4 Απρ 2008

Η ΑΝΟΙΞΙΣ ΣΕ ΜΠΟΥΚΕΤΟ


Όταν πεθάνω, Κύριε
Εγώ που με αξίωσες να ’χω μια τέτοια
Μάνα
Ούτε την προτομή μου θέλω πουθενά
Μα ούτε και στο Αιγαίο
Να σκορπιστεί η τέφρα μου
Κι εκεί, στην υγρασία του, να λιώσει

Εγώ
Που ξέρεις πώς προσπάθησα
Και ποιες κοινοτοπίες
Στην ποίηση και τη ζωή απέφυγα
Ζητώ Σε χάρη μου βλάσφημη, διττή
Μήτηρ, υιός, μήτηρ, υιός
Κι Άγιο Πνεύμα τίποτα
Τίποτ’ από τη ζήση Σου δε μένει
Και ξέχασες ποιος κλαίει κάτω απ’ τον
Σταυρό
Ποιος κλαδεύει τα καρφιά
Που μπήγεις στον εαυτό Σου

Γιατί όπου έκλαψε η μάνα μου
Καλά το ξέρεις, Κύριε
Εφύτρωσαν τα στέφανα
Που μόνο για μιαν όραση προόρισες
Κι όπως μόνο στα μάτια μου
Φαίνονται τόσα χρώματα στα λέλουδα της θλίψης
Της
Εκλιπαρώ:
Μόνον από το χέρι Σου
(Αφού θα πάρεις το δικό μου)
Ταιριάζει πλάι στο μνήμα της
Η Άνοιξις να πηγαίνει σε μπουκέτο

Αφήνοντας στην προσευχή αυτή
Την έσχατη παράκληση˙
Το άψυχο κορμί μου να οδηγήσεις
Όπου την αναπαύεις, Μεγαλοδύναμε
Στο χώμα που με στοιχειώνει να με πας

Πού ξέρεις-τέτοια γειτνίαση
Βλάσφημη του θανάτου Σου
Μπορεί να Σε διαψεύσει
Κι έπειτα τόση ποίηση

Την Ιερή να ξαναβρώ της Μάνας μου γαστέρα
Ενεός που μ’ αξιώνεις την υγεία της όσο
Γεννιέμαι ακατάπαυστα στο δάκρυ της που στάζει
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

13 σχόλια:

Φαίδρα φις είπε...

μου άρεσε πολύ,
αλλά σ'αυτό δεν αναγνωρίζω κάτι δικό σου...
γιατί?

Fuji είπε...

"Εγώ
Που ξέρεις πώς προσπάθησα
Και ποιες κοινοτοπίες
Στην ποίηση και τη ζωή απέφυγα
Ζητώ Σε χάρη μου βλάσφημη, διττή
Μήτηρ, υιός, μήτηρ, υιός
Κι Άγιο Πνεύμα τίποτα"

Στο ποίημα αυτό , Δημήτρη, βρίσκεσαι ΟΛΑΚΕΡΟΣ ...

Μήτηρ, υιός, μήτηρ ,υιός , η γειτνίαση που νικά το θάνατο , που πλημμυρίζει τη ζωή με ποίηση ΔΙΚΗ ΣΟΥ ,ίδια πάντοτε κι απαράλλαχτη είτε στην κρυπτογραφική ,είτε στην πιο εύγλωττη μορφή της...

Στην ποίησή σου , Δημήτρη, την πολύμορφη και συνάμα ομοούσια ταιριάζει η Άνοιξις να πηγαίνει σε μπουκέτο...

Σου το καταθέτω....

Fuji είπε...

Και κάτι άλλο : η ανατροπή που συμβαίνει μέσα στο ποίημα...

