24 Μαΐ 2008

ΟΙ ΕΝΝΟΙΟΚΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ

Εικοσιεννιά χρόνια σολοβροντώ στην Ποίηση ποιήματα και κριτικές. Οι κριτικές έχουν αξία μόνο μέσα από τα μάτια μου, που είναι μάτια του κόσμου σε ύψος υψηλής ανάλυσης. Τα τετραγωνίδια που αντιλαμβάνονται όσοι με αγαπούν, είναι γιατί ακούν τη φωνή μου μέσα από τις αναγνώσεις μου, αγνώριστη μετά από κάθε εικόνα, όπως προστίθεται στην ήδη υπάρχουσα θεά θέα οθόνη. Τον Οδυσσέα Ελύτη τον βλέπω σαν κατάρτι με σκαρί τη θάλασσα, φυόμενο σ’ αδιατάρρακτα κυμαινόμενο φλάσμα. Παθαίνω όταν οδηγώ την Κική Δημουλά μέσα σε γερμανικό στράτευμα, που προελαύνει τροχοφόρο στο στρώσιμο της σωμάτινης ριποπροσωπίδος (πόσον υπερρεαλισμό της δεν καταλαβαίνει ο κόσμος, πόσο πρόσωπο κρύβεται στη μάσκα της μανιέρας, πόση μανία εγείρει η ευφυής περπατησιά). Τον Γιάννη Κυριαζή τον συναντώ πευκοβελόνα σε βιολί, κουρδισμένο να ράβει οξυγόνο σε κοινά, κοινότατα δοξάρια οιμωγής. Την Χαριτίνη Ξύδη δεν μπορώ να τη φανταστώ να γράφει ποίημα δυο φορές. Σα στροφή παγοδρόμου, γύρω από τη χάρη της σηκώνει χιονόσκονη σε φιλοθεάμονες θλίψεις, χαλάζι στα τζάμια των αυτοκινήτων που οδηγούν. Τα τιμόνια του εαυτού πρέπει να μας απασχολούν. Όση παρήχηση αναλογεί στην Χαριτίνη, βρίσκεται μεμιάς στη μονοκοντυλιά της. Αναπνεύστε, φίλοι μου, αυτό το αεράκι. Είναι κρύο από χορό σε πάγο σώματος γατίσιο. Ανεξάρτητο νύχι.



ΔΙΗΜΕΡΟ



Φέρω δικέφαλους εφιάλτες στα κύτταρα...
Έχουν στα στόμια δυναμίτες...

Τα βέλτια αντιγράφω.
Δυστυχής η αυθορμησία!

Παράμετροι απόγνωσης
μου υπέδειξαν την παραχάραξη...

Φαρμακεία. Φαρμάκια...

Οι δράκοι βιάζουν λείψανα...

Ροζμαρί-σ’ αυτόν τον πειρασμό-
της κοιλάδας του στόματος σου.
Σαρκόφυλλο στόμα.
Σελασφόρο.
Αστέγνωτο.

Αφήνω τη σίγλη μου στην πλάτη σου.

Σοβράνος εσύ.
Σεληνοκεντρική εγώ.

Δειληνιάζω βαθυπελαγική.
Γιανγκίνι εσύ.

Θερίζουν οι εννοιοκράτες της πένας.

Ρίξε με στον ερυθρόστικτο πλανήτη σου.

Επιψαύεις τις εντομές μου
ρίχνεις μέσα τους ιχώρ.
Φύονται δακράκια.
Φίλα με με Τέχνη.

Χαριτίνη Ξύδη, Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη, Κώδικας (2008), σελ. 18

19 σχόλια:

Fuji είπε...

