7 Ιουλ 2008

PERFECT DAY

Για την Αλουραίμ

'cause I'm glad I spent it with you

Ένα μέλος της ποίησής μου εφορμά από το εσωτερικό της Αλουραίμ-ας της αφιερώσω το τραγουδάκι και το ποίημα, λοιπόν, αν κι ενδεώς, τέτοια μήτρα, ας την προσκυνήσω. Ένα άλλο μέλος της ποίησής μου φουσκώνει ενδοφλεβίως σε πατρινό ψωμί. Γυμνάζεται ανηφορίζοντας την Γεροκωστοπούλου, όλο ευθεία Παντοκράτορος-Θε μου βόηθα-ως Παντοκράτορος και Βότσαρη γωνία με τον φιλαράκο Pipes. Ώρε πόση σοφίτα ήπια φοιτητής κρασί με Συμεώνογλου και Βαλερύ, Θέατρο και Ποίηση, κουβέντα ως τις έξι το πρωί, κι ύστερα στρίψιμο ποιος θα πάει για τυρόπιτα (ουδέν δικαιότερον νομίσματος πίπτοντος επί ολισθηρού εδάφους). Κάποτε τραγουδούσα και ολόκληρο το Stairway to Heaven, δεδομένου ότι το αποστήθισα δίχως πρόθεση (δίχως προσπάθεια άρα). Πάμε Πάτρα.

ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΙΑΣ ΑΤΟΛΜΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Μάταιη παράθεση
Φθηνών αποσπασμάτων
Εκμυστηρεύσεις των φόβων σου
Από ασίγητα βάθη

Μια εκκρεμής αδυναμία
Να σου εμπιστευτώ
Το μυστικό της ίδιας της απειθαρχίας

Δεν ξέρω
Πώς ν’ αποσπάσω το συμφέρον
Μιας άτολμης νύχτας μας

COPYRIGHT © ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΤΟΣ

ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας

Θηριώνυμη του πάθους

Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός

Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος

Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια

Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος

Και καταβαίνω
Σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου

Και υποτάσσομαι

Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου

Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.

COPYRIGHT © ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ

[ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΟΥΜΕ]

Όταν λείπουμε λείπει κι ο απουσιολόγος.
Όταν λείπουμε υπάρχουν τα πάντα.

COPYRIGHT © ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ

ΟΤΑΝ

Όταν στ’ ακροθαλάσσι περπατείς
να κουβεντιάζεις με το πέλαγος
κι’ εγώ απ’ αντίπερα που σπάει το κύμα
θα σ’ ακούω.
Τις νύχτες όταν ξαγρυπνάς
να μπάζεις στην κάμαρά σου το φεγγάρι
κι’ εγώ όπου και να ’μαι
θα συναντώ σε μιαν αχτίδα το βλέμμα σου.
Κι’ όταν στο πιάνο παίζεις μπαλλάντες
ν' αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό
κι’ εγώ θα μπαίνω με τ’ αγέρι
να σου γυρίζω τα φύλλα. Μα
και τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά να μη συμβεί
ο κατάλογος μακρύς
για τ’ άλλα που μπορεί να συμβούν.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΒΟΥΡΑΣ

Είχα πει να μην κρεμάσω άλλο ποίημα από το νέο μου πόνημα προ της εκδόσεώς του. Επιθυμώ, όμως, να γειτνιάσω με τους Πατρινούς, οπότε ας γειτνιάσω. Θέλω, άλλωστε, ν’ αφιερώσω και στην Αλουραίμ-διότι χωρίς άγγελο, ποίηση δε γράφεται-και να σας χαιρετήσω ως το Σεπτέμβρη-διότι δίχως τους εκλεκτούς επισκέπτες, οδύρονται τα θεμέλια του οίκου. Εύχομαι καλοκαίρι με τα μέσα σας κατατροπώνοντα τας περιβαλλοντικάς θερμοκρασιακάς εκρήξεις. Χαιρετώ.

ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Πάνω στην κοιλιά σου βρίσκω μια εραλδική πατρίδα
δάσος αειπάρθενο των στρατευμάτων κατοχής μου.
Στο φύλλωμα των δένδρων της κοιλιάς σου
ανακαλύπτω πώς γεννιέται η ανδρεία
κάτω απ’ τη γαλήνη των βλεφάρων σου που κλείνουν.
Τι άλλο θα μπορούσα να είμαι εγώ τις νύχτες σου
από έκπαγλος μελετητής του ύπνου σου
που ταΐζει τα χώματα της ανθοφορίας σου
με το μέλι των κινήσεων του ονείρου σου;
Θα μπορούσα να δοκιμάζω ερμηνείες της φωνής σου
καθώς μου πέμπεις τρόμο με τις αλλαγές της στάσης σου
και για μια στιγμή, ένα φωνήεν ελευθερώνεις ν’ ακουσθεί
τόσο που πρώτα να σπάει η καρδιά
κι ύστερα ν’ ανησυχώ μέσα στο τόσο κάλλος.
Θα μπορούσα να αναλύσω τον αγέρα που παγίδευσες
στο δάσος σου
μήπως και καταλάβω το ανεξάντλητο των τρόπων σου
να λες αμίλητη, μόνο με τη θερμοκρασία σου
συνέχισε, δεν πειράζει
και γω να κρέμομαι ανάποδα στη γη
με το κεφάλι χτισμένο πάνω.
Πάνω στην κοιλιά σου βρίσκω μια εραλδική πατρίδα
και για την υπεράσπισή της θα χάσω τα λογικά μου
θα ξύσω κάτω από τη φτέρη όλο το σπέρμα
της στενοχώριας σου
και θα το λιώσω ιδίαις χερσίν στα Τάρταρα του Άδη.
Κι ύστερα στην επιφάνεια πάλι θα το φέρω
αγνώριστο μετά από την ψυχή σου
σαν κι εμένα
κι όπου υπάρχει άδικο, θα το φυσήξω
να φυτρώσει παντού ένα ποίημα
πάνω στην κοιλιά σου αφιερωμένο.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

9 σχόλια:

Mist είπε...

Κι ύστερα απ’ την ψυχή μου θα φυσήξω τα φωνήεντα όλων των ερώτων
της πρωινής γης
της νυχτερινής ανθοφορίας τους πάνω στα λινά
και θα ερμηνεύσω τα βλέφαρα σου ποίηση
το τρεμόπαιγμα της φλέβας
που συλλαβίζει κι υμνεί
έρωτα


πως ξύνεται το μολύβι στα δάκτυλα σου!
πανέμορφο Δημήτρη

Fuji είπε...

Ξεκολλώ το ένα μου φτερό
Nα στεριώσει η πένα σου πατρίδα κάστρα κι ουρανό
Κρατώ το άλλο να με πέμπει
Oλότροπα στης ποιήσής σου το βυθό
Εκεί που θέλω να κρυφτώ
Tις λέξεις σου για να ντυθώ
Και Αλουραίμ να αναδυθώ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για να σου πω.

Monody είπε...

Να ανηφορίζει η αρμύρα από το φάρο στις φοινικιές
Και εμείς καθισμένοι στην πλατεία
τινάζουμε τη καύτρα του μεσημεριού
στα τασάκια μας

Κι ω σώμα γυναίκας
που μας δροσίζεις
σείοντας ανεπιτήδευτα την ανοικτή βεντάλια των μηρών σου
Σχηματισμοί και σμήνη κινήσεων
ευελιξία γυναικείου στήθους
που πάνω του εστιάζει
και συντρίβεται
η διατρητικότητα της όρασης

Ανώνυμη σπερματοδότρια του ποιήματος
εκχύνεις
στην αρσενική μήτρα την πανδαιμόνια σύνθεση

Κι ας με μισήσουν οι λέξεις που τις κρατώ αλυσόδετες

Θρηνητικές υλακές κτήνους
που κάποτε θάρθει ο καιρός του
να μας κατασπαράξει με το ποίημα.

Μονωδός



Υ.Γ. Του Δημήτρη και του Γιάννη, για τον καλλιεπή διάλογο.

voultos είπε...

Οι κουβέντες μας
Πιάσανε τόπο
Γέννησαν λόγο

Δημήτρη καλησπέρα
Σ' ευχαριστώ για την τιμή που μου καμες να μου αναρτήσεις το ποίημα
στη σελίδα σου
Επιφυλάσσομαι

meril είπε...

Πάμε Πάτρα λοιπόν με ποιητές εκτός των τοιχών που πίνουν καφέ στα Ψηλαλώνια ή στο Φάρο, κατηφορίζουν τα σκαλιά της Γεροκωστοπούλου και φτάνουν σε μια πλατεία που σ' αφήνει έκθετο.....
Καλώς ήρθες στην Πάτρα λοιπόν.....

Ignis είπε...

