10 Μαΐ 2008

Closure



Get your own playlist at snapdrive.net!


Ο Βασίλης θέλει να μελoποιεί αγγλικό στίχο. Μάταια έχω πολλάκις προσπαθήσει να τον πείσω για την άρση της αποκλειστικότητας. Η ανελαστικότητα της προτίμησής του αυτής με εκνευρίζει-υπάρχει, όμως, και μια ηδονική πτυχή της.

Με τους μεταφραστές Ποιήσεως δεν έχω τίποτα. Αρκετούς τους έχω θαυμάξει. Από την άλλη, το παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη της Ποίησης από υπεύθυνους εκδοτικών οίκων, περιοδικάρχες και άλλους, δε μου γουστάρει καθόλου. Ποιο παιχνίδι; Το να θεωρείται προσόν της ποιητικής κάποιου η μεταφραστική του ικανότητα (και, ενίοτε, ανικανότητα). Βάσει ποίας κανονικότητας ο γνώστης ξένων γλωσσών και μεταφραστής (ή και κουτσομεταφραστής) καθίσταται ποιητής, δε γνωρίζω. Την προνομιακή του μεταχείριση, όμως, την έχω αντιληφθεί. Κι αφού την έχω αντιληφθεί, όσο μπορώ, την επισημαίνω.

Δε μου αρέσει η σιωπή. Ούτε και η μετάφραση. Για το Closure είμαι περήφανος-πρωτίστως για τη μουσική του Βασίλη και, δευτερευόντως, για τους στίχους μου. Το παραδίδω με αγάπη στα ώτα σας.






Closure




Words: Dimitrios G. Mouzakis
Music: Vasileios K. Ganoselis
Vocals & Arrangement: Vasileios K. Ganoselis

Αrtwork: Vanessa




Walked around this burning road
Tried to find the answers for you
Where and when
Did you lose my smile?

Slip away across the sea
Skin my oaths that sigh before you
Memories
I can kiss alive

Inside your heart a scar I ’ve hidden
With wings of tears and nails withered
“Places to go”, vampires whisper
Again chasing in vein on the sand


Stood aside this burning road
Built a wall for you to find it
I mailed a print
For your senses’ eye

See the wall, my love, tonight
Silent oaths lay wounds before you
Memories
That you must revise

Inside your heart a scar I ’ve hidden
It bleeds away the sun and withers
“Go back to him”, vampires whisper
Along my long waits in the dark




22 σχόλια:

kyriaz είπε...

Εξαιρετικό Δημήτρη...εξαιρετική δουλειά και από τους δύο.

Καλή σου μέρα.

Fuji είπε...

"Slip away across the sea
Skin my oaths that sigh before you
Memories
I can kiss alive"

Μπερδεύονται στο στόμα μου, αγαπημένε μου ποιητή, όρκοι, μνήμες, άνθη και δυσκολεύομαι λίγο να μιλήσω....
Με λατρεία παραλαμβάνω εδώ τους στίχους σου , τους ραίνω με φιλιά , ροδάνθια, δάκρυα χαράς και περηφάνιας για σένα που είσαι αληθινός ποιητής και άνθρωπος...

Φιλώ το κειμένό σου , Δημήτρη μου και υποκλίνομαι...

Αγαπητέ Βασίλη , το μουσικό σου κομψοτέχνημα ως ένδυση και ανάδειξη του ποιητικού δείχνει πως είσαι καλλιτέχνης ισχυρός - καλλιτέχνης με την ευρεία έννοια ...

Σε προτρέπω δημόσια να σκεφτείς σοβαρά και άλλες συνεργασίες με τον ποιητή μας - όχι μόνο σε αγγλικό στίχο...

Για τις τόσο ευαίσθητες και εμπνευσμένες νότες σου , για τις πιανιστικές σου λεπτομέρειες που όλο και πιο μακριά με ταξιδεύουν κάθε φορά που ακούω το Closure, σου σφίγγω το χέρι και ειλικρινά σε συγχαίρω..

υγ Ελπίζω την ώρα που παίζεις να μη σε εμποδίζουν τα τριαντάφυλλα που καρφίτσωσα στο κείμενο του Δημήτρη, έχω αφήσει μερικά και πάνω στο πιάνο σου.....:)))

vanessa είπε...