"Ροζμαρί-σ’ αυτόν τον πειρασμό-
της κοιλάδας του στόματος σου.
Σαρκόφυλλο στόμα.
Σελασφόρο.
Αστέγνωτο".
Ναι, αυτή είναι η ΑΙΣΘΗΣΗ...που αφήνουν οι λέξεις σου, Φαίδρα μου...ΑΣΤΕΓΝΩΤΗ...
Ξεδιψαστική σαν το νερό της κρήνης, από τα έγκατα του ωκεανού,από τα μύχια της ψυχής,από τις ουσίες των κυττάρων.΄
Έτσι ανατρίχιασα όταν πριν από λίγο καιρό σε πρωτοδιάβασα και τα λόγια - στίχοι σου έψαυσαν τις εντομές μου και έριξαν μέσα τους ιχώρα....
Συναντηθήκαμε αναπάντεχα, ένα πρωινό , στο πέταγμα ενός χαρταετού ονειροπόλου . Όχημα που μ΄έφερε στν ερυθρόστικτο πλανήτη σου που , που από μένα τουλάχιστον, είναι και δακρύστικτος...

Βαθυπελαγικό ταξίδι εύχομαι στις γραφές σου..., Φαίδρα μου, και στην Τέχνη σου....

Κοντά σου πάντα ( όχι μόνο "όταν με θες"...:) )


Δακρυφιλιά και αγαπαγκαλιές....και έναν αμφορίσκο με ανθόνερο για να βρίσκεται η πένα σου στο φυσικό της περιβάλλον....

Ευχαριστώ σε για τη συγκομιδή των εννοιών και των αισθήσεων

Ευχαριστώ κι εσένα, Δημήτρη αγαπημένε,που τα βελτίω των ανθέων ξεχωρίζεις...

vanessa είπε...

Πραγματικά σε τυλίγει με μια ιδιαίτερη αίσθηση το ποίημα, συμφωνώ με τη Fuji.
Σαν να ενώνει όλα τα συστατικά του σύμπαντος. Μου έδωσε την εντυπωση ενός πνεύματος που κινείται με χάρη στο χώρο και το χρόνο και στο τέλος της διαδρομής ξεπροβάλλει γεμάτη υπεροχή.
Καλή επιτυχία στους πλανήτες της αισθαντικής ποίησης!

Churchwarden είπε...

Kυρίες μου, ένας λόγος καλός προς καλλιτέχνη ισοδυναμεί με μια κόλαση λιγότερη στο δρόμο. Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ, αγαπητή Fuji και αγαπητή Vanessa.

Ανώνυμος είπε...

"ένας λόγος καλός προς καλλιτέχνη ισοδυναμεί με μια κόλαση λιγότερη στο δρόμο."
Πόσο δίκιο έχεις..
Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο θα είναι για κάποιον "που δεν έχει τους ίδιους εφιάλτες" να αντέξει στίχους όπως αυτός
"Οι δράκοι βιάζουν λείψανα"
και να νιώσει πόσο δίκιο έχει η vanessa πως μπορεί κάποιος μέσα σε και μέσα από και μετά από όλα αυτά ξεπροβάλλει γεμάτη υπεροχή.
Πιστεύω πως είναι σπάνιο όταν συμβαίνει και όμως πάρα πολύ αναγκαίο για τον καλλιτέχνη και τον δρόμο του όπως επισημαίνεις.
Ας φυσήξουμε, να πάει μακριά τούτη η δυνατή γύρη..
πέννυ

Churchwarden είπε...

Δεν τίθεται, Πέννυ, θέμα αντοχής εκείνου που δεν έχει τους ίδιους εφιάλτες.

Οι πόροι του είναι τέτοιοι, που κάθε στιχοπλοκή τον διαπερνά.

Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι που ξέρουν τη σημασία της αξίας, αλλά δεν την εκφέρουν ποτέ, προκειμένου να τη σφετερίζονται. Γι' αυτούς έχω μιλήσει αλλού.

Υπάρχουν, τέλος, οι μίζεροι και οι μικρόψυχοι. Αυτούς τους ξέρουν όλοι.

Ανώνυμος είπε...

