9 Απρ 2008

ΜΟΝΑΧΑ ΔΙΑΡΚΕΙ

ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΛΩΣΤΗ


Είναι δυνατόν να μη με βλέπεις;
Κάθομαι δίχως ζουρλομανδύα μόνος
δίπλα από τον τρόφιμο που ενύει
μορφίνες με βελόνες γραμμοφώνου
σε όλους τους διευθυντές της υφηλίου
κι αντί να τους κοιμήσει
κοιμάται ο ίδιος μέσα μου
μην και τυχόν φορέσω τη στολή μου
και με χάσεις.


ΠΛΥΝΕ ΜΕ


Γυναίκα, δεν αντέχω άλλο και ξάπλωσα.
Αν θες να καθαρίσεις λάβε με υπόψη
σύρε με μέχρι το λουτρό όπως μπορείς
γιατί έρχομαι απ’ έξω κι είμαι ασήκωτος.
Μέρα τη μέρα βαραίνει η σάρκα μου
πληθαίνουν οι κύστεις στα όργανά μου
κι όλο και με κυκλώνει ένας κνησμός
πως το τσιγάρο που με τόση λαχτάρα
ανάβω
θα είναι και το τελευταίο μου.
Γυναίκα, μην περιμένεις μοναχός μου
να πλυθώ. Σαπούνι δε θα βρω
γι’ αυτό που μου συμβαίνει έκει έξω.
Μπήγω τα δόντια μου παντού να υπομείνω
το σώμα μου δε σηκώνει άλλες ενέσεις
ως κι η γλώσσα μου σάπισε απ’ τα σκάσε.
Η οσμή μου ολοένα και χειροτερεύει˙
όπου να ’ναι οι άνθρωποι θα με φάνε
ζωντανό. Πλύνε με, τουλάχιστον, εσύ, να μαλακώσω
να φύγω αύριο το πρωί για τη δουλειά
και το βράδυ να σου φέρω το ψωμί μας.
Στο μεταξύ, θα περιμένω νέα σου.
Ίσως κάποτε πιστέψεις ότι γίνεται
να μείνουμε για πάντα μέσα μου οι δυο μας.



ΚΙΑΛΙΑ


Με τα κιάλια παράγεις μια πλασματική εγγύτητα
μιας πραγματικής εικόνας.
Παρακάμπτεις την απόσταση για να δεις˙
να δεις σε ενδιαφέρει.
Άλλο όμως
να φέρνεις κοντά σου ό,τι υπάρχει
κι άλλο να φέρνεις κοντά σου ό,τι θέλεις
γιατί σ’ ό,τι θέλεις δεν αρκεί η παρατήρηση.
Η παρατήρηση εντείνει ό,τι θέλεις
κι εκείνο αδηφάγο κατατρώγει κάθε οκνηρία
για να πας. Και πας.
Στο δρόμο ακούς πώς κάποιος συγκατένευσε
πώς κάποιος κάποιον πήρε από το χέρι
κι άλλαξε τα φώτα της πορείας-τ’ άναψε!
Ασθμαίνοντας σ’ όλα τα ύψη υπογράφεις
κυλιέσαι ανυποψίαστος σ’ όλες τις πλαγιές
κι οι κόποι των ποδιών σου
μετρούν την ανάγκη με τους ρόζους του σώματος.
Με τις ελπίδες σου παράγεις μια πλασματική ημερομηνία
λήξης μιας πραγματικής μονιμότητας
ώσπου ολάκερο να σε διατρέξει
η φύση της απόστασης
που δε διανύεται ποτέ της˙ μονάχα διαρκεί.
Αποκαμωμένος, πια, απ’ ό,τι δεν ήτανε
για σένα
την ανάσα ακούς στο σβέρκο σου κάθε επιθυμίας
και με τη βεβαιότητα πως δε σου δόθηκε ποτέ
η ευκαιρία
την ευτυχία των μακρινών
γειτόνων σου κηδεύεις.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

Tα ποιήματα είναι υπό δημοσίευση
στο περιοδικό “Mανδραγόρας”

17 σχόλια:

solomantzaros είπε...

Πολύ καλά και τα τρία αν και εμένα τουλάχιστον, μου έκανε περισσότερο εντύπωση το "πλύνε με"
Τους εύχομαι μια καλή τύχη μέσα απο τον "μανδραγόρα"

Fuji είπε...

Εμένα πάλι ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσουν όλα . Εκτιμώ ιδιαίτερα τη νοοτροπία του Κώστα Κρεμμύδα και του περιοδικού του...

Ανώνυμος είπε...

Θυμήθηκα έναν αυτοσχεδιασμό (χορός)
όπου η οδηγία ήταν :προσπαθήστε να φτάσετε όλα όσα δεν μπορείτε..καταλαβαίνεις τι έγινε!κλαυθμός και οδυρμός!
Τι κρίμα που δεν μου πέρασαν τότε απ το μυαλό τα κιάλια!

η φύση της απόστασης
που δε διανύεται ποτέ της˙ μονάχα διαρκεί..
και με τη βεβαιότητα πως δε σου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία

πράγματι της πρέπει περίοπτη κηδεία
μα έπειτα από την περίοδο πένθους -δεν την ονομάζει η ψυχολογία;-
κατανοείς οτι η φύση της απόστασης δεν ήτανε-κι ούτε ποτέ θα είναι-για σένα (τουλάχιστον για μένα)
με λίγα λόγια, τα κιάλια με αφορούν και θα τα αγοράσω!πόσο πάνε;

Το "πλύνε με", σε αντίθεση,ένας ύμνος στην θεά εγγύτητα δια τούτο ευκολότερα αναγνώσιμο και προσβάσιμο.πώς και δεν το στείλατε στον διαγωνισμο;Απείρως και αυθεντικά συν-κινητικό κουμπώνει απίστευτα στην ποιητική σας μυθολογία-όπως διαισθάνομαι, δίχως να γνωρίζω-κούραση,κύστες,ενέσεις, σκάσε μα και ψωμί και παρακλητική προστακτική "πλύνε με".Τι χαρά!

Η "κλωστή" δίνει το γνωστό στίγμα του "ποιός είναι αυτός που μου μιλεί" και "τί ποιεί",τι ήρθε να μας πεί, ποιά είναι η "δουλειά",το "έργο" του και που μπορούμε να τον βρούμε.

Και τον βρήκαμε.Τι χαρά!

Συγνώμη για την πολυλογία. Ίσως πολλά σχόλια να είναι πέρα από οτιδήποτε έχεις ποτέ σκεφτει ή "σκοπεύσει" μα αυτά έχουν "οι άλλοι άνθρωποι" και οι αυθαίρετες αναγνώσεις..

Καλό απόγευμα και καλή τύχη
στην δημοσίευση και τον ποιητή
Πέννυ

vel... είπε...

Έχω την αίσθηση πως αυτή η γυναίκα δεν υπάρχει. Αφού δε δουλεύει (δε φέρνει ψωμί), δε βγαίνει απ' το σπίτι (δε βρωμίζεται από τους έξω ρύπους), δε μιλάει (περιμένουμε νέα της ακόμη). Και δεν έχει ούτε όνομα. Ένας απλός ενδιάμεσος. Μέσο. Μέσο αυτοκάθαρσης; Ποιο;

Καλοτάξιδα στο περιοδικό, Δημήτρη

Pipe Smoker είπε...

Ξεχωρίζω το "Πλύνε με" (μάλλον το ήξερες ότι αυτό θα κάνω, αλλά εγώ ούτε που μπορούσα να το φανταστώ - είδες τι κουφάλα είσαι τελικά?).

Ό,τι καλύτερο για τα γραφτά σου τούτα, besten filaraken.

Φαίδρα φις είπε...

εγώ δεν ξεχωρίζω κανένα,
γιατί δεν μπορώ να τα συγκρίνω,
τα θαύματα δεν τα διαπραγματεύομαι επ'ουδενί...
άλλη μου εμμονή αυτή,φορτωμένη συμπλέγματα,τα είπαμε,

Δημήτρη,είσαι ξεχωριστός
θα σε διαδηλώσω...
και συγχαρητήρια στον Κώστα Κρεμμύδα που τα επέλεξε.

σε φιλώ,θέλω να είσαι πάντα καλά

Roadartist είπε...

εχεις προσκλησούλα .. αν εχεις διαθεση να παιξεις βεβαια!

Fuji είπε...

Δημήτρη, ξέρεις ότι σπάνια αναφέρομαι στα άσματα των αναρτήσεων σου καθότι όπως λέει και η φίλη μου η Φαίδρα δε διαπραγματεύομαι τη μαγεία της ποίησής σου εντός αυτής πόσο μάλλον εκτός...

Αυτή τη φορά , όμως, θα σου το πω ...εσύ στέλνεις τους αγγέλους... Τουτ΄έστιν

σιγά μην μπορέσω να ξεφύγω από την κεντρομόλο σου ποίηση...

Mist είπε...

έτσι φεύγουν οι ρόζοι αγαπητέ Δημήτρη!
και ναι θα συμφωνήσω με τον φίλο
fuji μήτε κι εγώ μπορώ να ξεφύγω απο την κενρομόλο ποίηση σου!

την ΚαληΜέρα μου!

kyriaz είπε...

Το "Πλύνε με" αγαπητέ Δημήτρη,μου μίλησε και σε μένα περισσότερο...
Νομίζω πως είναι ένα πολύ καλό ποίημα.