"μήτηρ, υιός και άγιο πνεύμα τίποτα"

οδηγεί στην ανατροπή του θανάτου του ποιητή και στην αναγέννηση του με την επιστροφή του στη γαστέρα της μητρός. Ο ποιητής προσεύχεται να βρεθεί ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ, στον ιδανικό τόπο της ταφής του με σκοπό να νικήσει το θάνατο να γεννηθεί ξανά ΜΕΤΑ (ΕΠΕΙΤΑ) ΑΠΟ ΤΟΣΗ ΠΟΙΗΣΗ ... ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ...

Αυτός είναι ο τρόπος της ποίησής ΣΟΥ Δημήτρη πανταχου παρών σε οποιαδήποτε εκφραστική του εκδοχή...

kyriaz είπε...

"Μόνον από το χέρι Σου
(Αφού θα πάρεις το δικό μου)
Ταιριάζει πλάι στο μνήμα της
Η Άνοιξις να πηγαίνει σε μπουκέτο"
!!!!

Κι όχι μόνο γι' αυτό το σημείο τα θαυμαστικά...
Πολύ καλό Δημήτρη!!!

Weaver είπε...

Εδώ αξίζει να θυμηθεί κανείς το στίχο της Μυρτιώτισσας " Εσένα ως κι η στάχτη μου θα σε θυμάται γιέ μου, από τα τότε που ήσουνα παιδί.."
Συγκλονιστικό, όπως όλα τα ποιήματα για τη Μάνα.
Δες τα αντίστοιχα δικά μου ποιήματα: http://anyfantis.blogspot.com/2007/09/blog-post_14.html
Την καλημέρα μου

Φαίδρα φις είπε...

συμφωνώ κι εγώ με όλα τα σχόλια,το ποίημα είναι συγκλονιστικό,όμως επιμένω ότι από τον τίτλο ως το τέλος όσο κι αν ψάχνω δε βρίσκω κάτι δικό σου,τουλάχιστον κάτι που να αναγνωρίζω εγώ,
αλλά εσύ...δε μιλάς

δεν πειράζει,θα περιμένω

σε φιλώ

Churchwarden είπε...

Fuji, περιττεύει, νομίζω, το δικό μου σχόλιο, στο σχόλιό σου. Ευχαριστώ. Γιάννη, έχω την εντύπωση ότι μιλάς μόνο όταν κάτι σου αρέσει-σε προτρέπω, όμως, εκ νέου, να κάνεις το ίδιο όταν κάτι δε σου αρέσει (ειδικά αν αυτό που έχεις να πεις, είναι κάτι περισσότερο από το ξερό "δε μου αρέσει"). Σε ευχαριστώ πολύ. Φαίδρα, είναι δύσκολο να σχολιάσω το που μου λες (ίσως αν εξηγούσες περισσότερο...). Σε ευχαριστώ. Φαίνεται, πάντως, ότι το καινούριο μου βιβλίο θα σου αρέσει λιγότερο από το προηγούμενο (το αντίθετο ισχύει για τον αγαπητό Γιάννη...)

Churchwarden είπε...

Αγαπητέ Weaver, το που είπα στο blog σου, ήταν αστείο και όχι μομφή. Σε ευχαριστώ πολύ (αν και δεν πιστεύω ότι όλα τα ποιήματα για τη μάνα-αντίστοιχα, και όλες οι μάνες-είναι του αναστήματος της έννοιας). Είδα τα ποιήματα-ασφυξία προκαλεί η εικόνα της μάνας που δε γνωρίζει. Ευχαριστώ και πάλι.

Φαίδρα φις είπε...

εγώ είμαι σίγουρη ότι θα μου αρέσει το ίδιο,
πρέπει να εμπεδώσω όμως όλες τις πτυχές σου,κάποιες ακόμα με εκπλήσσουν,
πολύ όμορφα ωστόσο...

σας φιλώ όλους

Fuji είπε...

Σαν επιμύθιο , καλέ μου Δημήτρη,και προς επίρρωσιν των όσων σου είπα παραπάνω ,θα παραθέσω εδώ ένα ποίημα που νομίζω πως αρέσει και σε σένα πολύ...