Έχεις δίκιο.
έλεγα μήπως βοηθούσε το πήλιγκ..)
απλά κάθε φορά που κάτι με συγκινεί αναρωτιέμαι πως και κατα πόσο μπορεί να το μοιραστεί αυτό κανείς με τον άλλον..και πως είναι αυτός ο άλλος ..
εσύ βέβαια σκιαγραφείς πολύ ξεκάθαρα τα προφίλ..
θα επανέλθω
θα επανεξετάσω
΄νύχτααα!
πέννυ

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτρη μου,αγαπημένε μου Ποιητή,
με συγκίνησες βαθιά και με τιμά που η αναφορά στη δουλειά μου γίνεται από έναν Άνθρωπο και Ποιητή που θαυμάζω κι εκτιμώ ατέρμονα,που προσπαθώ να μαθητεύσω κοντά του και να σπουδάσω το ιδιωτικό του ποιητικό σύμπαν.Οι "τελετές μύησης" είναι σπουδαίες και κάθε φορά αναγνωρίζω το εξόχως βαρύ και ιδιαίτατο φορτίο του προσωπικού σου πολιτισμού,
πράγμα το οποίο με κάνει να νιώθω και τυχερή και χαρούμενη που "συναντηθήκαμε",
παράλληλα,οι λέξεις σ'αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνει να είναι ανεπαρκείς για να αποδώσουν την ευγνωμοσύνη και το όλον της συγκίνησης και των συναισθημάτων καθώς και τις θεραπευτικές και εξιλαστήριες ιδιότητες, το πώς γλυκαίνει ο κόσμος μέσω τέτοιων συγκινήσεων,

δεν ξέρω αν μπορώ αλήθεια να σου περιγράψω την αίσθηση, τα αισθήματα,το πόσο καλό μου κάνει αυτό,
νιώθω πως το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο,
γι'αυτό έχω ήδη ξεκινήσει να γράφω ένα ποίημα για σένα,

σου στέλνω φιλιά
και μια αγκαλιά μεγάλη
σ'ευχαριστώ για όλα

Φαίδρα φις είπε...

fuji fuji fuji,
τι να σου πρωτοπώ και σένα τώρα που το ξέρουμε όλοι πως οι λέξεις δε φτάνουν για να μιλήσουν όπως θα ήθελα,ν'αποδώσουν,ν'ανταποδώσουν,να δείξουν...,
σ'ευχαριστώ,
υπόσχομαι να προσπαθώ να σε ξεδιψώ πάντα...

σ'αγαπώ πολύ
σου στέλνω τεράστια αγκαλιά

Φαίδρα φις είπε...

vanessa,
χαίρομαι που συναντηθήκαμε εδώ,
αυτό που είπες για τη μοιραία ένωση των συστατικών του σύμπαντος-ορκίζομαι-δε θα σταματήσει να είναι ο στόχος μου,
δεν ξέρω πώς να σ'ευχαριστήσω!
ωστόσο σ'ευχαριστώ για τη βαθιά ανάγνωση και την πρόσληψη του αποστάγματος...

να είσαι πάντα καλά
να δημιουργείς τόσο όμορφα!
καλημέρα
σε φιλώ

Φαίδρα φις είπε...

Πέννυ μου,Πεννάκι μου,αγαπημένη μου φίλη,
οι αναγνώσεις σου πάντα με πάνε ένα βήμα πιο πέρα,σαν να εξελίσσεται η γραφή μου μέσα από αυτές,
και βηματίζοντας να ανακαλύπτει και να αποκαλύπτονται και άλλες πτυχές κρυφές και αθέατες του βασικού κορμού του νοήματος,σαν τις διακλαδώσεις των φλεβών και την πορεία του αίματος μέσα σ'αυτές...

"φύτρωσαν άσπρα γιασεμιά μεσ'στην αναπνοή μου..."

πώς να σ'ευχαριστήσω ευαίσθητο κορίτσι?
πες μου...
αγκαλιά φιλιά αγκαλιά

Churchwarden είπε...

