20 Μαρ 2008

ΓΕΝΝΗΣΗ


Ποια ορχήστρα μπορεί στ’ αλήθεια
Να απαντήσει
Πού βρήκε τόση ζέστα το βιολί
Και πώς, με τόση επιληψία
Το δοξάρι πυρπολείται στο αυτόκαυστο
Αδειάζοντας από το σώμα αφρό
Κάτω απ’ τ’ ακανθώδες σκέπασμα;

Αφρό θαλάσσης ψάχνει η προπέλα μου

Κι όμως, απλώς κοιμάμαι˙
Και τίποτα δεν ακούω
Παρά τους ήχους των ονείρων μου
Και τίποτα δεν ονειρεύομαι
Παρά τους ύπνους των παιδιών μου
Βαθύς αγέρας μπάζει τις χαραμάδες
Στη ζωή μου
Ανασηκώνοντας τερπνά τις κουρτίνες
Του σπιτιού
Φορέματα γυναίκας καμωμένης στο λευκό
Από κάτω να κρυφτώ ν’ αρωματίζω ποιήματα
Με χιόνι

Φταίει που ’ναι βαθιές οι χαραμάδες
Και χωρούν όλο το μήνυμα σε στίχους
Γι’ αυτό και οι χασμωδίες δεν αντέχουν τη ροή μου
Και φράσσουν με το παραμικρό
Το παράλογο του κόσμου, εφιάλτη
Που μένει με την αφύπνιση
Ιδρώτας στο μέτωπό μου
Σύμβολο μιας ακόμη μάχης με τις στάλες

Πότισε η κάμαρα απ’ το σώμα μου-κοιμόμουν
Όλα τώρα με κοιτάζουν
Βουβά τα πάντα με αγαπούν
«Πατέρα, αφηγήσου», μου φωνάζουν
Με παιδικές φωνές οι μύθοι
Κι αρχινάω

Λέξη τη λέξη η σιωπή
Γίνεται ησυχία
Πόνος με πόνο στο χαρτί
Σπρώχνει το ποίημα
Χέρι με χέρι στο λαιμό
Κόμπο, γαϊτανάκι, βάσανο, τραγούδι, κλάμα!
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

14 σχόλια:

kyriaz είπε...

Πολύ καλό Δημήτρη!
Και τόσο διαφορετικό σε ύφος από τ' άλλα..Να σκεφτείς,αναρωτήθηκα αν είναι πράγματι δικό σου.

Φυσικά και θα κατάλαβες ότι προτιμώ αυτό το ύφος...

Α ναι!Και χάρηκα για τη...γνωριμία! :)

Fuji είπε...

"Βαθύς αγέρας μπάζει τις χαραμάδες
Στη ζωή μου
Ανασηκώνοντας τερπνά τις κουρτίνες
Του σπιτιού
Φορέματα γυναίκας καμωμένης στο λευκό
Από κάτω να κρυφτώ ν’ αρωματίζω ποιήματα
Με χιόνι"


Όχι μόνο ποιήματα αρωματίζεις ,νοηματοδοτείς τη ζωή, την ποίηση, την έμπνευση, τα δάκρυα.....

Χαίρομαι για σένα ,για τα μηνύματά σου που χωρούν στους στίχους, για τη ροή σου που φράζει τις χασμωδίες και αυτές με τη σειρά τους το παράλογο του κόσμου, για τη μάχη σου με τις στάλες και τους εφιάλτες... Χαίρομαι που είσαι πραγματικός ποιητής ...χαίρομαι που δάκρυ το δάκρυ νιώθω τη χαρά μου ,αυτήν που εδώ σου καταθέτω...ελάχιστο φόρο τιμής...

Fuji είπε...