Αναμφισβήτητα η πραγματική ποίηση εμπεριέχει πάντα κάποια μελώδια.
Και σίγουρα κάποιες φορές τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν συναισθήματα που δημιουργεί η μουσική.
Και τα δύο εδώ ιδιαίτερα ισχυρά. Δεν ξέρω αν έντυσε ο ποιητικός λόγος τη μουσική ή αντίστροφα πάντως το ταξίδι που προσφέρετε...μοναδικό.

(υπέροχη φωνή
Μου θυμίζει λίγο Chris de Burgh η μελωδικότητά της)

Φαίδρα φις είπε...

υπέροχο είναι!
δεν ξέρω πώς γίνεται και περιγράφεις γράφοντας πάντα μια παράλληλη δική μου-ή έτσι νομίζω-παραισθητική πραγματικότητα και πληγή...
ίσως είναι η συγγένειά μας τέτοια που ορίζει ανάλογες "κοινοκτημοσύνες"
τη μουσική και τα λόγια σου,θα ήθελα να τα άκουγα σε κινηματογραφικό φιλμ που είναι βέβαιο πως θα με συνέπαιρνε...
"see the wall,my love,tonight
silent oaths lay wounds before you
memories
that you must revise"

σε φιλώ ποιητή μου

vanessa είπε...

Δεν μπορώ να μην επανέλθω…
Πολύ μ’ αρέσει η εξέλιξη της μουσικής. Σου αφήνει μια παράξενα γοητευτική μνήμη.

solomantzaros είπε...

A μάλιστα!
Σήμερα κατάφερα ν΄ακούσω το τραγούδι.
Λοιπόν , μ΄αυτό το είδος μουσικής, εγω προσωπικά 'εχω χάσει την επαφή μου εδώ και χρόνια.
Ετσι δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος να το κρίνω.
Μου θυμίζει πάντως κάτι απο Άλλαν Πάρσον τελη ' 70 αρχές 80 αλλά σε μια ελαφρώς πιο τζαζ εκδοχή.
Όσο για τους στίχους...
πάνε πολλά χρόνια απο τότε που μετέφραζα Ντύλαν και Εντγκαρ Μπρουκτον Μπαντ.
Εδω κι αν είμαι ακατάλληλος για κριτική.
Εύχομαι όμως καλή τύχη στο τραγούδι

Churchwarden είπε...

kyriaz,

Ιδιαίτερα κολακευτική η αξιολόγηση. Ευχαριστώ, αγαπητέ Γιάννη.

Fuji,

Η έκφραση "αληθινός Ποιητής" ηχεί σε με περίεργα-και τούτο, διότι ουδέποτε θα χαρακτήριζα "ψεύτικο" έναν ποιητή. Προτιμώ το "ατάλαντος".

Στο "άνθρωπος", πάλι, ο προσδιορισμός δε με ενοχλεί. Ψεύτικοι άνθρωποι σίγουρα υπάρχουν. Εγώ, όπως ξέρεις, προσπαθώ να αποφεύγω την ψευτιά-όλη κι όλη αυτή είναι η ανθρωπιά μου.

Σε ευχαριστώ για την αποθέωση. Όπως επίσης ξέρεις, με μια αποθέωση γράφω τρία, τουλάχιστον, βιβλία. Με καμία, κανένα.

Vanessa,

o στίχος προηγήθηκε της μουσικής. Και βέβαια, η μουσική τον υπερβαίνει-εξ ου και η αξία του. Στίχος που ενέπνευσε υπερβαίνουσα μελωδία. Σε ευχαριστώ από καρδιάς.

Φαίδρα,

νομίζω πως έχεις εξελιχθεί πιστή στις επισκέψεις και την τροφοδοσία μου. For that, much obliged I am. Το φιλμ (συγκεκριμένα, η ατμόσφαιρά του) ήταν μέσα στις προθέσεις μου κατά τη στιχουργική. Γεγονότα, άλλωστε, είχα κατά νου, απ' αυτά που ζει κανείς μόνος του εξ εγκατάλειψης. Στον πόνο, νομίζω, είμαστε όλοι συγγενείς κι ορφανοί. Σε ευχαριστώ μετ' ασπασμού.

