5 Μαρ 2008

ΣΑΝ ΚΟΝΤΟΛΑΙΜΗ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗ

Στα ψηλά λατρεύουν τα δρεπάνια
Όταν ως κύτταρα αντέχουν
Σε κωνώπων επιθέσεις
Της ελονοσίας

Με αηδία αποτάσσονται παντού
Τον άρρωστο αιμομίκτη
Γιατί και το παιδί του άρρωστο
Θα ’ναι και μολυσμένο
Σαν κοντόλαιμη καμηλοπάρδαλη

Κάπου τις γάτες αποστρέφονται
Ιδιαιτέρως μαύρες

Αλλά κι αυτό το μίσος
Σ’ επίγνωση βαθιά ζαριού ενεδρεύει
Της φύσης που με το τίποτα
Το μένος προλογίζει της μαυρίλας

2 σχόλια:

Fuji είπε...

"Αλλά κι αυτό το μίσος
Σ’ επίγνωση βαθιά ζαριού ενεδρεύει
Της φύσης που με το τίποτα
Το μένος προλογίζει της μαυρίλας"

Ανατριχιαστικά ( λόγω ποιητικότητας) αληθινοί οι στίχοι.
Επίσης ιδιαίτερα πρωτότυπη η αναφορά στα δρεπανοκύτταρα (στην αρχή).

Όσο για την ταινία, ....δάκρυα.

Churchwarden είπε...

Τhanx, Fuji san