25 Μαΐ 2008

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΡΠΑΓΗ

Mια γυναίκα ενώνει τα χέρια της ζεστά, κοντά στο σφαγμένο σώμα. Τις σπίθες τις βλέπει με το στήθος της, είναι η παραμάνα του φωτός. Ο ήλιος σκάει πάνω στα φύλλα για αναπνοή, η θηλή της μαζεύει στη φούχτα της όσες απόπειρες φωτιάς αντέχει ο σύρτης της πόρτας. Αποκλείω, αποκλείω γεγονότα, ζω με φαντασία, καθόλου να μην κουνιέμαι, σχεδόν να μη ζω. Κύμβαλα πάνω στα κλειδιά, τίποτα δεν μπορώ να ανοίξω. Κλείνω μέρη, του λόγου αδειανά. Του λόγου αδειανά, από μύρο τιμημένα, τρύπια χέρια να φεύγουν οι σπίθες, να γίνονται θρησκεία. Προσευχηθείτε για τ’ αδέλφια σας, είναι όλα και κανένα. Μαχαίρι στους λώρους, μαχαίρι στο μαχαίρι, ρωτήστε πού ειν’ η λαβή της λαβής. Ρουφώ ρουφώ καινούρια αρπαγή, κάποτε και μόνο που θα θέτω το ερώτημα, η απάντηση θ’ ανατριχιάζει.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

7 σχόλια:

Fuji είπε...

"Κύμβαλα πάνω στα κλειδιά, τίποτα δεν μπορώ να ανοίξω. Κλείνω μέρη, του λόγου αδειανά. Του λόγου αδειανά, από μύρο τιμημένα, τρύπια χέρια να φεύγουν οι σπίθες, να γίνονται θρησκεία".

"Ρουφώ ρουφώ καινούρια αρπαγή, κάποτε και μόνο που θα θέτω το ερώτημα, η απάντηση θ’ ανατριχιάζει"...

Ιέρεια στο ναό σου , ρίγη μεταλαμβάνω και μετουσιώνομαι...Γίνομαι κλειδί που ανοίγει τους Λόγους σου , άγκιστρο στο τελικό σου σίγμα,δάκρυ από δικό σου φθόγγο χειλικό που εισχωρείστα άδυτά σου των αδύτων...

Μεγαλουργέ μου Ποιητή,προσεύχομαι για σένα...

Ανώνυμος είπε...

"Μαχαίρι στους λώρους, μαχαίρι στο μαχαίρι, ρωτήστε πού ειν’ η λαβή της λαβής. Ρουφώ ρουφώ καινούρια αρπαγή, κάποτε και μόνο που θα θέτω το ερώτημα, η απάντηση θ’ ανατριχιάζει."

"Αποκλείω, αποκλείω γεγονότα, ζω με φαντασία, καθόλου να μην κουνιέμαι, σχεδόν να μη ζω. Κύμβαλα πάνω στα κλειδιά, τίποτα δεν μπορώ να ανοίξω. Κλείνω μέρη, του λόγου αδειανά."

"Προσευχηθείτε για τ’ αδέλφια σας, είναι όλα και κανένα."

καμία νέα θρησκεία δεν μένει για καιρό κρυφή
Μάκβεθ της δικτατορίας

Είναι φοβερό.
Απλησίαστο.

Από τα καινούργια φρούτα φαντάζομαι..

ομολογώ,αναρωτιέμαι ποιά ζωή είναι αυτή που μας αλλάζει το ποίημα,ποιά καινούργια αρπαγή..

Τελικά είμαι ανώμαλη,το αντέγραψα σχεδόν όλο στο σχόλιο..)
θα το κοιτάξω αυτό..
πέννυ

Φαίδρα φις είπε...

"η θηλή της μαζεύει στη φούχτα της όσες απόπειρες φωτιάς αντέχει ο σύρτης της πόρτας..."
πόσες άραγε απόπειρες φωτιάς αντέχει ο σύρτης?
φοβάμαι πως απάντηση δεν υπάρχει κι έτσι αναβάλλεται και η ανατριχίλα για να υποστεί την αθώα μετάσταση σ'ένα κόσμο όπου άπειροι συνδυασμοί ενστίκτων αυτοσυντηρούνται προς επίρρωσιν των πράξεων του μαχαιριού,
οι απαντήσεις συμβαίνουν ως φόνοι και οι φόνοι είναι ακμαίοι λώροι,αρμοί στο πιο άλκιμο και ζωντανό σώμα της δικής σου ποίησης,

Ποιητή μου...
σε φιλώ
και σου λέω καλημέρα

Churchwarden είπε...

Fuji, ως ιέρεια χρειάζεσαι κατάλληλη περιβολή. Θα σκεφτώ και θα επανέλθω.

Πέννυ, η ζωή που αλλάζει το ποίημα είναι αυτή που το λαμβάνει υπόψιν. Λήθη ποιήσεως σημαίνει παύση ποιητικής διαβιώσεως, ακόμη και στον πιο εσωτερικό χώρο.

Φαίδρα, ο σύρτης θέλει να μπαίνει όλο και πιο βαθιά στο κόκκαλο της πόρτας. Θα του το κάνουμε το χατίρι;

Σας ευχαριστώ και τις τρεις. Να είστε καλά να μ' αγαπάτε... :)

Σολωμάντζαρος είπε...

Kάτι γίνεται μ΄αυτό το ποίημα.
Βλέπω ενα νόημα που σα να κρέμεται εκεί δίπλα και σου λέει "πιάσε με"
Αλλά διστάζεις.
Σα νόημα είναι κάπως αλλόκοτο.
Σαν αίσθηση είναι καταπληκτικό,
Δεν ξέρω αν είναι απο τα καλύτερά σου , εμένα όμως κάπως έτσι μου φαίνεται.

vanessa είπε...

Συμφωνω με τον Σολωμάντζαρο
Η αίσθηση είναι καταπληκτική.

Να εξηγήσω και πως το είδα,
ελπίζω να μην παραλογίζομαι…

Τη γυναίκα την αισθάνθηκα σαν χώρα, εκείνη που είναι η τροφός του φωτός.
Κατακρεουργημένη, με μέρη του λόγου αδειανά, νεκρά, αλλά τιμημένα.
Εκείνη παρατείνει τα χέρια της, να φύγουν οι σπίθες - επιθέσεις και να γίνουν θρησκεία… άφεση αμαρτιών.
Το μαχαίρι κόβει τους ομφάλιους λώρους, τα δεσμά, ποιος κατευθύνει τη λαβή…
Το βρέφος ρουφά από το στήθος της … τις απόπειρες φωτιάς…
την καινούρια αρπαγή.
Πράγματι, ανατριχιάζει.

Churchwarden είπε...

"Σα νόημα είναι κάπως αλλόκοτο.
Σαν αίσθηση είναι καταπληκτικό"

είπες, Σολωμάντζαρε. Ό,τι ήταν να κάνω, λοιπόν, το έκανα (γιατί αυτό θέλω πάντα). Σε ευχαριστώ.

Vanessa, η αίσθηση με ενδιαφέρει πρωτίστως. Το νόημα, άλλωστε, εκκινά, από της εκφοράς την αύρα-κι αυτό αποκλείει κάθε παραλογισμό στην προσέγγιση. Το ποίημα δεν είναι παρά το πεδίο που θα κινήσει τα φορτία-η κίνηση είναι η πρώτη και σημαντικότερη και δυσκολότερη αναπνοή του.