Σολωμάντζαρε,

περίμενα εσφαλμένα ότι θα σου άρεσε το κομμάτι. Παρατηρήσεις σου επ' αυτού είναι εύστοχες (jazz μετατόπιση). Κατά τα άλλα, θάψε το όσο θες, μόνο "μετάφραση" μη λες. Ούτε μετέφρασα ούτε αντέγραψα κανέναν-αμφότερα τα αφήνω σε άλλους.

Fuji είπε...

Ξέρεις καλά, ποιητή μου, ότι το "ταλαντούχος ποιητής" ως ουσία και προσφώνηση δε δύναται να μεταφέρει την εικόνα , την αίσθηση και την επίδραση που έχει επάνω μου η ποίησή σου...

Δε θα πάψω ποτέ να σε χαρακτηρίζω "αληθινό ποιητή" και μάλιστα "αληθινό ποιητή μου".

Είτε το δέχεσαι , είτε όχι, η "αλήθεια" του ανθρώπου συνδέεται στενά με την αληθινή ποίηση, την ποίηση που αποπνέει ειλικρίνεια και θέρμη ασίγαστη...και όχι τεχνοτροπικά τεχνάσματα....

Να είσαι βέβαιος ότι ποτέ δε θα σου το έλεγα, αν δεν το είχα δει, αν δεν το είχα νιώσει και εισπράξει...

Και κάτι ακόμα : μακάρι να μπορούσα, αλλά μου είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να αποθεώσω έναν ήδη θεό...

Να τον φιλήσω , όμως, μπορώ...
:)))))))

Μοσχομπίζελο.

solomantzaros είπε...

Tη μετάφραση την έγραψα για να δηλώσω πως τα αγγλικά μου δεν είναι τόσο καλά όσο τότε που μετεφραζα απο ξένους δίσκους.
Δεν το θάβω το κομμάτι.
Είπα πως με αυτό το ειδος μουσικής δεν έχω πλέον επαφή και δεν πολυακούω.
Καποιος που ακούει ΄τέτοια μουσική μπορεί να κρίνει το τραγούδι καλύτερα απο μένα.
Εγώ την τελευταία 15ετία έχω κολλήσει στην ελληνική μουσική και μόνο πρόσφατα έχω αρχίσει να ξανακούω παλιούς μου ξένους δίσκους ή απο το σκληρό που έχω φορτώσει διάφορα.
Έχω κι εγώ τα κολλήματά μου, τι να κάνουμε;

Churchwarden είπε...

Τίποτα, αγαπητέ Σολωμάνζαρε, να μην κάνουμε. Αν, απλώς, έχεις ποτέ τη διάθεση, θα με ενδιέφερε ένας άνθρωπος της δικής σου αντίληψης να μου εξηγήσει το συγκεκριμένο "κόλλημα".

basil είπε...

Αγαπητέ Δημήτρη,
Σ’ ευχαριστώ πολύ που αποθεώνεις το κομμάτι μου, αλλά δε χρειάζεται να κάνεις τέτοιες συγκρίσεις με τους στίχους, που όλοι ξέρουμε ότι είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΙ. Κανείς, που δεν του αρέσει το κομμάτι, δε θα εμπιστευτεί την κρίση σου αυτή, ώστε τελικά να του αρέσει.

Επίσης, νόμιζα ότι το “places to go” το γράφαμε χωρίς εισαγωγικά.


Αγαπητή fuji,
Ευχαριστώ για το τόσο θερμό σχόλιο. Αν όντως υπάρχει ένα κομμάτι δικό μου που μπορεί να συγκινήσει έναν άλλο άνθρωπο, είμαι πολύ ευτυχής. Επίσης, δεν έχω συνηθίσει να μου προσφέρουν λουλούδια και, ως εκ τούτου, είναι μάλλον αναμενόμενο ότι θα τραυματιστώ. Ωστόσο, δε θα με πειράξει καθόλου. Ευχαριστώ πολύ!

