6 Μαρ 2008

ΝΥΧΙΑ ΓΝΩΡΙΜΟΥ ΥΔΑΤΟΣ

Take a turn στη μπογιά του θρανίου
Γλίστρα στο πράσινο και μη χασμουριέσαι
Αύριο ή μεθαύριο τα βράχια και το κύμα
Πάλι πάνω απ’το τσάι σου θ’ αχνίζουν
Βελονιστές οι ατμοί θ’ αγγίξουν το πρόσωπό σου
Αποκαλύπτοντας τους διακόπτες της προσωπικής σου χρονομηχανής
Τότε το χαμόγελο θ’ αρχίσει και πάλι να διψά
Για τα φλέγοντα νύχια του γνώριμου ύδατος των ματιών σου
Κι όταν κάθε δάκρυ που εξατμίστηκε μέσα σου
Σ’ εσένα θα θέλει πάλι να επιστρέψει
Μια απολύτως προσδιορισμένη μορφή αυξημένης ατμοσφαιρικής πυκνότητας
Το σκοτάδι θα ξαπλώσει γύρω απ’ τα πέτρινα σκαλοπάτια
Του πεζόδρομου με τις καμπάνες
Νανουρίζοντας, τότε, στα χείλη σου:

«Δεν ξέρω γιατί το φόρεμα σου είναι λευκό
Καθε που μ’ επισκέπτεσαι σαν σ’έχω ανάγκη
Κάθε φορά που με παρηγορεί η πιθανότητα πως υπάρχεις
Η φωνή σου προφητεία που τις στιγμές μας σφυρηλατεί
Εκ γενετής φιλοδοξία του μελαγχολικού παιδιού
Το γνώριμο σ’ εσένα άγγιγμα του ποιητή
Που με τις εκπνοές του λαξεύει λέξεις για να μην έχεις αμφιβολία

Ότι ξέρω καλά
πως θ’ αντέξεις μονάχη σου
το χρόνο προ της διασταύρωσης

Ότι ξέρω καλά
πως το είδωλό μου
στο σημείο συνάντησης των αχτίδων
που στο σύμπαν πλανώνται
ως προέκταση των χειλιών σου

Ότι ξέρω καλά
πως τους καλικάντζαρους που σου μοιάζουν
το βλέμμα μου τους έδιωξε
μέχρι να ξημερώσει»

2 σχόλια:

Fuji είπε...

"Βελονιστές οι ατμοί θ’ αγγίξουν το πρόσωπό σου
Αποκαλύπτοντας τους διακόπτες της προσωπικής σου χρονομηχανής
Τότε το χαμόγελο θ’ αρχίσει και πάλι να διψά
Για τα φλέγοντα νύχια του γνώριμου ύδατος των ματιών σου
Κι όταν κάθε δάκρυ που εξατμίστηκε μέσα σου
Σ’ εσένα θα θέλει πάλι να επιστρέψει
Μια απολύτως προσδιορισμένη μορφή αυξημένης ατμοσφαιρικής πυκνότητας"

Απλώς μαγικό

Churchwarden είπε...

Και να φαντασθείς ήμανε νεότατος όταν το έγραψα. Ήμουν, όμως, ταλαντούχο αγόρι.