9 Μαΐ 2008

ΙΣΧΥΡΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΓΩΝΙΕΣ

Το μίσος αλυχτά στους λαιμούς
Πριν της μητέρας το θερμόπλαστο
Στήθος άνω αμυγδαλής∙ δίχως διάκριση
Μήτε στα πεζοδρόμια μήτε στων ισχυρών
Ερώτων τις γωνιές και των νεκρών
Σωμάτων τα μάρμαρα στέκει θηλαία
Η άλως προστασίας της πτητικής
Ανθρωπιάς

Οπότε όταν τα σκαμπίλια να
Κι οι βρισιές να κι οι μαστιγιές
Στα ούλα του αθώου παραμυθιού
Συμπαγής συμπεραίνω:
Άθηλο διάδημα γάλακτος μαύρου

Έτσι ξέρω πώς είναι αθώα η εκδίκηση
Οι γαμψώνυχες τυχαίοι στους κυνόδοντες δεν είναι
Παρά του όρνεου το φώλιασμα
Σ’ εκείνους που αγάπη γνώρισαν
Μόνο λαβωματιά

Φουκαράδες δολοφόνοι
Καμιά δουλειά δεν έχετε στα μάτια της

17 σχόλια:

Fuji είπε...

"Φουκαράδες δολοφόνοι
Καμιά δουλειά δεν έχετε στα μάτια της"

Ξέρω ΚΑΛΑ ότι ΜΟΝΟ ΕΣΥ , ποιητή μου, είσαι πλασμένος για τα "μάτια της", εσύ πλασμένος και για την καρδιά της , εσύ και για την αληθινή, αναβλύζουσα ποίηση...

Γράφε ατέρμονα και παθιασμένα, ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙ, είναι μικρή , αθώα κι απροστάτευτη..( συν τοις άλλοις είσαι και φύλακας...:))))... )

Κι ΑΥΤΗ , θα δεις, δε θα σ΄άφήσει έτσι , θα είναι εκεί και θα σου δίνει ΠΗΓΗ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ για να ξεδιψάς και να ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ...

Fuji είπε...

"Μήτε στα πεζοδρόμια μήτε στων ισχυρών
Ερώτων τις γωνιές και των νεκρών
Σωμάτων τα μάρμαρα στέκει θηλαία
Η άλως προστασίας της πτητικής
Ανθρωπιάς"

Δάκρυα ΜΠΛΕ και περηφάνια ΚΟΚΚΙΝΗ...

vanessa είπε...

Όσο διάβαζα βυθίστηκα στα άδυτα μιας ψυχής που άλλοτε βαραίνει, θρηνεί, κραυγάζει και άλλοτε υπερβαίνει.
Ανήκει στα εγκόσμια αλλά ίσως και όχι.
Μακάρι να μπορούσα να αποδώσω τα μάτια της, τόσο λαμπερά...

Churchwarden είπε...

Σίγουρα όχι, Vanessa. Γίνομαι άλλος όταν γράφω: εγώ. Άριστα απέδωσες τα μάτια της: λαμπερά.

Σε ευχαριστώ από καρδιάς. Ισχυρή μου χαρά κάθε επισκεψανάγνωσή σου.

Στο βάθος θέλω να σου αποσπασεμπνεύσω και δεύτερο πίνακα.

Churchwarden είπε...

Fuji, είσαι μοσχομπίζελο.

Churchwarden είπε...

Fuji, είσαι και τριαντάφυλλο, πανσές, γιασεμί, εντελβάις, αροκάρια, ροδιά (τρελή), πορτοκαλιά, λεμονιά, κεφαλληνιακή ελάτη, θυμάρι. Απάντησα πολύπλοκα.

Fuji είπε...

Πω, πω...πόσα πολλά!!!!!!!!!!

(συγγνώμη που απαντάω απλά)...:))))

vanessa είπε...

Ελπίζω να διάβασες τις πήγες έμπνευσης μου.
Η ποίηση σου ανήκει στο Θαυμάζω
περικλείοντας το ¨πρέπει να εμβαθύνω, να αισθανθώ¨

Και μόνο η πρόσκληση με τιμά.

Churchwarden είπε...

Vanessa,

Ό,τι είναι για μένα οι λέξεις, για σένα είναι τα χρώματα. Διάλεξε, λοιπόν, το πιο αγαπημένο σου, και πες το ένα βαθύ μου, πλατύ ευχαριστώ.

Ο θαυμασμός είναι αμφιμονοσήμαντος.