Συνεργασίες με τον κύριο Μουζάκη συμβαίνουν τρεχόντως πολλές και, φυσικά, θα υπάρξουν και άλλες στο μέλλον. Δυστυχώς είμαι λίγο αργός και το Closure αποτελεί τη μόνη ολοκληρωμένη περίπτωση. Όσο για τη μετάβαση σε έτερη γλώσσα (μπορώ μόνο να υποψιαστώ ποια έχεις υπόψιν Σου), αποτελεί μια προοπτική που, αν υπήρξε ποτέ, νοιώθω να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο απ’ αυτήν. Αν δεν ήξερα κάποιον που να μπορεί να με προμηθεύει με αξιόλογους στίχους στην παγκόσμια, μπορεί και να το σκεφτόμουν...


Αγαπητή Vanessa,
Τα σχόλιά Σου με συγκινούν βαθιά. Ξέρεις, το τραγούδι γράφτηκε για να γοητεύσει (καταρχήν τον Ποιητή) και επιζητεί απεγνωσμένα αγάπη και προδέρμ. Γι’ αυτό και είναι τόσο μεγάλο. Είναι σα να σου λέει “είπα φα δίεση, δεν ξέρω αν το άκουσες, έπρεπε να σου ‘χει αρέσει, νά το πάλι”. Μακάρι αυτή η αμετροέπεια να πέτυχε το στόχο της.

Είναι αλήθεια ότι έχω ακούσει τόσο πολύ Chris de Burgh στη ζωή μου, που ολόκληρες οι σειρές Fourier εκάστου φθόγγου του έχουν περάσει στον εγκέφαλό μου εν είδει ROM. Έτσι, όταν δίνονται οι εντολές στις χορδές, δίνεται και η αντίστοιχη παράσταση στο μιγαδικό επίπεδο, με μία κάποια ολίσθηση προς τα κάτω, οφειλόμενη προφανώς στο γεγονός, ότι ο Chris καπνίζει καθημερινά γύρω στα 50 τσιγάρα λιγότερα από μένα, τουτέστιν δεν καπνίζει. Πάντως, το να μου λένε ότι τον θυμίζω δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως κορυφαία και more-than-I-bargained-for φιλοφρόνηση. Ευχαριστώ τα μάλα!

Περιττό να αναφέρω ότι το τεχνούργημα δύναται να περάσει και σε τρίτα χέρια (μη θεωρήσεις όμως ότι εγώ κι ο Δημήτρης είμαστε μονόχειρες) και να παράξει κάτι νέο, εξίσου όμορφο...

Αγαπητέ kyriaz,
Ένα πουλάκι μου είπε ότι δε συνηθίζεις να λες “εξαιρετικό” ελαφρά τη καρδία. Κι εγώ είμαι αρκετά ματαιόδοξος ώστε να εμπιστεύομαι ένα… πουλάκι. Ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητέ Σολωμάντζαρε,
Ο παραλληλισμός με το δίδυμο Alan Parsons – Eric Woolfson ακούγεται επίσης πολύ κολακευτικός, ευχαριστώ λοιπόν. Είναι αλήθεια ότι ο “ήχος” μου ομοιάζει συχνά με αυτόν των APP και αυτό αφορά και σε κομμάτια που έγραψα πριν καν πληροφορηθώ την ύπαρξη του συγκροτήματος. Είχα ωστόσο την εντύπωση ότι το ύφος του Closure είναι διαφορετικό. Αν κάτι λείπει από την υπέροχη και πολυποίκιλη δισκογραφία τους, είναι λίγη... Αφρική. Κι εγώ αισθάνομαι ενίοτε αρκετά Αφρικανός ώστε να γεμίζω τον τόπο με έβδομες, μικρές και μεγάλες, έτσι για το γαμώτο. Ίσως όμως τελικά να μην είναι αυτό αρκετό για να κρύψει το πραγματικό μου δέρμα ή, έστω, το περιεχόμενο της δισκοθήκης μου.

Αγαπητή Φαίδρα Φις,
Ευχαριστούμε. Προσπαθούμε να σας ψυχαγωγούμε όσο μπορούμε καλύτερα. Παρεμπιπτόντως, το quote Σου τυγχάνει να ταυτίζεται με τη δική μου αγαπημένη στροφή του τραγουδιού.

Roadartist είπε...