@kyriaz,

Κι όμως ,Γιάννη, νομίζω πως ΕΝΑ είναι το ύφος. Απαράμιλλα εύπλαυστο,πρωτότυπα πρωτεϊκό . Νομίζω πως με το φιλολογικό σου δαιμόνιο αναγνωρίζεις τον ίδιο ποιητή παντού: στην ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ στο ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ,στα ΧΑΪΚΟΥ , στο ΦΙΛΙ ,στη ΓΕΝΝΗΣΗ... Απλώς είναι Η ΕΚΠΛΗΞΙΣ που προκαλεί ο φίλος μας , αυτή η γλυκιά συγκίνηση που σηκώνει τον αφρό και πιθανόν "μπερδεύει".

Την Καλησπέρα μου και από εδώ.

Φαίδρα φις είπε...

θα σε στεναχωρήσω ή θα σε χαροποιήσω,αν πω ότι μου θύμισες το ύφος της Σύλβια Πλαθ?

σε φιλώ

vel... είπε...

Πολύ, πολύ καλή η "Γέννηση"

Να είσαι καλά

Churchwarden είπε...

@kyriaz

Γιάννη, όπως κατάλαβες, είναι κλεμμένο (από τον Χάρη, εννοείται).

@Fuji

Να μη σου αρέσουν τα κλεμμένα.

@Φαίδρα φις

Oύτε το ένα ούτε το άλλο. Η σχέση μου με τη Sylvia αρχίζει και τελειώνει στην ξανθούλα Paltrow.

@Vel

Ευχαριστώ πολύ. Καλώς όρισες.

Fuji είπε...

"Η Εταιρεία Συγγραφέων καθιέρωσε το 1998 την Ημέρα Ποίησης, επιλέγοντας για τον εορτασμό της την 21η Μαρτίου, ημέρα της Εαρινής Ισημερίας-αρχή της άνοιξης.
Aυτό, επειδή η Εαρινή Ισημερία είναι η στιγμή που ισορροπεί το φως με το σκοτάδι, ένα σημείο σταθερό στον κύκλο του χρόνου, υπόμνηση του αιώνιου μέσα στο εφήμερο, του παντοτινού μέσα στο μεταβαλλόμενο: όπως ακριβώς είναι και η Ποίηση.
3.500 χρόνια συλλογικής μνήμης της Eλληνικής γης βρίσκονται εγγεγραμμένα στη γλώσσα της Ποίησης. H ελληνική γλώσσα –από τον Όμηρο, περνώντας στους βυζαντινούς υμνογράφους και στο δημοτικό τραγούδι, φτάνοντας έως τους σύγχρονους και τους επερχόμενους ποιητές– διαμορφώθηκε, διαμορφώνεται και, παραμένει συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας, χάρη στη δύναμη της Ποίησης.
Tο 2001, η UNESCO, ύστερα από εισήγηση του προέδρου της Εταιρείας Συγγραφέων, πρέσβη Βασίλη Βασιλικού, υιοθέτησε την «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης», αναθέτοντας μάλιστα στη χώρα μας να οργανώσει τον πρώτο διεθνή εορτασμό, την ίδια χρονιά. Την εκτέλεση της απόφασης υλοποίησε τότε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου".

Από : www.dedalus.gr

Πραγματικά κωμικοτραγικό : αυτό που με ελληνική πρωτοβουλία υιοθετήθηκε , με ελληνική "πρωτοβουλία" απαξιώνεται...

mariam είπε...

Ωοοπς!!!Τί εγινε τώρα εδώ...
Τί υπέροχη Γέννηση ειναι αυτη...
Τό διάβασα και τό ξαναδιάβασα και
θά τό ξαναδιάβασω!
Δέν εχω τίποτα ενανίον της Γοτθικης γραφής τών στίχων σου
(αριστα χειροτέχνημενης) αλλα τούτη
η κυματιστή αρχιτεκτονική,μου
ταιριάζει περσσότερο.
Σ'ευχαριστώ και ...πάντα τέτοια!

Yes,we are related indeed!

Churchwarden είπε...