(ΥΓ:Να διάβασα τις πηγές έμπνευσής σου; Τι εννοείς;)

vanessa είπε...

Εννοούσα μια αναφορά στην τελευταία ανάρτηση μου για την έμπνευση στη ζωγραφική αλλά και το πώς αυτή μπορεί να ξεφύγει από την καρτποσταλική επίφαση και να καταστήσει ουσιώδη εικόνα. Για να μη σε κουράζω με θεωρίες περί ζωγραφικής έλεγα πως οι άνθρωποι όταν θαυμάζουν, φοβούνται, πονούν δαιμονικά ή αδυνατούν να κατανοήσουν δίνουν στο αόρατο μορφή.
Γι’αυτό είπα ότι η ποίηση σου ανήκει στον Θαυμασμό που πέραν της ανήμερης ομορφιάς της και των εικόνων που δωρίζει, θέτει προβληματισμούς, απαιτεί συναίσθηση και αντί να παρουσιάζει οραματίζεται.

Και για να συνεχίσω την απεραντολογία μου, εντυπωσιάστηκα από τη φράση στο σκουριασμένο δέντρο « Η μορφή φεύγει αλλά κουβαλάει σκουριά, δέντρο και φλόγα» γιατί το σχέδιο προέκυψε από την Πόλη του Καβάφη.
«Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη τη μικρή σε όλη τη γη τη χάλασες» Ευτυχία για μένα η αίσθηση της απόδοσης.
Κυρίως όμως είναι Υψίστη ποιητική σκέψη εκ μέρους σου…

Churchwarden είπε...

Vanessa,

αν η πρώτη μου σκέψη με το που είδα τον πίνακα είναι υψίστη ποιητική, τότε είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Πολύ με ενδιαφέρει η μετάβαση από την καρτποσταλική επίφαση στην εικόνα της ουσίας. Αν θέλεις, απεραντολόγησε (δικό μου είναι το blog, κι όποιες απεραντολογίες θέλω, τις ενθαρρύνω... :) )

vanessa είπε...

Ωραία, μ’ αρέσει η ενθάρρυνση δημοκρατικών απόψεων .
Εξάλλου δημοκρατικό αγαθό είναι και η τέχνη.
Πιστεύω ότι από την αρχέγονη λειτουργία της στην εποχή των σπηλαίων έως και σήμερα η ζωγραφική υπάρχει για να αποδίδει το κατ’ ομοίωση των πραγμάτων (με το αρχαίο κάλλος, την πνευματική ομορφιά , την προσπάθεια να εξορίσει το κακό- τότε, να προβληματίσει και να έρθει σε ρήξη – σήμερα) και όχι να αποδώσει το κατ΄ εικόνα σαν αναπαράσταση άνευ περιεχομένου. Ακόμα και στην Αναγέννηση συναντάμε την θέληση να αποκαλυφθεί η ευρύτερη τάση της δομής του κόσμου.
Υπό την έννοια αυτή μεγάλη ζωγραφική έχουμε μονό όταν η ζωγραφική πιστεύει σε κάτι και προσπαθεί να καταστήσει την πίστη εικόνα.
Παράδειγμα : όταν οι Ολλανδοί τοπιογράφοι του 17 αιώνα ζωγράφιζαν τους απείρους ουρανούς με τα επικά σύννεφα εξόρκιζαν την καταστροφή καταιγίδα ή την επικριμαμένη θεομηνία και κατά βάθος θεολογούσαν. Κατάφερναν λοιπόν να μεταφέρουν το δικό τους δράμα στο τοπίο. Αν κάποιος σήμερα δεν το ζει απλά «πιάνει το χέρι του» μπορεί?

Churchwarden είπε...

Δηλάδη, Vanessa, το κάτι που πρέπει να συγκεντρώνει την πίστη της ζωγραφικής-το όραμα, όπως είπες-πρέπει να είναι συγκεκριμένο; Δεν μπορεί να είναι το πάθος, η ζέστα, η σιωπή; Κι αν ναι, μήπως τελικά καταλήγουμε στο ότι το όραμα είναι στο βάθος το τάλαντο της έκφρασης;

vanessa είπε...

