10 Ιουν 2008

I STILL RECALL



Σ’ ορεινό του ύπνου χωριό παλουκώνω
Κείνο που εννοείς στης μεγαλοφυΐας
Μου τη σάρισα
Απ’ τις πρώτες κιόλας δυο
Του ποιήματός μου λέξεις.
Πορτραίτο της Αλίκης απ’ του Παύλου
Το αδυσώπητο χέρι η ανάγνωση
Της ευτυχίας σε φιδιού βηματισμό.
Πώς το συμπαγές των σωμάτων
Ν’ ακουσθεί δίχως το νεύμα
Κατακόρυφο του δείκτη στα μεστά χείλη;
Πώς των δακρύων η συσσάρκωση
Να υγροποιηθεί ανάσα κοινή
Δίχως του καθρέφτη τη βρόχινη απόληξη;
Θα’ χεις καταλάβει βέβαια
Πως γνωρίζω καλά
Το ψεύδισμα που εννοείς.
Πώς του προορισμού ο καρπός
Να γινωθεί δίχως τη μετάβαση
Ερώτιου του γράμματος
Σ’ ένα
σ της αλφαβήτου ενηλικίωση;
Οδύρεται του ρήματος η ανάγκη
Aδυσώπητη για την απόστροφο
Σιωπής εκρηκτικής
Που τη μάχαιρα της πρωινής
Αφύπνισης εξαχνώνει
Και ακαρεί την αντιστροφή της λέξης
- μ’ ένα φωνήεν συμπαγές
δίψηφο της έλλειψης -
Δεύτερης στου ονείρου ύψιστη αμφισημία:

Σ’ αγαπώ Ασβεσταρέτ
Αιώνια Ουρανφώ

14 σχόλια:

Fuji είπε...

Όνειρα σαν κι αυτό , αναμφισβήτητα παράγωγα μεγαλοφυίας, , συρσίματα φιδιών μέσα στα άνυδρα χόρτα των τελμάτων, πορτραίτα από χέρια ερωτευμένα συσσαρκώνουν τα δάκρυα σε ανάσα κοινή και οι φθόγγοι ζητούν ενηλικίωση και τα φωνήεντα να συμπληρώσουν την έλλειψή τους για να χτιστεί στην αρετή και τον ασβέστη , στο φως και στον αυρανό η μαγική φράση...

Δημήτριε, αιώνιε ποιητή,τη φράση αυτή θα την βλέπεις και θα την ψηλαφείς πάντα γιατί εκεί που έχει χαραχτεί δεν μπορεί να σβηστεί με τίποτα...

Φαίδρα φις είπε...

Ποιητή μου καλημέρα,
αν όντως έτσι έγιναν τα πράγματα στο όνειρό σου,
χαίρομαι πολύ,
καθώς διαπιστώνω τη μελωδικότητα της γραφής
που σαφώς με διαπερνά και φτάνει
στα πιο κρυφά και απομακρυσμένα κύτταρα του εγκεφάλου,
όμορφη πολύ η εξομολόγηση,
όμορφο και το παιχνίδι με το ψεύδισμα
και η αλληγορία του συμφώνου-φωνήεντος,
ακόμα πιο ελκυστικό το κλείσιμο με τους αναγραμματισμούς,

θα τολμούσα να πω,
-χωρίς να είμαι σίγουρη ότι αντέχω στις μέρες που διανύω τη συγκίνηση-
ότι αυτό που διάβασα σήμερα,το δικό σου,το γραμμένο από το χέρι σου,
ότι μου έφερε στο μυαλό μια συγνώμη,
αλλά μη με πάρεις και πολύ στα σοβαρά ούτε αυτά που λέω τοις μετρητοίς,
γιατί είπαμε,
διαβάζω ό,τι θέλω ν'ακούσω,
ωστόσο,η τρυφερότητα και η γλυκύτητα του ποιήματος-σε συνδυασμό με την υπέροχη εικόνα που επέλεξες από την κάλπικη λίρα-
υπερχείλισαν
και η ρωγμή καλύφτηκε από
μετάνοιες και συγνώμες άρρητες ακόμα,
επειδή δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο για σένα,
λέω πως αυτό ήταν ένα εσώτερο δικό σου μήνυμα και σου εύχομαι ολόψυχα να φτάσει εκεί που επιθυμείς,
αν δεν έχει συμβεί κιόλας.
ρομαντική διάθεση πρωινή,
να είσαι καλά και να γράφεις και τρυφερά κάπου κάπου να μαλακώνουμε,
να λειαίνονται οι αιχμές μας...

fujinia,αγαπημένη μου φίλη,
πώς είσαι σήμερα αερικό μου?

σας φιλώ και τους δύο

Fuji είπε...

Καλά είμαι, καλή μου Φαίδρα.
Μια χαρά.
Εύχομαι κι εσύ να είσαι καλά.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα για το ενδιαφέρον.

Κι εγώ σε φιλώ.

Φαίδρα φις είπε...

