22 Μαρ 2008

ΓΟΤΘΙΚΑ

Στην «Αυτοπροσωπογραφία σε λόγο προφορικό», ο Οδυσσέας Ελύτης λέγει πως δεν εξέδωσε, παρά μόνον όταν έγινε κάτοχος ορισμένων εκφραστικών μέσων. Γεγονός. Ένα άλλο γεγονός είναι πως η Κική Δημουλά, από ένα σημείο και μετά, δέχεται πλείστες όσες κατηγόριες περί «κατάχρησης» και «εξάντλησης» μιας ποιητικής «μανιέρας».

Το κείμενο αυτό αναρτάται μαζί με την άποψη μου. Εγώ, λοιπόν, δε δίνω δεκάρα για ρεύματα, τάσεις, κατηγοριοποιήσεις και ποιητικές πατέντες (γι΄αυτό και παραξενεύομαι από κείνους που γράφουν μόνο ρίμες ή μόνο σονέττα ή μόνο χαϊκού από τη μια, και από την άλλη δεν καταλαβαίνω διατί είναι ζητούμενο τα «ορισμένα εκφραστικά μέσα» ή οι όχθες του τύπου «υπερρεαλιστής», «συμβολιστής», «ιστής»).

Εκφράζομαι όπως μου ’ρθει, αναλόγως διάθεσης και οδύνης. Είμαι παντού ο ίδιος, στην ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ, στο ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ, στα ΧΑΪΚΟΥ, στα ΣΟΝΕΤΤΑ, στα πεζά μου, και παντού διαφορετικός. Αλίμονο αν δεν ήμουν.

Κλείνω με Χρίστο Λάσκαρη...

Δε θέλω να ξέρω κανόνες για την Ποίηση
ούτε τι γράφουνε γι’ αυτήν οι σπουδασμένοι.

Θέλω μονάχα να με απορροφάει
όλο να με απορροφάει η μουσική

για να μπορώ μέσα στα ποιήματά μου
να σωπαίνω.

...σας βάζω και ωραίο άσμα. Τι άλλο θέλετε;

ΥΓ: Oύτε Roy Orbison ούτε Celine Dion. Cindy Lauper.

11 σχόλια:

Fuji είπε...

Άριστα μιλάς , καλέ μου Δημήτριε. Περιττέυει να σου πω ότι υπερθεματίζω, προσυπογράφω , προσκυνώ. Άλλωστε στα έχω πει ήδη.


Όσο για το άσμα, αγαπημένο, κυτταρικό και σ΄έσέ αφιερωμένο...

Churchwarden είπε...

Περιττό να σου πω (γενικώς).

Roadartist είπε...

"Εκφράζομαι όπως μου ’ρθει, αναλόγως διάθεσης και οδύνης."

Και καλά κάνεις..Δεν υπάρχουν δεσμά και κανόνες στη τέχνη! