31 Μαΐ 2008

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

Δε σου διαβάζω ποτέ
Γιατί αντί να με προσκυνήσεις
Σιωπάς
Τι να την κάνω τη σιωπή σου
Έχω αρκετή μέσα μου
Τη συλλέγω, την κλαδεύω, την ποτίζω
Με όλα τα υλικά του έμβιου
Να θεριεύει με αντίστροφη μεταγραφάση
Στης ποίησης την προειδοποιητική λυσιγονία

(από το ποίημα «Φρυκτωρία», σελ. 16)

Ποίηση είναι της φουσκοθαλασσιάς το σπαρτάρισμα στα σημεία καμπής της αγρανάπαυσης. Θλίψη είναι του συναισθήματος η παστερίωση και δυστυχία η αποστείρωση του ερωτικού. Τεμπελιά είναι η τετραπληγία της εσωτερικής γωνίας λόξωσης…

(από το ποίημα «Έκθεση Ιδεών», σελ. 45)

Η νέα συλλογή του Δημήτριου Μουζάκη συγκεντρώνει ένα μεγάλο αριθμό ποιημάτων του, μεταξύ των οποίων τριών σε πεζή μορφή ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτων (όπως η «Έκθεση Ιδεών»), και εκδίδει το δεύτερο βιβλίο του χρησιμοποιώντας λέξεις, φράσεις, προτάσεις που προξενούν στον αναγνώστη σκέψεις που θα μετουσιωθούν σε έργα και πράξεις.

«Six-pack μπύρα Beck’s με δώρο το ποτήρι
Παράτησε ξανά το στήθος της αδέσποτο
Μνήμης αφρό παραπανίσιο, θυμόμουν και γελούσα
Εις των τριακοσίων εσύ, στίχους του Ευρώτα»

Αισθήματα, συναισθήματα, γεγονότα κοινά αλλά και οικογενειακά, φιλικά, ερωτικά στο επίκεντρο της πένας του Μουζάκη, στον οποίον απολαμβάνουμε το πλούσιο λεξιλόγιο του, την ικανότητα του στη σύνταξη και στη σχέση των λέξεων αλλά ανοίγουμε διάλογο μαζί του για την επιτήδευση του λόγου του, σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, παρόλο που ο ίδιος μας προλαβαίνει, απαντώντας στον καθένα από μας με το ποίημα «Παλαιογεωγραφία ΙΙΙ», σε απλό, λιτό στίχο, αυτή τη φορά :

"Είσαι πάρα πολύ μικρός
Για να γράφεις έτσι"
Μου είπε αινιγματικά

Θα το εκλάβω ως φιλοφρόνηση

Γιατί για να γράφω έτσι
Τι μπορώ να υποθέσω
Για το μέγεθός μου;"

Στα θετικά του βιβλίου τα δυο μεγάλης έκτασης ποιήματα-παραμύθια-ιστορίες που μας μαγνητίζουν και κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας. Κυρίως το 36σέλιδο «Προσωποκρατικοί», ένας έντονος φιλοσοφικός διάλογος του «Ιππότη Ταξιάρχη του Ναού» και του «Υπέρτατου Μέγα Γενικού Επιθεωρητή» θυμίζει κάτι από Βαλερύ χωρίς να γίνεται κουραστικός, βαρετός αλλά μάλλον απολαυστικός. Μια συλλογή ωριμότερη και σαφώς πιο βελτιωμένη από την «Αδελφότητα της θλίψης», που κυκλοφόρησε, και πάλι από τη Δωδώνη, το 2006.

Νέστορας Ι. Πουλάκος

Από το περιοδικό Μανδραγόρας (38)

Αγαπητέ κύριε Μουζάκη,

Μολονότι δεν είμαι εξοικειωμένος με την ανάγνωση ποιημάτων στο διαδίκτυο, ψήγματά της ποιητικής σας παραγωγής υπέπεσαν στην αντίληψή μου, επιβεβαιώνοντας την ισχυρή μου πεποίθηση, σύμφωνα με την οποία, στο ελληνικό τουλάχιστον τοπίο, η καλλιέργεια της ποιητικής γραφής συνιστά, τις περισσότερες φορές, το καταφύγιο της πνευματικής ένδειας και ανωριμότητας.

Μετά λύπης μου διαπιστώνω σε πλήθος ποιητικών έργων των τελευταίων ετών, την καλλιέργεια μιας πανομοιότυπης τεχνικής που μωρολογεί ακατάπαυστα, θεματοποιώντας τη φόρμα, όχι ένεκα μιας ουσιαστικής αναγωγής της επιμέρους ποιητικής δημιουργίας στην κατεξοχήν προβληματική σχέση που υφίσταται ανάμεσα σε συνείδηση και κόσμο, αλλά λόγω μιας ριζικής αδυναμίας προσδιορισμού ενός πνευματικού προσανατολισμού. Το γεγονός ότι, όλο και περισσότεροι συρρέουν εις τον τόπον της ποιήσεως, επιλέγοντας μία τεχνική αποδόμησης της γλώσσας που εξαντλείται στον ευφάνταστο ή και ενίοτε πνευματώδη συνδυασμό μεμονωμένων λέξεων, στην πραγματικότητα καταδεικνύει την έμμεση απόπειρα απόκρυψης ενός ουσιαστικού προβληματισμού και, στην χειρότερη περίπτωση, την απόλυτη απουσία μιας οιασδήποτε θέσης που θα απείχε της αξιωματικής της προτύπωσης.

Όπως αντιλαμβάνεστε, τα παραπάνω σχόλια δεν εξαντλούνται μόνο στο έργο σας, αλλά αφορούν, ως επί το πλείστον, τη σύγχρονη ποιητική παραγωγή, η οποία παραιτείται τόσο απ΄ τη συνεκτική λογική της ποιήσεως, όσο και αφίσταται της κατεξοχήν μουσικής της υπόστασης, πράγμα ευεξήγητο, στον βαθμό που τα στοιχειώδη μέρη αδυνατούν να συντεθούν υπό την καθοδηγητική επενέργεια του στοχασμού.

Με λίγα λόγια, αγαπητέ κύριε Μουζάκη, το παιχνίδι με τις λέξεις και η εύχαρις αλληλουχία των συναισθημάτων και θεμιτή είναι και άκακη. Δεν συνιστά όμως ποίηση. Ίσως η καθημερινή δημοσίευση στιχουργημάτων δεν είναι ο καλύτερος δρόμος για έναν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται το ποιείν ως την δυσχερή πραγμάτωση της δυσεπίτευκτης απλότητας, εντός της οποίας και χάριν της οποίας αναδύεται ο αμείλικτος αγώνας των στοιχειακών δυνάμεων του όντος.

Όποιος θέλει να παίξει, ας παίξει. Μα ο άντρας καταξιώνεται απ' το σπαθί του.

Ι.Κ. Γκόρτσακοφ

Υ.Γ. Λυπάμαι που δεν θα λάβετε απόκριση στην ενδεχόμενη απάντησή σας.

Από το Soul for Poetry

24 σχόλια:

Fuji είπε...

Χαίρομαι που η παρουσίαση - κριτική του κ. Ν.Ι.Πουλάκου, βασισμένη σε τυχαία αποσπάσματα του Υδροβάτη καταφέρνει να αναδείξει πολλές από τις αρετές του όλου πονήματος και ταυτόχρονα να προλάβει πιθανές ενστάσεις δυνητικών αναγνωστών...
Μια εμβριθέστερη , ωστόσο , ανάγνωση του κειμένου θα μετέτρεπε τον όποιο σχολιαστή σε ιεροφάντη αρετών πρωτόγνωρων και ιδιαιτέρως σπάνιων στην τρέχουσα ποιητική παραγωγή. Ενδεικτικά θα αναφέρω το σεβασμό στην αισθητική του λόγου, την ευαίσθητη και διεισδυτική του εικονοποιία, τον υψηλό στοχασμό, την ειλικρινή κατάθεση της ψυχής του ποιητή στο χαρτί, την αίσθηση ότι στις φλέβες του γράφοντος δεν κυλάει αίμα , αλλά ποίηση,μόνο ποίηση που ως αύρα ανοιξιάτικη χορεύει με τις λέξεις και σηκώνει κύματα και θύελλες συγκινήσεων που καθαίρουν και λυτρώνουν τον αναγνώστη...

```````````````````````````````````

Όσο για το μακροσκελές , μεστότατο κενολογιών και αερολογιών κείμενο του κ.
Γκόρτσακοφ δε θα διαατυπώσω σχόλια γιατί φρόντισε ο ίδιος να σχολιάσει τον εαυτό του -αναιρώντας τον - στο υστερόγραφό του....

Nα πω επίσης ότι όσο και να μιλήσω για την ποίηση του Δημήτρη πάντα νιώθω πως υπολείπομαι του ύψους, βάθους, πλάτους, μεγαλείου της γραφής του...
Είθε να μπορούσα να καταστήσω εύγλωττα τα δάκρυα , τα ρίγη , τους παλμούς και τους σωματικούς μου κραδασμούς για να μιλήσω με δονήσεις , σπασμούς, λυγμούς και εκρήξεις σωματικής λάβας....

Ανώνυμος είπε...

κοίτα ποιος ... σου κάνει κριτική ποίησης
εδώ

Churchwarden είπε...

Fuji, ας σχολιάσουν άλλοι τα λεγόμενά σου. Εγώ, απλώς, θα σε ευχαριστήσω.

Ανώνυμε, θα δανειστώ μια παπανδρεϊκή ατάκα:

Τι μου λες;

Λείπει βέβαια ο χρωματισμός. Ρώτα κάναν παλιό Πασόκο να σου τονε πει.

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτρη σε θαυμάζω για δύο πράγματα,
το πρώτο είναι η ουσία που υπάρχει στο μυαλό σου,στην ψυχή σου,και γίνεται Ποίησης Έργο χωρίς διαπραγμάτευση,
το δεύτερο είναι η μαγκιά σου να "καταξιώνεσαι με το σπαθί σου" ως άνθρωπος και όπως εισέρχεσαι στα φρικτά μυστήρια της ποίησης άλλο τόσο να δέχεσαι και τα πυρά της,
και να εκτίθεσαι,
αντιπαρερχόμενος τα αλληλογρονθοκοπούμενα στοιχεία που κάνουν εμφανέστερη την αμηχανία όσων φτιάχνουν κρεμαστάρια με προσθήκες αφόρητες "μυθολογικού" υλικού...,
ακούω τις ζεστές σου φλέβες και αντιστέκομαι στην επιμελημένη λείανση και στη φτιαχτή οφθαλμαπάτη,
επέμενε στο μαρτύριο της ερήμου...
δεν είσαι μόνος!

σε φιλώ πολύ
καλημέρα

basil είπε...

Κύριε Μουζάκη, μην επιδίδεστε στην καθημερινή διαδικτυακή δημοσίευση στιχουργημάτων, γιατί, ως γνωστόν, οι επίπεδες οθόνες επιπεδώνουν το συναίσθημα, αλλοιώνουν τις λέξεις, μεταβάλλουν το μήκος των προτάσεων και γενικώς λειτουργούν ψευδαισθησιογονικά στους μη μυημένους. Εξάλλου ο γνήσιος ποιητής ζει σε μια σπηλιά, από όπου ταχυδρομεί τη βοηθεία περιστεριών τα ποιήματά του στους εξαίρετους κριτικούς, που κατοικούν κι αυτοί σε τόπο με μεγάλο υψόμετρο, όπου οι άνδρες καταξιώνονται από το σπαθί τους. Γυναίκες εκεί δεν υπάρχουν, γιατί τις έχουν σφάξει. Ζήτησαν ίσα δικαιώματα και... δεν έλαβαν απόκριση. Έτσι είναι: ο σωστός διανοούμενος δε συνδιαλέγεται, μονομαχεί!

solomantzaros είπε...

Nα κάτι που μόνο στο διαδύκτιο μπορεί να συμβεί:
Να θέτεις στην κρίση των καθημερινών κριτών σου
τις κριτικές των κριτικών σου! Κρατάω ως θετικό το γεγονός πως 'εβαλες και τη θετική και την αρνητική.
Πιστεύω πως και οι αρνητικές κριτικές έχουν τη χρησιμότητά τους.
Μα εκπαιδεύουν στην...ξιφομαχία!
Όσο για την σοφή ρήση περί καταξίωσης και σπαθιού...τι να πω;
Αμα πχ, κατέχεις το εξκάλιμπερ, είσαι καταξιωμένος άντρας;
Κι ύτερα , δεν κατάλαβα, πάμε στο πόλεμο με την τέχνη;
Φυσικά είναι μεταφορική η χρήση τουυ σπαθιού (και του άντρα θέλω να πιστεύω), αλλά σε τελική ανάλυση γιατί να μην παίξουμε κιόλας; Ή , γιατί να μην παίζουμε ΜΟΝΟ; Γιατί κάνουμε τέχνη, για να λύσουμε τα προβλήματα του κόσμου ή τα δικά μας;
Πρωτού γράψουν τέτοια μεγαλόσχημα, οι κριτικοί, θα πρέπει να μπορούν να απαντήσουν ξεκάθαρα σε ερωτήματα όπως "τι είναι τέχνη;", "γιατί κάνουμε τέχνη;", "πως ορίζεται το αισθητικά ωραίο;" κλπ, κλπ.
Όποιος μπορεί να δώσει κρυστάλινες απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα, ας μου πει και σε ποιόν πλανήτη μένει.

Churchwarden είπε...

Xαριτίνη, αν εκτίθεμαι, είναι επειδή νιώθω ότι δεν έχω τίποτα να κρύψω, που να μην μπορεί να ντυθεί λέξεις.

Όμως κάποτε κάποτε, αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο. Αν εκείνη την ώρα μείνω ποτέ μόνος, θα εγκαταλείψω.

Σε ευχαριστώ πολύ. Αλήθεια.

Κύριε basil,

η μεταβολή του μήκους των προτάσεων με έχει απασχολήσει πολύ. Νομίζω πως από ένα μήκος και πάνω, στη στύση επικάθονται περιστέρια κριτικών. Δύσκολο, μάλλον, να τα πείσω για άλλες δουλειές. Θα μείνω στη σπηλιά μου.

Σολωμάντζαρε, στον πλανήτη αυτόν η άκακη, εύχαρις αλληλουχία συναισθημάτων, δεν είναι ποίηση. Η κακή, εύχαρις αλληλουχία συναισθημάτων, είναι.

Ανώνυμος είπε...

Μ΄ αρέσει που για να μιλήσει κάποιος αρνητικά δεν χρειάζεται να φέρει έστω ένα παράδειγμα.
Πώς η άρνηση νομιμοποιεί τα πάντα.
Ενώ, αν και όταν κάποιος αρχίσει να πλέκει το εγκώμιο κάποιου δίχως να επιχειρηματολογήσει,να πεί γιατί,να φέρει κάποιο παράδειγμα,αμέσως εκλαμβάνεται ως κολακεία.
Είμαστε πράγματι πολύ (εκ)πολιτισμένοι.
Ποιός να κέρδισε άραγε στον αμείλικτο αγώνα των στοιχειακών δυνάμεων του όντος;

Ας παίξουμε,τουλάχιστον όσοι ακόμα θυμούνται πώς και γιατί..
Από παιχνίδι πάσχουμε,από σπαθιά πήξαμε..

"Never care for what they say
never care for what they know
cause I know
nothing else matters"

καληνύχτα brave new wor(l)d
Πεννυ

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτρη μου,μη σκέφτεσαι έτσι,σε παρακαλώ,τούτη η ασκητική έχει τους δικούς της νόμους,
όσοι την υπηρετούν ξέρουν καλά τι εννοώ,
όσοι πάλι γνωμοδοτούν αυθαίρετα,εκ του ασφαλούς και μοιράζουν διαγνώσεις χωρίς να έχουν ξενυχτήσει ούτε μια φορά παλεύοντας με νύχια,δάχτυλα,δόντια,με τους παλμούς, στον πόλεμο με το στοχασμό και τις λέξεις,τα νοήματα,τις τραγωδίες,τα αισθήματα,τις ιδέες,
δεν έχουν τίποτα να πουν,αλλά τίποτα,
ασκούν μία δουλεία και αυτό είναι όλο,
ωστόσο,δεν κατανοώ το εμπαθές,προκλητικό και κυνικό ύφος,και αν ακόμα υποθέσουμε ότι συμβαίνει όπως το σκέφτομαι εγώ,
κάποια άλλα σύνδρομα και Ερινύες θα πρέπει να κατατρύχουν αυτούς τους (επι)κριτικούς...

να είσαι καλά
μην τα παρατάς ποτέ

Churchwarden είπε...

Δε βαριέσαι, Xαριτίνη. What the fuck...

Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Churchwarden είπε...

Πέννυ, μου αρέσει που χαιρετάς τον κόσμο από εδώ. Στο βάθος, κι εγώ αυτό κάνω.

Νέστορας Ι. Πουλάκος είπε...

Δημήτρη σε καλησπερίζω από τη μεριά μου.. είμαι εκείνος ο "τρελός" που δεν έχει το δικαίωμα να σου κάνει κριτική ποίησης.

να, σε τι Ελλάδα ζούμε;

από κει και πέρα είναι κάποιοι που ποιητικά τα καταφέρνουν και κάποιοι που προσπαθούν.. τα κακεντρεχή σχόλια να λείπουν και για τις δύο πλευρές, παρακαλώ, στην ουσία πρέπει να εστιάζουμε, όχι στο κουτσομπολιό!

[παρολαυτά να σου ομολογήσω ότι με δυσαρέστησε η προ μηνών άδικη επίθεση σου στον εξαίρετο ποιητή Μιχάλη Παπαντωνόπουλο.. δεν είναι καθόλου διαπλεκόμενος, πίστεψε με!]

καλή δημιουργική συνέχεια!

[

Churchwarden είπε...

Kαλώς τον Νέστορα. Ωραίο τραπέζι. Να ανταλλάξουμε. Δε θα καταλάβεις διαφορά.

Με την ευκαιρία, να πω ότι ούτε σε πλήρωσα ούτε με ξέρεις ούτε έχεις να κερδίσεις κάτι με αυτό σου το κείμενο. Αυτά αρκούν.

Μιας και μου εξέφρασες τη δυσαρέσκειά σου για τη στάση μου σε εκείνο το θέμα, επίτρεψέ μου ένα ερώτημα. Θεωρείς ότι αξιοκρατικά βρέθηκαν οι νέοι ποιητές στο συγκεκριμένο τεύχος της Ποίησης; Αν ναι, ίσως έχεις δίκιο να ενίστασαι. Αν όχι, τότε δεν καταλαβαίνω τη δυσαρέσκεια-διότι εγώ, αυτό το ζήτημα έθιξα. Πώς (με ποιον τρόπο, δηλαδή)-στο συγκεκριμένο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, που σίγουρα δεν είναι το μόνο-έγιναν οι επιλογές.

Νέστορας Ι. Πουλάκος είπε...

Ναι όντως Δημήτρη ούτε γνωριζόμαστε ούτε είχα να κερδίσω κάτι από αυτό το κείμενο. Τη δουλειά μου απλά έκανα. Και τα ποιήματα σου είχαν να πουν πολλά. Από την άλλη μακάρι να με πλήρωνες διότι οι νέοι δημοσιογράφοι.. ψιλό-πεινάνε λιγουλάκι (χε χε).

Από κει και πέρα θέλω αρχικώς να τονίσω ότι ούτε έχω διάθεση υπερασπιστή ούτε τα παιδιά έχουν ανάγκη υπεράσπισης. Και επίσης μιλώ μόνο για τον Μιχάλη, που τον γνωρίζω σχετικά καλά, κι όχι για τον Βιολάρη, που τον ξέρω ελάχιστα και αμφιβάλλω για πολλά επί του προσώπου του.

Ναι, όντως, η επιλογή του Μιχάλη σ' εκείνη την Ποίηση ήταν όχι τυχαία αλλά μια σωστή κρίση της ποιητικής του. Και αυτό το λέω γιατί ο Παπαντωνόπουλος δεν είναι παιδί διαπλοκής και ειδικά του Βλάβη. Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά προσωπικοί και δε με αφορούν.

Δημήτρη, άσε τις διαπλοκές για τους άλλους. Θα χαρώ πολύ να μου έστελνες 2-3 καινούρια ποιήματά σου για το επόμενο τεύχος του Βακχικόν..

Σε χαιρετώ

Churchwarden είπε...

Υπόδειξέ μου το mail και εγώ θα σου τα στείλω. Να 'σαι καλά.

Νέστορας Ι. Πουλάκος είπε...

nespoulakos2000@yahoo.gr

