24 Μαρ 2008

ΝΑ ΒΡΑΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΑΝΙ

Πολτό από τα πέταλα ανθέων του βυθού
Σπάνια στο χαρτί θυμάμαι να αλείψω
Κι εσύ ρωτάς
Φύλλα μαζεύω που ξέβρασε η θάλασσα
Προσεύχομαι στο στήθος μου να βράσει το μελάνι
Κι ύστερα πλέκω θύμησες με πράσινες βελόνες
Κι εσύ ρωτάς
Πού είναι τα χρώματα που νόμισες πως είδες
Σα να μην ήξερες απ’ την αρχή
Πως για να γράψω πρέπει να μ’ αγκαλιάσεις

6 σχόλια:

kyriaz είπε...

"Προσεύχομαι στο στήθος μου να βράσει το μελάνι"!!!

Churchwarden είπε...

Προσευχόμαστε, φίλε Γιάννη. Και, πίστεψέ με, που και που, τα καταφέρνουμε κιόλας.

Κι ας είναι δύσκολος ο οργασμός μας. Είναι γερά τα θεμέλια.

solomantzaros είπε...

Ξεβράζει η θάλασσα
βράζει το μελάνι!!!

Δεν ξέρω τη συχνότητα, αλλά εδώ τα έχετε καταφέρει μια χαρά.
Πολύ ωραίο.

Fuji είπε...

"Προσεύχομαι στο στήθος μου να βράσει το μελάνι
Κι ύστερα πλέκω θύμησες με πράσινες βελόνες"

Προσεύχομαι......και.... σ΄αγκαλιάζω :)

kyriaz είπε...

έχεις mail

Churchwarden είπε...

Σολωμάντζαρε, με σκλαβώνεις. Fuji, με προστατεύεις.