Πανέμορφο!
Μπράβο σας, καλή συνέχεια!!

solomantzaros είπε...

To κόλλημά μου ξεκίνησε όταν άφησα σιγά σιγά την κιθαρα και το ριξα στο μαντολίνο αρρχικά και στο μπουλγαρί τελικά.
Ετσι με τ΄αυτιά μου γεμάτα, ρεμπέτικα και κρητικά , τα τελευταία χρόνια, και παραδοσιακά όμως γενικότερα και της ευρύτερης περιοχήης της Μεσογείου, δυσκολεύομαι πια με την ξένη μουσική. Ακόμα και τον πολυαγαπημένο μου Ντύλαν σπάνια πια τον ακούω.
Πες το κόλλημα, πές το καταστάλαγμα, πες το κάτι παροδικό.
Όλοι οι άνθρωποι περνάμε απο τέτοια και , βέβαια δεν ακούμε όλοι τις ίδιες μουσικές.
Τέτοιου είδους κολλήηματα πάντως δεν νομίζω πως είναι θέμα αντίληψης. Είναι θέμα ακουσμάτων, εμπειριών, παρεών που σε επηρρεάζουν , τόπων, και...τρόπων.
Πχ, δεν ήμουν ποτέ οπαδός (φανατικός τουλάχιστον) των μπαρ (λες και τόξερα, γιατί σε μπαρ γνώρισα τη... γυναίκα μου!)
Προτιμώ ταβέρνες με μουσική, ρακάδικα, μεζεδοπωλεία, τέτοια. Και φυσικά πανηγύρια.
Ελπίζω να σε κάλυψα.

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτρη...
εποχές στην κόλαση που η στάση του λόγου ή του κορμιού αποκαλύπτει το αθώο...

Βασίλη,
για να νιώσω άνθρωπος χώνω στο μυαλό μου σφήκες και μετά τις σκοτώνω,όταν μια ηλιακή και λάγνα αχτίδα μου υπόσχεται τελετουργική μυσταγωγία ζωής,

όλα αυτά σε σχέση με τη μουσική και τους στίχους,
είναι ήδη καταγεγραμμένα μέσα μου

vanessa είπε...

@basil
Εμένα ακριβώς αυτή η αμετροέπεια (που όμως σαν γοητευτική ανέλιξη θα τη χαρακτήριζα) μου άρεσε ιδιαίτερα. Το χαίρομαι ειλικρινά το τεχνούργημα. Και ακόμα μεγαλύτερη η χαρά για περισσότερη δημιουργία…
(Βέβαια κάτι έχω ακούσει για πιάνο 4 χέρια αλλά μου είναι αδύνατον να φανταστώ τραγουδιστή - μουσικοσυνθέτη - πιανίστα μονόχειρα. Πολύ σουρεαλιστικό!)

Pipe Smoker είπε...

Καλημέρα. Σήμερα ξανακούω το κομμάτι (3η φορά). Να πω την αλήθεια, η πρώτη ακρόαση δεν με εντυπωσίασε. Αλλά, φτάνοντας στην τρίτη, μου αρέσει. Και κάποια σημεία του πολύ. Καταρχάς, Nugs, τα είπαμε για τους στίχους ήδη. Μου αρέσει περισσότερο η εικόνα με τους βρυκόλακες να ψιθυρίζουν. Αλλά, όσο και να αγαπώ τον φίλο μου, το κύριο θέμα εδώ είναι ο Βασίλης.

Βασίλη, δεν έχω τις μουσικές σου γνώσεις. Μόνο ένα μισοσπασμένο πιάνο που ταλαιπωρώ ενίοτε και τα δυο μου αφτιά. Με αυτό το background σου μιλώ. Θέλω να σου δώσω ειλικρινά συγχαρητήρια. Ειδικά για το σόλο σου, το οποίο πραγματικά χαίρομαι να το ακούω.

Έφτιαξες όμορφη μουσική. Μπράβο σου.

Fuji είπε...

Καλημέρα Pipes.

