για να ποτίζει τα λουλούδια της.
Πρέπει να το αναγραμματίσω
να απορρίψω τη βαθύτερη δομή του
κι ύστερα το έκδυμα να φάω:
γεώ
τα κατάφερα, στο τελευταίο γράμμα
ο τονισμός, εντάξει η τελειότης.
Και τώρα, η μόνη λύση για να ποτίζει
τα λουλούδια της:
γεώτρηση
μόνιμη παροχή οφθαλμών στους κήπους της
οξυνόμενο, περισπώμενο, αιώνια σκλαβωμένο
ωμέγα στο σώμα της
κι άλφα η πρώτη φορά που την είδα.

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Βακχικόν.

14 σχόλια:

Fuji είπε...

"Ας πούμε σα μονάκριβος αρπιστής
σαν αντιρρησίας της συνείδησης της μοίρας
σπείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
θρύλους σαν άσπρα στίγματα
που ξέχασαν οι κύκνοι
μες σε φιλιά κοράκων."

Γιατί νομίζω πως εσύ είσαι ο μονάκριβος αρπιστής;Μήπως επειδή δεν αγαπάς όλους μα όλους τους τρόπους των ανθρώπων; Μήπως γιατί σπέρνεις ποίηση πάνω στα χείλη της ακρίδας ;Ή μήπως, τέλος, επειδή ως μύστης στο κελί της κατακτάς το δικό σου ποιητικό στίγμα;

```````````````````````````````````

Τώρα κατάλαβα γιατί είσαι ο μονάκριβος αρπιστής ...Γιατί γνωρίζεις τι σημαίνει παραδίνομαι, γιατί ταυτίζεις τη φωνή της με τα χαρακτηριστικά αλλά και το χαρακτήρα της, γιατί πνίγεις μέσα της ανασφάλειες, γιατί χωρίς να απεκδύεσαι του εαυτού σου αναγραμματίζεις το εγώ σου για να προσπορίζεται τροφή για τα άνθη της - εξάπαντος μοσχομπίζελα- και τελικά να ανασυντάσσει το δικό της εγώ , γιατί με τους οφθαλμούς σου βλέπεις καλύτερα , γιατί με τους οφθαλμούς σου βλέπει καλύτερα το σώμα της , γιατί εξαντλούνται οι λέξεις σου επάνω της και η πρώτη σας συνάντηση ΠΑΡΕΧΕΙ την αρχή του παντός...


Καθώς ακούω την άρπα σου να ανοιξιάζει το φθινοπωρινό πρωινό, το μεστό καρπών της ποίησης γέρνω πάνω στα χείλη της ακρίδας και σου λέω:

ΥΕS! I KNOW YOUR NAME!

kyriaz είπε...

Μ' άρεσε αυτή η σπειροειδής ανάπτυξη του πρώτου ποιήματος.
Και μόνο αυτό-δεν είναι λίγο-ήταν αρκετό για να του δώσει μιαν οντότητα,μια πνοή.

Στο δεύτερο πάλι ο αναγραμματισμός του εγώ σε γεώ, νοηματικός πυρήνας του ποιήματος,το κάνει να αναπτύσσεται σε ομόκεντρους,γύρω από αυτόν κύκλους.

Νομίζω πως σε αυτά τα δυο ποιήματα
δοκιμάζεις στέρεες δομές για ένα γερό οικοδόμημα.

Ανυπομονώ να διαβάσω τη νέα συλλογή.

Να σαι καλά φίλε Δημήτρη.

Pipe Smoker είπε...

Τα συγχαρητήριά μου για τη δημοσίευση (στο περιοδικό φυσικά). Όπως σου είπα και στο νησί, μου αρέσει ιδιαιτέρως το δεύτερο. Αλλά και το πρώτο. Λιγότερο από το δεύτερο, το οποίο μου αρέσει περισσότερο από το πρώτο, όπως ήδη σου είπα. Και το τραγουδάκι ωραίο. Γενικώς όλα καλά, αλλά έρχονται και καλύτερα. Καλώς ήρθες και μην ξεχνάς: Focus στα τερπένια. Τα υπόλοιπα θα έρθουν και οι ανησυχίες είναι περιττές. Πάω πίσω στο λαγούμι μου τώρα.

Churchwarden είπε...

Fuji,

τι θα έκανα χωρίς εσένα; Ίσως τίποτα-μην το παίρνεις, όμως, απάνω σου. Δεν κάνει.

Kyriaz,

σωστά το επισημαίνεις: δοκιμάζω. Η στατικότητα δε μου αρέσει. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

Pipes,

είσαι πολύ υποχρεωτικός. Σε ευχαριστώ θερμώς. Ιδιαίτερα σημαντική η σαφήνειά σου ως προς την ιεράρχηση της αρεσκείας σου.

Φαίδρα Φις είπε...

σ'εμένα άρεσε περισσότερο το πρώτο,
μάλλον και διότι είναι γνωστή η αδυναμία μου στις ακρίδες...
εξαιρετικά πρωτότυπη η θεματολογία
κι εκείνο το "ας πούμε"
είναι τόσο υπεράνω σαν να δίνεις άφεση σε όλες τις αμαρτίες του κόσμου,