Χαριτίνη, να είσαι καλά και να γράφεις. Να γράφεις.

Εγώ σε ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

"υπάρχει ένα φυτό
δυσεύρετο αν δεν το ξέρεις
το ξαπλώνεις λιώμα σε μιαν καθαρή πέτρα καλοκαιριού
κι από κει και πέρα μπορείς να κάμεις νόστιμο ψωμί
με τα χέρια και νερό αχλωριούχο

για τα στάχυα;
απ` αυτά που φτάνουν ώριμα ψημένα ως την ανάγκη του στήθος σου

τότε μπορείς να το κερνάς και στους φίλους...άφοβα"



σε παρα ακολουθώ
Σ.Ξ

Churchwarden είπε...

Aξιότιμε κ. Ξένο, η παρακολούθηση (πολύ περισσότερο, η παρα ακολούθηση) μου ακούγεται πάντοτε σαν απειλή-ίσως επειδή νιώθω ότι έχω ζήσει χρόνια δικτατορίας.

Είμαι βέβαιος, όμως, ότι εσείς με παρα ακολουθείτε με την καλή έννοια... :)

Χαρά και τιμή κάθε επίσκεψή σας.

Σολωμάντζαρος είπε...

Παρα - ακολούθησα τα σχόλια για να ρθω ως εδώ.
Ήρθα να κάνω ένα ...φφφουουουουού, δυνατό, να ηχήσουν οι ΤΡΟΜΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ.
καλή τύχη τους εύχομαι σε ώτα ευήκοα

Φαίδρα φις είπε...

solomantzare,
σ'ευχαριστώ πολύ για την ευχή,
ελπίζω το δυνατό φύσημα να συνδυαστεί με ούριο άνεμο,
μια και το ταξίδι είναι μεγάλο,δύσκολο,επώδυνο και αντίξοο...και τα πανιά σκίζονται πού και πού και τα φτερά κόβονται...

καλημέρα

solomantzaros είπε...

Δεν ξέρω τώρα αν αυτό που θα πω είναι καλό ή κακό
αλλά με αφορμή τα φτερά που λες πως κόβονται, να σου θυμήσω πως την δόξα τελικά την πήρε ο Ίκαρος και όχι ο Δαίδαλος!
Τα σκισμένα πανιά ταιριάζουν στον Οδυσσέα.
Σ΄αυτόν οι σπουδαίες αναφορές κι όχι στον αρχηγό της εκστρατείας, που τον καθάρισε η γυναίκα του με τον γκόμενό της.
Ας μη γινόμαστε όμως τόσο μελοδραματικοί.
Κι οιι αέρηδες ' μερεύονται
και τα φτερά κολλιούνται
κι αν έχει αέρα η ψυχή
ούτε φτερά δεν θέλει.

Και ξανά καλή τύχη

Φαίδρα φις είπε...

θα σε παρέπεμπα στον Σαχτούρη Σολωμάντζαρε αλλά ο φίλος μου ο Δημήτρης δε θέλει ούτε ν'ακούει το όνομά του,οπότε το σέβομαι,
μα νομίζω πως υπάρχει κάποιος ανάλογος στίχος από τον Μιχάλη Νικολούδη τον οποίο δε θυμάμαι αλλά ίσως να θυμάσαι εσύ,ως πιο ειδικός...
μόνο το πώς τελειώνει θυμάμαι...
"στο Αιγαίο να δίνω φιλιά"

σ'ευχαριστώ κι εγώ πολύ και ξανά

Churchwarden είπε...

Xαριτίνη, σου μοιάζω για φασίστας;

Φαίδρα φις είπε...

Δημήτρη μου ασφαλώς και όχι,
λιγάκι αλλεργικός μόνο...
όπως κι εγώ,

καλημέρα Ποιητή μου
έμαθα ότι γράφεις κάτι καινούριο,
και το περιμένω

φιλάκια στo fujiufij