Θυμάμαι κάποτε και σχετικά πρόσφατα, αναρωτήθηκες στο Ποιείν πόσους ποιητές έχει η Πάτρα. Σου απάντησα ότι σιγά σιγά κι ένας ένας, έρχονται. Χαίρω που τους γνώρισες, και τόσο καλά, πια.
Μόνον παραγωγικές μέλλουν να είναι τέτοιες γνωριμίες και γνώσεις. Διότι η Πάτρα μπορεί να έχει ονειρική δύση, εκεί απέναντι στον Φάρο της να βάφει φόντο αιματηρό λες κι αιχμηρή η Κλόκοβα πλήγιασε τον ουρανό της (την άλλη φορά μπορείτε να προτιμήσετε Φάρο αντί για Ψηλαλώνια) μα οι ποιητές της δεν δύουν ποτέ! Και χαίρω που έστω κι ως έποικος της πόλης, εντάσσεσαι στο team τους, άξια.

ΥΓ. την ομορφιά του Φάρου, τον διάδρομο εκείνο που σε αυτόν οδηγεί, μονοπάτι ανάμεσα στο πράσινο και το νερό που βρέχει ιριδίζοντας τα βράχια, δεν την αλλάζω με καμία άλλη πλατεία, κι ας λέτε..

roadartist είπε...

...ταξίδι.. τόσο η ανάρτηση, όσο και τα σχόλια!
Τη καλησπέρα μου ποιητή!

Pipe Smoker είπε...

Filaraken Besten, ξέρω πως είσαι στο νησί. Αλλά, αν και καθυστερημένος, πάντα θα επιχειρώ να μπαίνω στο εργαστήριο με την ελπίδα να μη με δει κανείς. Και πάντα θα καταλήγω στο κυλικείο να πίνω κατηφής καφέ.

Γλυκερό μεν, αποθηκευμένο στις συνάψεις δε: "Τις στιγμές σαν εικόνες να φυλάς". Είναι η εικόνα με το υπονοούμενο στην ταμπακιέρα lucky strike (μάλλον ο καλλιτέχνης διάβαζε Εμπειρίκο). Δεν με ενδιαφέρει αν η εν λόγω χαραγμένη φράση έχει λογοτεχνική αξία. Αλλά, όπως το χάραγμα είναι κυριολεκτικό, έτσι και το νόημα. Τις φυλάω με τον ίδιο τρόπο που η φυσική επιλογή δημιουργεί νέα είδη: παθητικά. Και ως βιολόγος, οφείλεις να παραδεχθείς ότι όταν κάτι συμβαίνει αβίαστα, έχει τρομερή ισχύ. Πάει να πει πως όντως έτσι έγιναν τα πράγματα.

Ωραία ήταν.

Βάλε το νόμισμα στην τσέπη. Θα πάω εγώ για τυρόπιτες. Και για καπνό. Κερνάω κιόλας.

Churchwarden είπε...

Mist,

αν είναι ποίηση μια ερμηνεία των βλεφάρων μου, είναι γιατί τα μάτια μου ξέρουν καλά να διακρίνουν ψυχές σαν τη δική σου. Υπηρέτης σου.

Fuji,

αν είναι ποίηση μια ερμηνεία των βλεφάρων μου, είναι γιατί είσαι το νόημα. Eσύ.

Monody,

ξέρω καλά πώς κοιτάζεις τη γυναίκα. Γι΄ αυτό και στο ποίημά σου ζηλεύω την προτροπή να σου κλέψει τα ποιήματα απ' το δερμάτινο. Χαρά και τιμή η γνωριμία μας, αναβάτη!

Voultos,

όλη δική μου κι η χαρά και η τιμή. Κι έχεις, να ξέρεις, απόλυτο δίκαιο: το ποίημα δε θα γραφτεί ποτέ, δε θα πεθάνει ο ποιητής από τα ίδια του τα χέρια. Αναμένω κι άλλα, άπειρα, εκκωφαντικά συνθήματά σου στο γήπεδο με τα νεκρά κορμιά...

Meril, καλώς σας βρήκα (αν και, στο βάθος, η Πάτρα ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ, όσο χρειάζεται για να την αγαπώ). Χαρά και τιμή η επίσκεψή σας.

Ignis, μπορεί να διαφωνούμε στα του φάρου, συμφωνούμε, ωστόσο, εις άλλα, σαφώς σημαντικότερα. Ευχαριστώ θερμά για την επίσκεψη (την ευθύνη να σας...παρασύρει στην παρέα μας έχει αναλάβει ο Μονωδός).

Φίλη μου Road, χαίρομαι πάντα την επίσκεψή σου, σα μικρό παιδί. Πολλά ευχαριστώ. Πολλά και από καρδιάς. Όλα τους.

Pipes, να πεις στον κόσμο για τότε που εζήταγες καπνόν εις τη γερμανική. Κουφάλα. Φίλε μου.

Έχετε όλοι την αγάπη μου. Σας ευχαριστώ πολύ.