Συγγνώμη για την παρέμβαση αλλά ο φίλος σου , οι αληθινές φιλίες είναι ΤΟ θέμα....(θυμάμαι πόσο πολύ είχα συγκινηθεί με σχετική σου ανάρτηση).
Όσο για το κομμάτι θεωρώ ότι οι στίχοι ξεχωρίζουν εμφανέσττατα για την ποιότητά τους έναντι πολλών , πάρα πολλών πονημάτων στην ξενόγλωσση μουσική παραγωγή...
Η μοναδική πένα του Δημήτρη , η των κυττάρων εγερτική ,ειλικρινής και γι΄αυτό διεισδυτική καταθέτει στο χαρτί ψυχή και σώμα...
Ως προς τη μουσική να πω ότι σπανίως έχω εντοπίσει οργανικό δεσμό, σαν τον του αίματος ,στίχου και μουσικής. Ο Βασίλης παρακολουθεί νότα προς νότα τις εκπνοές του ποιητή, τις ψυχικές του δονήσεις....Το εντυπωσιακό,δε, είναι πως αυτό το συμπάσχειν εξελίσσεται σ΄ένα γόνιμο διάλογο τη στιγμή που ο μουσικός εκτελεί το σόλο...Εκεί το ποίημα ξαναγράφεται...
Υψηλή ποίηση και αισθαντική μουσική...η τέχνη σε φάση απογείωσης...
Ευτυχώς που υπάρχουν εμπειροτέχνες σαν το Δημήτρη και το Βασίλη που ιερουργούν στο βωμό της...

Pipe Smoker είπε...

Καλημέρα. Το κομμάτι τελικά μου αρέσει περισσότερο κάθε φορά που το ακούω. Άντε και στη δισκογραφία, παιδιά.

Fuji, οι παρεμβάσεις ευπρόσδεκτες και χωρίς την ανάγκη της συγγνώμης. Οι αληθινές φιλίες μπορεί να είναι ένα από τα 4-5 βασικά θέματα στη ζωή μου. Στο συγκεκριμένο post, όμως, από τη δική μου θέση, το θέμα (ή το κεντρικό θέμα, αν θέλεις) παραμένει ο Βασίλης. Την ποίηση του Νugs τη θαυμάζω και αυτό το έχω ήδη καταθέσει. Οι συγκεκριμένοι στίχοι του μου αρέσουν επίσης και διευκρίνισα και ποιους έχω ξεχωρίσει. Αλλά, σύμφωνα με τη δική μου αισθητική, αυτό που πραγματικά λάμπει περισσότερο στο κομμάτι (ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία του είναι επίσης αξιόλογα) είναι το σόλο.

Στο τελευταίο σου "ευτυχώς" με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.

Fuji είπε...

Κάτι ακόμα που εγώ ,τουλάχιστον ,νιώθω ότι δεν επεσήμανα δεόντως είναι η ερμηνευτική εμβέλεια της φωνής του Βασίλη. Θαρρείς πλασμένη για το τραγούδι...

Χαίρομαι, Pipes,που το κομμάτι σου αρέσει όλο και πιο πολύ...

Κλιμακωτά εισέρχεσαι στα ενδότερα...:))

Churchwarden είπε...

Fuji & Pipes, ο καθείς είναι ελεύθερος να λέει τις απόψεις του στο Soul for Poetry, ως είναι διεθνώς γνωστό.

Ο καθένας, άλλωστε, κρίνεται από ΤΟ θέμα του.

Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

Pipe Smoker είπε...

"ως είναι διεθνώς γνωστό". Μου άρεσε. Συμφωνώ για το πως κρίνεται ο καθείς. Μόνο που θα έβαζα το "ΤΟ" με μικρά. Αλλά γούστα είναι αυτά.

basil είπε...

Καταρχήν, ένα θερμό ευχαριστώ στις Φαίδρα Φις και road artist για τα νέα σχόλια. Λυπάμαι που είμαι αργός στις αποκρίσεις μου, αλλά ειδικά για τον τρέχοντα μήνα η εύρεση χρόνου για τη σύνταξη και αποστολή σχολίων σε λογοτεχνικό blog συχνότερα από άπαξ εντός συγκεκριμένης εβδομάδας είναι απλώς αδύνατη.

