27 Σεπ 2008

ΤΑ ΠΑΥΣΙΠΟΝΑ ΒΥΖΑΚΙΑ ΣΟΥ

Τα παυσίπονα βυζάκια σου.
Οι μυροφόρες παλάμες σου.
Το βάλσαμο της αγάπης σου.
Για πόσον καιρό θα τα σκέπτομαι;

Πόσον καιρό θα με βασανίζουν;

Έξι μήνες; Ένα χρόνο;

Κάποτε, το ξέρω, θα γίνουν:
Αδιάφορα βυζιά, παλάμες
Ανύπαρκτες, αγάπη.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

15 σχόλια:

Pipe Smoker είπε...

Η ιδέα μου αρέσει. Η εκτέλεση λιγότερο, αλλά και πάλι άνω του μέσου στην επτάβαθμη κλίμακα.

Pipe Smoker είπε...

Α! Ξέχασα.

ΝΟΥΓΚΟΥ.

Ωραία μουσικούλα.

Churchwarden είπε...

PIPES.

Σ' εμένα αρέσουν αμφότερα. ΑΝΑΝΔΡΕ.

kyriaz είπε...

Ενδιαφέρον το κείμενο που έστειλες στο Ποιείν, Δημήτρη.
Δυστυχώς η πρόσβαση εκεί είναι προς το παρόν αδύνατη.

Την καλημέρα μου.

Ανώνυμος είπε...

Γι αυτό πιάστα τώρα που μπορείς και μην ανησυχείς τι θα γίνει μετά..

Πέννυ

Churchwarden είπε...

"Πιάστα τώρα που μπορείς".

Σ΄εμένα, Πέννυ, δεν προκύπτει η συγκεκριμένη προτροπή εκ του ποιήματος-πλην, όμως, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Ανώνυμος είπε...

Κατά βάθος θα συμφωνήσω με τον pipes, ως άνανδρη, φύσει και μεταφορικά..
πιστεύω πως ο τρόπος που είναι γραμμένο το ποίημα προκαλεί μια τέτοια άμεση αντίδραση σε ένα πρώτο επίπεδο κι αυτό δεν ξέρω αν είναι μέσα στις προθέσεις του ποιητή..
σίγουρα σε προκαλεί και εγώ πάντα το θεωρώ αυτό προσον στην ποίηση, σε βάζει σε σκέψη με την τόση αμεσότητα, εξού και το αυθόρμητο σχόλιο μου
δεν πάει όμως βαθειά στο θέμα του εφήμερου στον έρωτα και την θλίψη που αυτό προκαλέι, που αν κατάλαβα σωστά, είναι και το ζήτημα..
παρόλα αυτά έχει κάτι το πολύ ιντριγκαδόρικο που σε κινητοποιεί..

οι σκέψεις σου πάνω στο θέμα της ποίησης είναι θαυμάσιες και άρτιες και ουσιαστικές. μπράβο

πολλά φιλιά

Πέννυ

Churchwarden είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ, Πέννυ. Συμφωνώ με πολλές από τις παρατηρήσεις σου για το ποίημα.

Εκτός της αμεσότητός του, σ' εμένα λειτουργεί θετικά ο υπαινιγμός που εισπράττω, πέραν του προφανούς "με τον καιρό το πάθος γίνεται αγάπη".

Ο Παστάκας-ψυχίατρος, παρεμπιπτόντως-νομίζω πως μέσα στο ποίημα αυτό κινεί παράλληλα τον παρατημένο στο πρώτο μέλι και τον χρόνια παντρεμένο από έρωτα.

To ΑΝΑΝΔΡΕ προς τον Pipes είναι άσχετο με τη συζήτηση για το ποίημα-μη δίνεις σημασία.

Την καλημέρα μου.

Ανώνυμος είπε...

Ασχετο με την συζήτηση, σχετικό με εμένα..))
Το χρησιμοποίησα για να πω οτι πέρα από όλα τα άλλα ο τρόπος που θεάται το ίδιο το ποίημα από μια γυναίκα σίγουρα διαφέρει πολύ
Κι εσύ μην δίνεις σημασία..)

