6 Ιουν 2008

TOUCHING TONGUES

Εδώ. Πάνω στο τζάμι του χνώτου σου
περιφέρω με στ’ αρχικά της ανάμνησης
πώς κοίταξα αγχωμένη στον καθρέφτη
αν ήμουν χτενισμένη όταν με πρόσεξες
ή αν δαγκώνεται η μάνα μου ντροπή.

Εδώ. Κι αν είναι προϋπόθεση
να κοιμηθώ μια μονιμότητα του ύπνου
για να ξυπνήσεις
βαλ’ το καλά στην απουσία σου:
εμένα θάνατος
δε με ξαναπαντρεύει.

Εδώ. Ρούπι δεν το κουνάω
απ' το παράθυρο.
Δεν αστειεύομαι. Θα ’ρθείς.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

17 σχόλια:

Φαίδρα φις είπε...

Σύμπτωση να είναι Ποιητή μου που κι εγώ σου άφησα σε σχόλιό μου στη Θάλασσα για παράθυρο?
αγνοώ αλλά ούτε με νοιάζει κιόλας,
πάντως το "οπωσδήποτε παράθυρο" το θέλω κι εγώ...
και τον αέρα μου θέλω
και μια προσωρινότητα ύπνου με μεγάλη χαρά θα τη δεχόμουν-ουδέν μονιμότερον του προσωρινού-
και πόσα-σκέφτομαι-χωράνε μέσα σε μια απουσία...
πολύ περισσότερα από όσα σε μια παρουσία,
γιατί εκεί μετριόμαστε με το τι θέλουμε πραγματικά,
αν δε μας θολώσει εν τω μεταξύ η έλλειψη και η στέρηση και μας μπερδέψει διά παντός...
καλό δεν είναι αυτά να λύνονται,
καλό είναι να μένουν μέσα μας και να φτιάχνουν έρμα,
αντοχές και πίστεις που διχάζουν τουλάχιστον άμωμα πεπρωμένα,
δεν έχω εγώ πεπρωμένο
μόνο νερό...

και ούτε αστεία κάνω...

φιλιά κι αγκαλιά

Fuji είπε...

"Εδώ. Κι αν είναι προϋπόθεση
να κοιμηθώ μια μονιμότητα του ύπνου
για να ξυπνήσεις
βαλ’ το καλά στην απουσία σου:
εμένα θάνατος
δε με ξαναπαντρεύει.
Εδώ. Ρούπι δεν το κουνάω
απ' το παράθυρο.
Δεν αστειεύομαι. Θα ’ρθείς"

Τα μαλλιά μου τεντώθηκαν θύμησες και δε θέλω να τα χτενίσω...

Στον καθρέφτη μου πάντα θα σου γνέφω χαμόγελα-βαγονάκια του ερχομού σου.....

Αγριόγατα της πανσελήνου θα σου φέγγω το δρόμο ....

Με το κοχύλι μου θα γίνω ο εγγύς ψίθυρος...

voultos είπε...

Όλοι απαντέχουμε
Κάποιος να ρθει
Στο παράθυρό μας
Έστω και ο θάνατος

Monody είπε...

Μισώ το χρόνο
γιατί σου παρέχει
μια ευεργέτιδα μνήμη

Την αναλγητική αφή των αναμνήσεων.


Υ.Γ. Το όνειρο είναι ο εφήμερος πλούτος,των φτωχών της ελπίδας.

Fuji είπε...

Η αναλγητική αφή των αναμνήσεων και των ονείρων οι αλγηδόνες..

Καλησπέρα σας , Μονωδέ.

Monody είπε...

Αποστέλλω και τη δική μου, καλησπέρα, fuji

ad infinitum

Υ.Γ. Ab imo pectore

Churchwarden είπε...

Xάριτα, σε ποιο σχόλιο της Θάλασσας αναφέρεσαι;

Voultos, όχι ο θάνατος. Ο θάνατος ποτέ.

Monody, ωραίο το ποίημα, αν και δεν καταλαβαίνω το μίσος του.

Fuji, είσαι αγριόγατα; Το 'ξερα.

Φαίδρα φις είπε...

καλημέρα φύλακα και ποιητή
καλημέρα fujinia,
εννοώ το σχόλιο που σου άφησα μετά το Συμπόσιο...

σας φιλώ

voultos είπε...

