6 Μαρ 2008

ΣΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΤΟΥΣ ΚΛΩΝΟΥΣ

Οδηγώντας στη λιακάδα την αρμύρα
Δε μένει χρόνος για οραματισμούς επικήδειων λόγων
Μερικές μοίρες μακριά από βέβαιο θάνατο
Χαλάρωνα σ’ άχρηστα χθεσινοβραδυνά προσευχητάρια
Παρεξηγώντας το θερισμό του διπλανού χωραφιού
Φωτογραφίσαμε ατάραχοι τους ληστές να βγαίνουν απ’ το παράθυρο
Τριπλοκλειδώσαμε τις πόρτες φεύγοντας
Και καυγαδίσαμε στον πηγαιμό για αναμμένους θερμοσίφωνες
Στην εφηβεία του και το πιο καυτό
Σπάνια να γράψει στίχους κολυμπώντας
Τα σαγόνια της μαρίδας αυτής
Μοιάζουν απελπιστικά με όλο μου το κεφάλι
Ένα ισόποδο ξυπνά την τελευταία μοναξιά του
Μέσα στην άδεια τηλεόραση
Μια κούνια νιαουρίζει μ’ ό,τι απόμεινε από τούτο τον κόσμο
Κι όλα τα παιδάκια ουρλιάζουν δαιμονισμένα
Γιατί κατάλαβαν
Πως στων καιρών τους κλώνους
Ο θάνατος παράφορα μητέρες ερωτεύεται

4 σχόλια:

Pipe Smoker είπε...

"Πως στων καιρών τους κλώνους
Ο θάνατος παράφορα μητέρες ερωτεύεται"

Ωραίος. Σαν το λεμονάκι μετά το σφηνάκι Τεκίλα.

Churchwarden είπε...

"Σαν το λεμονάκι μετά το σφηνάκι Τεκίλα"

M' άρεσε. Ευχαριστώ, Pipes.

Fuji είπε...

"Τα σαγόνια της μαρίδας αυτής
Μοιάζουν απελπιστικά με όλο μου το κεφάλι"

Ανατριχιαστικό

"Πως στων καιρών τους κλώνους
Ο θάνατος παράφορα μητέρες ερωτεύεται"

Ανατριχιαστικότερο

Churchwarden είπε...

Eίμαι ανατριχίλας.

Και μύγας.