Πέννυ

Churchwarden είπε...

Aυτό

"ο τρόπος που θεάται το ίδιο το ποίημα από μια γυναίκα σίγουρα διαφέρει πολύ"

το είδα με τα μάτια μου και τ' άκουσα με τ' αυτιά μου. Αν θέλεις, εξήγησέ το μου. Με ενδιαφέρει πολύ η γυναικεία οργή που απευθύνεται σε αυτό το ποίημα.

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχει να κάνει με οργή
απλά στην ουσία δεν είναι αρκετά ανοιχτό ωστε να χωράει την γυναίκα.
Ως γυναίκα δεν μπορώ να ταυτιστώ με την φράση παυσίπονα βυζάκια γιατί δεν τα έχω δεί ποτέ έτσι.
Πρέπει λοιπόν για να κατάλαβω, να ξεκινήσω μια εγκεφαλική διαδικασία αποστασιοποίησης από το φύλο μου και να μπω καθαρά στον συμβολισμό που μπορεί να έχει όλο αυτό για έναν άντρα, στο πως βλέπει ένας άντρας το γυναικείο σώμα και στον πόνο που μπορεί να του προκαλεί το ανέφικτο ή το εφήμερο ή μη κατοχή,η εγκατάλειψη,πρέπει δηλαδή να κάνω πολλές αναγωγές. Μπορείς να το καταφέρεις αν σε ενδιαφέρει αλλά γίνεται πολύ εγκεφαλικό και δεν σε χτυπάει άμμεσα όπως έναν άντρα φαντάζομαι, και αυτό δεν είναι πάντα καλό για ένα ποίημα.
Έχουν γραφτεί πολλά τέτοια ποιήματα και από τις 2 πλευρές,και καλώς,απλά είναι λίγο μονόμπαντα,αν και με έχουν βοηθήσει πολλές φορές προσωπικά..

Πέννυ

Churchwarden είπε...

Eπίτρεψέ μου, Πέννυ, πέρα από σεμνοτυφίες, την εξής ερώτηση:

ως παυσίπονα έχεις δει ποτέ τα ...άκια (τα αντρικά);

ή μήπως τα αντίστοιχα αντρικά μέλη δεν μπορούν να είναι παυσίπονα;

ή μήπως, ακόμη κι αν είναι, δεν μπορεί μια γυναίκα να τα πει παυσίπονα;

Ανώνυμος είπε...

Φυσικά, όλα μπορούν να ειπωθούν και όλα είναι αληθινά και, αλοίμονο,πέρα από σεμνοτυφίες..

Εγώ συζητώ, μιας και μιλάμε για ποίηση, για την επιλογή των λέξεων και κατα πόσο είναι αποτελεσματική η όχι, πόσο σε "χτυπάει" επί της ουσίας. Ναι, μπορώ να γράψω ένα ποίημα για τα παυσίλυπα ..άκια σου και όλοι ίσως έχουμε γράψει κατά καιρούς αλλά πόσο μπορεί να σε αγγίξει και να ταυτιστείς εσύ ως άντρας με αυτό;Κι εσένα θα σε ξένιζε και θα έπρεπε να κάνεις τις ίδιες αναγωγές για να δείς τον εαυτό σου έτσι.Η εσύ ίσως όχι,δεν ξέρω.
Το θέμα για μένα δεν είναι αν είναι αλήθεια ή όχι.Κι εμένα, έτσι κι αλλιώς, το συγκεκριμένο ποίημα με πείθει..
Απλά για τα γούστα μου είναι πολύ κλειστό,δεν με "χτυπάει",καταννοώ όμως οτι για κάποιον άλλον ίσως πετυχαίνει διάνα.

Πέννυ

Churchwarden είπε...

Πολύ ωραία. Είσαι σαφής. Ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

Παρακαλώ,φρουρέ, στην διαθεσή σας..

Πέννυ