Φυσικά και είναι το συναίσθημα. Κινητήριος δύναμη είναι, σε όποια μορφή του. Για να μπορέσει όμως κανείς να αποδώσει τη σιωπή πρέπει να έρθει σε επαφή με την πρωτόγνωρη μορφή της. Να ξεφύγει από την επιφάνεια που δελεάζει, παραπλάνα και συγχέει τα αισθήματα και να αποβάλει το σαρκικό του περίβλημα. Πρέπει να μεταμορφωθεί ψυχικά για να νοιώσει την παρουσία της αιώνιας σιωπής.
Εδώ νομίζω ότι έγκειται η διαφορά της μεγάλης τέχνης.
Γιατί όλοι μπορούν να εκφράσουν τη σιωπή ή το πάθος. Κάποιος όμως που αγάπησε αληθινά ξέρει τη σημαίνει να χορεύει ένας θεός μέσα του και το αποδίδει διαφορετικά. Δεν εννοώ βέβαια ότι ο δημιουργός πρέπει να ζήσει τα πάντα βιωματικά.
Συχνά ο ψυχικός αυτοματισμός είναι πιο ισχυρός. Ταυτόχρονα όμως και δύσκολη διαδικασία και ζούμε σε εποχη που επιζητεί την ευκολία.
Η δημιουργία ολοκληρώνεται στα μάτια του θεατή, ακόμα και σε μάτια απαίδευτα (ίσως σε αυτά καλύτερα)
Η διαφορά διαφαίνεται και στον τρόπο αντίληψης. Ακόμη και σε θέματα που δεν προυποθέτουν αυθυποβολή . Παράδειγμα: θαυμάζει ένας ζωγράφος ένα τοπίο όμορφο και το ζωγραφίζει. Θαυμάζει ο Μηχαήλ Άγγελος ένα τοπίο και γράφει : "για να ανέβω στον ουρανό άλλο δεν έχω παρά των ωραίων πραγμάτων τη θέα".
Αυτό είναι το τάλαντο της εκφρασης.

Ή όπως μόλις είδα. Ορίστε η τρανή απόδειξη:
"Μα ούτε και ενώνουν άλλες συνοικίες
Εξόν απ’ των ονείρων τις επάλξεις"
Πόσοι ποιητές μπορούν να το γράψουν αυτό? Απειροελάχιστοι.
(Μάλλον γι΄αυτό εγώ αισθάνομαι αυτή τη στιγμή σαν να λέω στον Μπρουνελέσκι την άποψη μου για την ουσία της προοπτικής εικόνας!)

Churchwarden είπε...

Συμφωνούμε, λοιπόν. Σου έθεσα, απλώς, το ερώτημα, διότι θεωρώ ότι η εκλεκτή συγκίνηση πηγάζει από την εκλεκτή έκφραση-όχι το θέμα της έκφρασης. Η εκλεκτή έκφραση αγιάζει το θέμα, είτε είναι τοπίο γαίας είτε τοπίο εσωτερικό.

Χαίρομαι να μιλάμε μαζί-όχι ως Πυγμαλίων-Μπρουνελέσκι, αλλά ως απλός, απλούστατος, κοινός συζητητής.

Στ' αλήθεια έχει τόσο κάλλος το δίστιχό μου; Δεν έχει σημασία-πες το μου κι ας είναι ψέμα. Ο καλός ο λόγος, όταν είναι ανεπιτήδευτος, με τρέφει σα γάλα μητρικό. Σ' ευχαριστώ.

vanessa είπε...

Πρόσεξε κάτι: εγώ χρειάστηκα ατέρμονες επεξηγήσεις για να πω όσα εσύ λες με μία φράση. Ας πιάσω κανένα πινέλο καλύτερα.

ΝΑΙ έχει
Όλα τα ποιήματα σου έχουν αστείρευτο κάλλος.
Σ΄εμένα αυτή τους η ομορφιά μοιάζει αρχέγονη, αμέρωτη.
Σαν να πηγάζει από τα βάθη που λίγοι γνωρίζουν.
Σε διαπερνουν.
Και δεν ψεύδομαι ούτε στο ελάχιστο.
Ούτε εξυμνώ ή συγκινουμαι εύκολα.
Ειλικρινέστατα μιλάω.

Churchwarden είπε...

To ξέρω, Vanessa-όπως ξέρεις κι εσύ πώς, σαν πινέλο, ο καλλιτέχνης διψά για το χρώμα της καλής προαίρεσης και της συμμετοχής των ανθρώπων στο παιδί του.

Να σου πω ευχαριστώ; Θα είναι λίγο, αφόρητα λίγο.

Εύχομαι, απλώς, να μην αφήσεις ποτέ τα τοπία σου και να μ' επισκέπτεσαι όσο συχνότερα γίνεται.

Ευγνώμων.