Περιμένω ποιήματά σου.

Καλή σου μέρα!

Pipe Smoker είπε...

Μπορείς αν θέλεις να ορίσεις την ποίηση, τον σωστό ποιητή, τη μορφολογία του εδάφους του παραδείσου και το τι έγινε στα πρώτα 3 nsec της δημιουργίας του σύμπαντος. Μπορείς να ιδρώνεις επειδή το πρότυπο κιλό χάνει μάζα καθώς περνά ο χρόνος. Μπορείς να δείξεις με σιγουριά την εστία της ψυχής στις αύλακες. Να κατονομάσεις τον καλύτερο καπνό και την καλύτερη καπνοσύριγγα.

Αλλά ένας κοντόφθαλμος θετικιστής θα αρκεστεί στο αποδείξιμο. Λειτουργεί ο ορθωτήρας? Αν ναι, την έκανε τη δουλειά του. Αν όχι, πάμε στο επόμενο. Τα υπόλοιπα φιλολογίες.

Για τις προφανείς φυσιολογικές λειτουργίες δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει κανείς παραδιαβασμένος.

Το να προσπαθεί να με πείσει κάποιος ότι δεν έχω πονοκέφαλο, ενώ το κεφάλι μου πάει να σπάσει είναι απλά ηλίθιο.

vanessa είπε...

Προφανώς, κατά τον κύριο Γκόρτσακοφ, η φιλοπαίγμων ποίηση οφείλει να εξαντλείται στα όρια του παρελθόντος και ενίοτε των κοινοτοπιών. Αν μπορούσε όμως να διακρίνει έστω και ένα στοιχείο πίσω από το παιχνίδι των λέξεων, αυτό θα έπρεπε να είναι ο ουσιαστικός προβληματισμός.
Η αδυναμία κατανόησης στοχασμού είναι πνευματική ένδεια.
Η άρνηση όμως στη συγκίνηση είναι κάτι χειρότερο.
Είναι δυστυχία.

Churchwarden είπε...

Kαλώς τη. Πού χάθηκες;

vanessa είπε...

Από εδώ αδυνατώ να χαθώ.
Ευτυχώς.
Κατά τ’ άλλα, είπα να ακολουθήσω εσωτερική οδό.
Το προσπαθώ, για την ακρίβεια.

Churchwarden είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ. Δε θέλω να γίνω αδιάκριτος, θέλω, όμως, να σου πω ότι δε συμφωνώ με αυτή την επιλογή.

Η εσωτερικότητα στην έκφραση-την οποία επικροτώ απόλυτα-δε νομίζω ότι πρέπει να σχετίζεται με το βαθμό έκθεσης του έργου. Γιατί η δουλειά σου να μην έχει ένα σημείο αναφοράς και στο δίκτυο;

Φαντάζομαι γνωρίζεις ότι σου μιλώ με τις καλύτερες των προθέσεων. Και, εννοείται, δε θα αναφερθώ ξανά στο θέμα-θεώρησα, απλώς, σωστό να σου πω τις σκέψεις μου.

vanessa είπε...

Είμαι βέβαιη για τις καλές σου προθέσεις, Δημήτρη.
Δεν είμαι αρνητική στην έκθεση της δουλειάς μου.
Στην έκθεση της αδημονίας μου είμαι...
Όταν νοιώθω εικαστικά διχασμένη και τίποτε από όλα αυτά δεν με εκφράζει σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλω να το εξελίξω, τι να εκθέσω; Κάτι που δεν είμαι εγώ; Την απόδοση μιας ιδέας ή ενός ποιήματος με διάφορες τεχνοτροπίες ενώ δεν έχω βρει τη δική μου έκφραση;

Churchwarden είπε...

Aν νιώθεις έτσι, καταλαβαίνω την αποχή. Είσαι σίγουρη, όμως, ότι νιώθεις έτσι;

Εξ εμπειρίας μιλώ. Συχνά νιώθω την ανάγκη της αποκήρυξης του ποιήματος-υπάρχουν, όμως, και εκείνα που στέκουν αδιαμφισβήτητα μέσα μου.

vanessa είπε...

Μπερδεμένη και λίγο απογοητευμένη, καθώς είμαι, λίγο δύσκολο να μιλήσω με βεβαιότητα. Εννοείται ότι κάποια στέκουν, εξάλλου, το κάθε τι που δημιουργούμε το αγαπάμε, έστω κι αν το βλέπουμε ελλιπές.
Τίποτα όμως δεν μιλάει απόλυτα μέσα μου, ως εικόνα.

Μάλλον πρέπει να καταλαγιάσει λίγο.
Ελπίζω όχι έως την αποκήρυξη!