γεια σου fujinia,
δεν είμαι καλά αλλά δεν μπορώ να το λέω και συνέχεια και να γκρινιάζω,
φοβάμαι ότι έχω καταντήσει γραφική!
γι'αυτό είπα να το παλέψω με άλλο ύφος και τρόπο...
κι εγώ σ'ευχαριστώ

φιλιά κι αγκαλιά

Ανώνυμος είπε...

Δεν ήξερα οτι όταν οι ποιητές και οι λοιποί καλλιτέχνες ερωτεύονται ψευδίζουν..
θα το δοκιμάσω..
να ρωτήσω αν το ποίημα έχει γραφτεί με αφορμή την ταινία ή σε άσχετη φάση;
απλή περιέργεια
μικρής σημασίας γιατί έτσι κι αλλιώς το πώς καταλήγει στους τελευταίους αναγραμματισμούς είναι τόσο άμμεσο και φυσικό και απογειωτικό, σχεδόν όσο και η συνήθεια των ερωτευμένων να ξαναβαφτίζουν νέα ονόματα τα αντικείμενα του πόθου..
"αγία νοσταλγία"..
πέννυ

vanessa είπε...

Μ’ αρέσει που το συναίσθημα αναπλάθει τα όνειρα, κολυμπά ψευδίζοντας τα γραμματα, τροφοδοτεί τις λέξεις να γίνουν Ποίηση.
Κλείνω τα μάτια και σαν ολοζώντανες μορφές που αναγεννιονται μου μοιάζουν.
Οι λέξεις που ζωγραφίζουν με απέραντη δύναμη κάθε συγκίνηση.

Churchwarden είπε...

Fuji, δεν ξέρω πού έχει χαραχτεί τι, αλλά ευχαριστώ.

Χάριτα, με συγκινεί πολύ που βρέθηκες τόσο μέσα στο ποίημα (και διπλά που είδες τους αναγραμματισμούς)-μόνο στη συγγνώμη έπεσες έξω. Το ποίημα βρίσκεται στον Υδροβάτη και δε γράφτηκε για συγχώρεση. Σε ευχαριστώ.

Πέννυ, ο έρωτας είναι μια διαταραχή. Εκεί (και όχι μόνο) συναντάται με το ψεύδισμα. Η ταινία έχει διαδραματίσει το ρόλο της στη διαμόρφωση του ποιήματος (δεν μπορώ να μιλήσω για αφορμή, γιατί την έχω δει δισεκατομμύρια φορές). Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Vanessa, με ευχαριστεί πολύ που προσεγγίζεις το ποίημα πρώτα (κι ίσως, πρωτίστως) ως αίσθηση. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στα δικά μου γραπτά, αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος. Δέξου ένα βαθύ ευχαριστώ για όσα μου λες.

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτριε,
νομίζω το δήλωσα ήδη,
πως διαβάζω ότι θέλω ν'ακούσω,
άλλωστε σου τόνισα να μην με πάρεις στα σοβαρά για τις συγνώμες,τις μετάνοιες και τις άλλες αηδίες που έχω στο μυαλό μου αυτές τις μέρες,
είναι αλήθεια όμως πως αυτό
το ποίημά σου είναι απαλό σαν χάδι,
και πάλι συγχώρησέ μου τη διάθεση
της πρόσληψης ανύπαρκτων μηνυμάτων από γραφές που θέλουν να πουν κάτι άλλο,
δεν έχω ενεργοποιήσει ακόμα τις φραγές σε κάποια νευραλγικά κέντρα του εγκεφάλου μου,
θα γίνει κι αυτό...

καλημέρα Ποιητή
καλημέρα fujinin

σας φιλώ

Roadartist είπε...

Τοση απλή και ευηχη λέξη "σ'αγαπώ"..

Δημήτρης Χόρν - Έλλη Λαμπέτη.. αθάνατοι..Καταπληκτικό το βίντεο!

Fuji είπε...

Όπως, λέει και η αγαπητή Roadartist, Ποιητή μου, τόσο εύηχη και τόσο απλή και συνάμα- όπως λέω εγώ - τόσο ανεξίτηλη και ώρες-ώρες δυσανάγνωστη...

Καλησπέρα, Φαίδρα μου καλή.

Φαίδρα φις είπε...

fujinin μου
έχε το βλέμμα σου προσηλωμένο στην ευανάγνωστη πλευρά της λέξης
αγαπημένη μου...

θέλω να είσαι καλά

Fuji είπε...

Τι γλυκιά προτροπή, αγαπημένη μου φίλη ....
Έχω το νου μου, μην ανησυχείς...
Κι εσύ μην ενεργοποιήσεις ποτέ τις φραγές ...δεν πρέπει...

Κι εγώ θέλω να είσαι καλά. Πολύ καλά.
Σε φιλώ.

Churchwarden είπε...

Ηallo, Road...το φιλμ είναι αξεπέραστο...ζήτημα πρωταγωνιστών και σκηνοθέτου. Thanx for visiting.

Χάριτα και Fuji, πείτε τα...

Churchwarden είπε...

Όξω το 13.