" Μην απορείς, μητέρα, μην τρομάζεις
τούτα τα ποιήματα διαβάζοντας. Θα τα βρίσκεις, βέβαια,
λίγο στενάχωρα, σάμπως να θέλουν
από τις λέξεις μέσα να βγουν. Ίσως, ακόμα,
το γιο σου μέσα τους να μην αναγνωρίζεις. Κι όμως
δικά του είναι, μητέρα.Αυτόν εικονίζουν.
Πάσχουν κι αυτά όπως κι αυτός από ασφυξία,
χάνονται μέσα τους, γυρίζουν, επιστρέφουν,
πάσχουν να βγουν από τις λέξεις όπως κι εκείνος
πάσχει να βγει από το πετσί του μέσα.

Μην απορείς ,μητέρα, μην τρομάζεις. Προ παντός
μη σε κυριέψει απελπισία . Κάτι στηρίζει το γιο σου , που εσύ δε βλέπεις:
μέσα του , από τα πόδια ως την κορφή, είναι μια κολόνα
που τον στυλώνει,τον κρατά μ΄όρθιο κεφάλι,
που τον ψυχώνει , βήμα με βήμα, αγκώνα με ακώνα,
μεσ΄απ΄τα ερείπια ν΄ανοίγει δρόμο και να προχωράει."

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, "Περιγραφή Εξώσεως"

solomantzaros είπε...

Είχα 4-5 μέρες να σ΄επισκεφτώ και...στεναχωριέμαι που δεν τα προλαβάινω όλα.
Τι να κάνουμε όμως!
Στάθηκα εδώ ν΄αφήσω το σχόλιο γιατί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το ποίημα.
Εχεις ένα ολόδικό σου στυλ γραφής.
Δύσκολο, ομολογουμένως, αλλά με πολλά πράγματα να βρεις αν το ψάξεις.
Το δικό μου ψάξιμο στους στίχους σου δεν είναι επαρκές, αλλά με τον καιρό και αφού θα έχω συνηθίσει τον τρόπο που γράφεις θα μπορώ να έχω καλύτερη άποψη.
Αυτό θα γινοταν πιο γρήγορα αν υπήρχε ο χρόνος και...λιγότερα μ πλογκς!
Καλό βράδυ.

Churchwarden είπε...

Σολωμάντζαρε, αν μπορούσα, θα έσβηνα μερικά blogs για να κάνω ευκολότερη τη ζωή σου και να αυξήσω την επισκεψιμότητά μου. Δυστυχώς, όμως, δε διαθέτω τη γνώση-οπότε επαφίεμαι στον πατριωτισμό σου και σε ευχαριστώ.

Βάγια Κάλφα είπε...

Την καλησπέρα μου...
Σε ένα τέτοιο ποίημα με βαρύ θέμα από μόνο του, για ποιά αισθητική να μιλήσει κανείς;
Κι, όμως, βλέπω μία βαθιά πίστη, ένα μαρμάρινο καταφύγιο χωρίς χαλιά, πέτρινο τζάκι, φουσκωτές πολυθρόνες...
Εσύ, δυο κεριά κι ένα φλιτζάνι αναμνήσεις στο γραφείο...στον έναν τοίχο η εικόνα της Παναγιάς, στ' άλλο της Ποίησης...
Δε σε γνωρίζω- πάντως, σ' ευχαριστώ
γι αυτό που διάβασα.
Κι έχεις απόλυτο δίκιο: δεν είναι κάθε ποίημα για τη μάνα αντάξιό της
αλλά και ούτε κάθε μάνα
αντάξια (του) ποιήματος.
Τα μπράβο είναι ανίερα στην προκειμένη περίπτωση
Καλή δύναμη σε ό,τι κάνεις/γράφεις/ζεις,
Βάγια Κάλφα