@mariam

Ευχαριστώ. Περισσότερα περί γοτθικής θα πω σε επόμενη ανάρτηση.

Fuji είπε...

@mariam

Καλημέρα, αγαπητή Mariam . Πράγματι η " ΓΕΝΝΗΣΗ " είναι ΥΠΕΡυπέροχη . Τι εννοείς, όμως, με το "γοτθική γραφή";

mariam είπε...

@ fuji
Αγαπητή fuji,
γοτθικό ναό μου θυμίζει η ποίηση
του Δημήτρη.Ομορφη,καθηλωτική και
δαιδαλώδης.Κάποιες φορές χάνομαι στους διαδρόμους της...
Σ'αυτή τη γέννηση συνταξιδεύσαμε
μέχρι το...κλάμα!Απολαυστική η πτήση!

Fuji είπε...

Αγαπητή Μariam,
χαίρομαι που αυτό που εννοούσες είναι αυτό που ψυχανεμιζόμουν:
"Γοτθική" = "όμορφη","καθηλωτική",αλλά και "δαιδαλώδης" .
Ας μου επιτραπεί να παρέμβω μόνο στο τελευταίο λόγω της αμφισημίας του : ο λαβύρινθος μπορεί ταυτόχρονα να παραπέμπει σε ένα γοητευτικό αλλά και σε ένα χαοτικό στοιχείο.
Θα το αντικαταστήσω λοιπόν με χαρακτηρισμούς όπως: μαγική, διεισδυτική ,ονειρική, απογειωτική, αποκαλυπτική....
Νιώθω συχνά ανεπαρκής να εξωτερικεύσω την πρωτόγνωρη αίσθηση που μου προκαλούν τα κείμενα του Δημήτρη. Πίστεψέ με ,τα έχω διαβάσει πολλές φορές , ξανά και ξανά ,αλλά κάθε φορά η ΑΙΣΘΗΣΗ επανέρχεται δριμύτερη και διαπεραστικότερη ,καταλήγοντας αναπόφευκτα σε ΔΑΚΡΥΑ ( εδώ φαντάζομαι με καταλαβαίνεις...).
Πώς αλλιώς, αφού
" της λέξης ειμαρμένος" αλλά και της ψυχής και του μυαλού
αναρωτιέται:
"θέλω , άραγε να σωπάσω ή ν΄αλλάξω στα ερωτηματικά δωμάτιο;"
διαπιστώνει:
"οι λέξεις συστεγάζουν κρούστα στην επιφάνεια της θάλασσας"
διδάσκει:
"το νόημα να εκκινά από της εκφοράς την αύρα"
εξομολογείται:
"μα εγώ έμπειρος βουτώ στη σκανταλιά
βολβών λευκού χαρτιού αθώων καλυπτρίδων"
σπαράζει:
"κι ύστερα τις σκάλες ταχύτατα δρασκέλισα
αγριόγατος της πανσελήνου έλκουσας όλων των χρόνων που αδιάκοπα φιλιόμασταν"...
Το δείγμα και το μέγεθος των παραπομπών δυσανάλογο προς το ΒΙΩΜΑ και ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ...
Συγχώρεσέ μου τη μακρηγορία αλλά ήθελα από καιρό να μιλήσω...
Αφιερώνω αυτή μου την εξομολόγηση με αγάπη στους φίλους , ότι αυτοί με καταλαβαίνουν και με συμπόνια στους εχθρούς , ότι αυτοί ζουν σε βαθύ σκότος...

Τους ειλικρινείς χαιρετισμούς μου.

mariam είπε...

@ fuji

Shoot for the moon!Even if you fail,you land among the stars!

Αγαπημένοιστίχοι,αντί"ευχαριστώ" για τήν αποκαλυπτική ξενάγηση.

Καλό σας απόγευμα.

Fuji είπε...

@Mariam

Ωραίοι στίχοι.
Σας ευχαριστώ.
Καλό απόγευμα.