Ο Θάνατος
Μπορεί να έρθει
και να μας προσπεράσει
Κι εμείς να τον κοιτάζουμε
απ' το παράθυρό μας

Καλημέρα

Ignis είπε...

Να σου σερβίρω έναν Ενικό τώρα διότι από εκεί που τον ζήτησες δεν έχει!
:))
Αν και ο πληθυντικός είναι πολύ πιο χαριτόβρυτος, μόλις πιο πάνω αποδεικνύει του λόγου το αληθές η Fuji (όχι σε σένα, αυτό σου'λειπε)

Το ποίημα σου είναι Ποίημα.
Κι έχει μια εμμονή και ένα πείσμα που πολύ μου αρέσει. Βγάζει μια δύναμη, κάτι που μόνον νέος ο άνθρωπος κι ακόμα φέρελπις έχει. (οπωσδήποτε ξεχτένιστη αν και ωραία. Ας πούμε τότε..."λυσίκομος" να αποκτήσει λάμψη και πατίνα εξευγενισμένης γλώσσης)
Τα χρόνια και οι καταστάσεις μετά, αρχίζουν να τον κάμπτουν σε όλο ένα και λιγότερα δευτερόλεπτα ύπαρξης αυτής της ορμής στις ώρες του. Και μένουν σπίθες πια, για να τις σβήσει ο χρόνος, ή των άλλων τα πεπραγμένα...
Η "Κοιμωμένη" λοιπόν ανθίσταται στην λήθη. (εγέρθητι κοπέλα μου!)
Μακάρι.
Επιτέλους ξύπνησε! Και διεκδικεί
(πόσοι άλλοι;)

Churchwarden είπε...

Γεια σου, καλή μου Ignis. Γιατί δεν έχει κει που τον ζήτησα;

Η γυναίκα του ποιήματος είναι πολύ ισχυρή, πράγματι. Δεν της αρέσει να την εγκαταλείπουν. Δεν της γουστάρει ο θάνατος. Κι όλα αυτά, μπορεί και τα λέει με τη δέουσα ισχύ. Αυτή η ισχύς είναι η διεκδίκησή της.

Χαίρομαι που είσαι εδώ.

Churchwarden είπε...

Xάριτα, δεν είμαι σίγουρος για το πόσο συμφωνώ ή διαφωνώ. Νομίζω-πάντως-πως όσο κι αν λείπει το προσωρινό του ύπνου, το μόνιμο είναι κατάτι βαρβαρότερο της έλλειψης αυτής. Δε συμφωνείς;

Voultos, αρκεί να μην ήρθε για μείνει. Την καλησπέρα μου.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ είπε...

@churchwarden
Αγαπητέ φίλε, καλησπέρα.
Το ποίημα σας είναι έξοχο. Απλό, κατανοητό, άμεσο, μακριά από την λεξιλαγνεία που μερικές φορές αποδυναμώνει μερικά από τα ποιήματά σας.
Τα σέβη μου!

Fuji είπε...

@ΑΧΙ

Αγαπητέ ΑΧΙ, μου επιτρέπετε ,υποθέτω, μια μικρή παρέμβαση.
Αν η ποίηση δεν εμπεριέχει λεξιλαγνεία, λεξιίμερο ,λεξιηδονή και άλλα παρεμφερή ηδονικά κι εξάρσιμα τότε φρονώ πως πολύ απέχει από το να είναι όντως ποίηση.
Διαισθάνομαι , δε, πως πολλές από τις του συρμού "ποιητικές" απλοϊκές απόπειρες είναι μάλλον προϊόντα ισχυρών λεξιθηρικών ωδίνων...
Το αποτέλεσμα , όμως, σίγουρα "δεν έχει αδράξει τον χαρταετό που σκιρτά μες στο νερό του σύννεφου"...( παραφράζοντας και παλμογράφοντας τις σεισμικές δονήσεις της πένας του Δημήτρη Μουζάκη - πένας δεινής κι αμείλικτης ,πρωτεϊκά πλασμένης).

Την καλησπέρα μου.

Churchwarden είπε...

Άνθρωπε,

την καλησπέρα μου κι ευχαριστώ. Σωστό και το περί λεξιλαγνείας.

christina είπε...

Eδώ, όλα εδώ...ο θάνατος δε θα μας ξαναπαντρέψει...

Churchwarden είπε...

Όλα εδώ, Christina, όσο βαθύτερα γίνεται.