και να μη σε νοιάζει τίποτα άλλο έξω από την τροχιά της αγάπης
και στο δεύτερο συγκινήθηκα-ευθύνονται και οι ορμόνες μου αυτή την εποχή-ειδικά μετά τον αναγραμματισμό και την απόρριψη...

κι εγώ κάπως έτσι αισθάνομαι τώρα σαν μόνιμη παροχή σ'ένα εμπόδιο που τρέχει και μ'ακολουθεί,
κι ενώ το αφήνω πίσω πάντα το βρίσκω μπροστά μου...
αγαπημένε μου φίλε και ποιητή
πόσα μας φυλάει κρυμμένα ακόμα η ζωή?
τι λες?

σε φιλώ

Churchwarden είπε...

Χάριτα,

Λέω ότι μου άρεσε πολύ που στάθηκες στο "ας πούμε"-και λέω ότι

να δει τι της επιφυλάσσουμε εμείς

σαν αντιρρησίες της συνείδησης της μοίρας!

Να είσαι καλά.

vanessa είπε...

Και τα δύο είναι ιδιαίτερα, ωστόσο λάτρεψα το πρώτο. Μου δημιούργησε μια αίσθηση εσωτερικής ώθησης που μεταλλάσσεται πότε σε ορατή δύναμη και πότε ντύνεται τη μοναξιά της ωραιότητας της. συγχρόνως σαν να το περιβάλλει ένα στοιχείο μυστηρίου μου μοιάζει.

Churchwarden είπε...

Vanessa,

βεβαίως και υπάρχει το νόμισμα, με μια όψη τη μοναξιά και έτερη όψη την ισχύ: και μάλιστα, με τη μοναξιά να τροφοδοτεί την ισχύ.

Χαίρομαι που είσαι εδώ και σε ευχαριστώ.

Roadartist είπε...

We know your name..
Καλως ορισες ξανα..και ας αφησες την Ανδρο.. :)
Το πρώτο ξεχωρίζει νομίζω.. καλημέρα, όμορφο βροχερό σκ :Ρ

Churchwarden είπε...

Kαλημέρα, Road, σε ευχαριστώ πολύ. Μ' αρέσει που είσαι εδώ, που σου άρεσε το πρώτο και που επισημαίνεις τη βροχή. Όλα μου αρέσουν.

Σωκράτης Ξένος είπε...

Ωραία στο δεύτερο
Τέντωσες αχρησιμοποίητούς σου ως τώρα νευρώνες στο ταυτόχρονο της ποίησης

προσφέρεσαι, αναποδογυρίζεσαι καθαρός

επιλέγω τον κατ' εμέ ανθό

"τα κατάφερα, στο τελευταίο γράμμα
ο τονισμός (γεώ), εντάξει η τελειότης...Και τώρα, η μόνη λύση για να ποτίζει
τα λουλούδια της:γεώτρηση"

"μόνιμη παροχή οφθαλμών στους κήπους της..."

"κι άλφα η πρώτη φορά που την είδα"

δεν ξέρω αν πήγες κι εκεί:

η γυναίκα έχει δυο ωμέγα στο σώμα της, ανφάς

Γεια σου Δημήτριε

Churchwarden είπε...

Αγαπητέ κ. Ξένο,

συμφωνούμε σχεδόν παντού: στη δοκιμή, στο ποίημα που υπερέχει και στον ανθό του.

Νομίζω, πάντως, ότι αντιλαμβάνομαι το ανφάς με έναν κυριολεκτικότερο τρόπο του δικού σας.

Το έχω ξαναπεί, ελπίζω να μη σας κουράζει η επανάληψη: κάθε επίσκεψή σας είναι τιμή και χαρά.

Ευχαριστώ πολύ.

basil είπε...

Γιατί δε μου είπες, άκαρδε, ότι ανήρτησες ποίημα που θα μου άρεσε? Αφού το ήξερες ότι θα μου άρεσε... πολύ!

Για να γίνω σαφέστερος, τα 7στοιχεία που με συναρπάζουν στο ποίημα είναι:

1. Τα χαρακτηριστικά της εκλεκτής με έμφαση στη λεπτή φωνή.

2. Οι ανατεμνόμενες ανασφάλειες που πνίγονται στο γάλα.

3. Η παράδοση του εγώ αναγραμματισμένου.

4. Η ανάληψη της αιώνιας ευθύνης του κηπουρού.

5. Η αμοιβή του κηπουρού που "παρέχει" τους οφθαλμούς του.

6. Τα "ωμέγα" στο σώμα της.

7. Το "άλφα" της πρώτης φοράς (κι εδώ θα μπορούσε κανείς να δει, οπτικά, μια αγκαλιά).

Και, βέβαια, η συνύπαρξη όλων των παραπάνω σε ένα ποίημα.

Ωραίο και το "Adagio" (έχω γράψει κι εγώ ένα που πήγε στο βρόντο). Λόγω συνειδησιακής αντίρρησης προς τους νόμους της φύσης και μόνο λόγω αυτής το ρίχνει κανείς στην τέχνη. Ωραία η ιδέα και πολύ ωραία τοποθετημένη! Βαριέμαι, όμως, να σχολιάσω περαιτέρω γιατί η καρδιά μου είναι με την "Παροχή".

Churchwarden είπε...

Ρε Βασίλη

παλιέ μου φίλε και συμμαθητή

πότε επιτέλους θα πούμε

μια καλησπέρα στον κόσμο;

Thank u very much. Honest.