Καλησπέρα φίλε!

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ είπε...

Αγαπητέ κ. Μουζάκη
Τέτοια ποιητικά κεράσματα ευφραίνουν την αχνίζουσα ανάγκη να επανερχόμαστε συνεχώς στον ποιητικό λόγο, που συντηρείται από τέτοιες, όπως τις δικές σας προσπάθειες, δίνοντας τη δυνατότητα, σ'όλους εμάς που έχουμε την τύχη να σας διαβάζουμε, ν'αντιστεκόμαστε, στο μέτρο του δυνατού, καθημερινά στη δουλική αναπαραγωγή της γλώσσας, που εμφιλοχωρεί στις λεκτικές συμβάσεις του βίου μας.
Δεχθείτε τους εσπερινούς χαιρετισμούς μου.

christina είπε...

την καλημέρα μου...
κι εμένα μου άρεσε πολύ το πλύνε με και το είδα κι εγώ όπως η vel...ισχύει????????

Φαίδρα φις είπε...

"Βρέστε μου, βρέστε ένα παιδί
να'ναι η ματιά του "ωκεανή"
και ξεριζώστε του τα μάτια
δίχως λύπη
βγάλτε τα μάτια του γιατί
δεν τα χρειάζεται να δει
αυτή την πόλη το χτικιό
που όλοι σε τρώνε ζωντανό..."

Fuji είπε...

Ας ξεπλύνουμε , λοιπόν, το "χτικιό" στην ωκεανή ματιά του παιδιού... Ή μάλλον ας πλύνουμε το παιδί να μαλακώσει να μας φέρει αύριο την ποίησή μας...την ποίηση του αύριο...

Καλησπέρες σε όλους τους συνδαιτυμόνες..

Fuji

Churchwarden είπε...

Σολωμάντζαρε, σε ευχαριστώ. Πάντα αβρός και ωραίος.

Fuji, όπως ξέρεις, εγώ εκτιμώ πιότερο όλων τα "κιάλια". Σε ευχαριστώ πολύ πολύ.

Πέννυ, δεν έστειλα το "πλύνε με", διότι, αν και αυτό παιδί μου, τα "κιάλια" κινούνται σε άλλο, δικό τους επίπεδο-ως απεδείχθη, στο δικό μου το μυαλό. Πόσο πάνε; Όσο μια δίψα. Την προσωπική μου μυθολογία την προσέγγισες εύκολα και με επιτυχία-σάρκα και όνειρα. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Μια παράκληση μόνο: ποτέ μη μου εύχεσαι "καλή τύχη". Με φοβίζει τούτη η έκφραση.

vel και christina, το ποίημα δεν έχει σχέση ούτε με το φεμινισμό ούτε με τον αντιφεμινισμό. Η γυναίκα δεν ξέρω αν υπάρχει (το ελπίζω, πάντως).

Pipes, σου τα έχω και μου τα έχεις πει.

Φαίδρα, τη δεύτερη παρέμβαση, εξήγησέ τη μου αν θες. Για την πρώτη...να σου πω ευγνώμων; Σου το λέω. Ευγνώμων. Πολύ. Πάρα πολύ.

Road, ξέρεις πως δεν μπορώ να σου αρνηθώ-φυσικά και θα παίξω, αλλά ετεροχρονισμένα. Ελπίζω να με συγχωρέσεις.

Μist, ομολογώ πως δεν περίμενα το σχόλιό σου αυτό-ήταν, γι' αυτό, διπλή η χαρά και η ικανοποίηση. Σε ευχαριστώ με όλους μου τους προσωρινά μουδιασμένους ρόζους...

kyriaz, σε ευχαριστώ πολύ-είσαι σίγουρος, όμως, ότι δεν είναι μια "χρυσή μετριότητα";...:)

Άνθρωπε, με τιμούν αφάνταστα τα λόγια σας. Αφάνταστα. Να είστε πάντα καλά-και πάντα μακριά από τους ψεύτες και τους φασίστες (ας πρωτοτυπούμε ουσιωδώς στας ευχάς).

vanessa είπε...

Εκπληκτικά ποιήματα ! Με άγγιξε ιδιαίτερα το Πλύνε με και με παρακίνησε να ζωγραφίσω κάτι… όχι ως ερμηνεία γιατί ένα τέτοιο ποίημα μπορεί να φέρει στο νου αμέτρητες εικόνες αλλά όπως εγώ το ένιωσα … Θα ήθελα να το δεις

Churchwarden είπε...

Σας ευχαριστώ με όλα τα κύτταρα και τα αίματά μου. Αναμένω την απάντησή σας στα ερωτήματα που άφησα στο σπίτι σας. Ευγνώμων. Βαθιά ευγνώμων. Συγκινημένος όσο σπάνια.