Θα περάσω τώρα στα σχόλια, που χρίζουν ενδελεχέστερου σχολιασμού:


Αγαπητή Vanessa,

Είναι ευνόητο ότι τα σχόλιά Σου με ευχαριστούν δεόντως και ότι χαίρομαι πάρα πολύ που Σου αρέσει το κομμάτι. Ελλείψει προσωπικής γνωριμίας μεταξύ μας, ο κόπος Σου της συγγραφής των σχολίων έχει για μένα ιδιαίτερη αξία. Οφείλω να ξεκαθαρίσω, ότι από το τρίπτυχο τραγουδιστής – μουσικοσυνθέτης – πιανίστας αποδέχομαι μόνο το “μουσικοσυνθέτης”. Δεν εύχομαι σε κανένα να με ακούσει να παίζω πιάνο (live) – οι γείτονές μου μόνο είχαν αυτό το ανάποδο twist of fate, αλλά τι να κάνουμε... Επίσης, δε θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή, αλλά what the fuck; I might as well do it... for the money. Ασχέτως τώρα μ’ εμένα, υπάρχει ένα κονσέρτο του Maurice Ravel για αριστερό χέρι(!) και περιττεύει βέβαια να αναφέρω, ότι το χέρι αυτό καλείται να παίξει παπάδες και αρχιεπισκόπους. Η ανωμαλία του συνθέτη εδώ χτυπάει κόκκινο, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε τη χρηστικότητα του όλου εγχειρήματος για την περίπτωση που ο σολίστας χρειάζεται π.χ. να βάφει τον τοίχο ή να μαγειρεύει ενόσω μελετάει...


Αγαπητέ Pipes,

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Νομίζω ότι έκανα όντως καλή δουλειά μέσα στους 7 μήνες που πάλευα το κομμάτι παράλληλα με κάποια άλλα πράγματα. Θα εμμείνω ωστόσο στη διαφωνία μου με τις όποιες συγκρίσεις ρόλων, και για τον προφανή λόγο, ότι εγώ κι ο Δημήτρης εκπονήσαμε δύο ανόμοια και, επομένως, μη συγκρίσιμα πράγματα, αλλά και διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μία συνεργασία. Θα ήταν, για παράδειγμα, άδικο να κριθούμε οι δύο με βάση εξίσου αυστηρά κριτήρια, δεδομένου ότι οι στίχοι γράφτηκαν έτσι, ώστε να με διευκολύνουν, ενώ αντίθετα, η δική μου προσπάθεια έγινε με διαρκώς έντονο το συναίσθημα της ευθύνης, να ικανοποιήσω τον Ποιητή. Η αντίθεση έγκειται στο ότι ο μεν Δημήτρης εκλήθη να καλουπώσει το προϊόν του μυαλού του κατά τρόπο περιοριστικό, ενώ εγώ είχα την ευκαιρία και το κίνητρο να παράξω κάτι καλύτερο από ό,τι συνήθως. Ευχαριστώ τέλος για την ανάρτηση. Γι’ αυτά, όμως, λέω να ‘ρθω από κεί…


Αγαπητή fuji,

Ευχαριστώ για τα νέα πολύ κολακευτικά σχόλια! Οι όποιες υπερβολές είναι κι αυτές ευπρόσδεκτες. Δεν ανησυχώ πλέον μήπως και ψωνιστώ, αντιθέτως φοβάμαι μήπως και δεν ψωνιστώ, γιατί χωρίς αυτοπεποίθηση σε ακραίο και βλακώδη βαθμό δεν καταφέρνει κανείς τίποτα πλέον στο χώρο αυτό. Ευχαριστώ λοιπόν για την ώθηση...

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω την απόλυτη συμφωνία μου με την παρατήρηση, ότι οι στίχοι του Closure ξεχωρίζουν μακράν από ό,τι είθισται να συναντάει κανείς στην pop μουσική. Αν και ουδέποτε με ενόχλησαν οι κακοί στίχοι σε τραγούδια με καλή μουσική, νομίζω ότι οι καλοί στίχοι μπορούν να ανεβάσουν την αξία ενός τραγουδιού, ιδιαίτερα αν η μουσική έχει γραφτεί με σαφή οδηγό τους στίχους αυτούς, πράγμα που στην προκειμένη περίπτωση συνέβη.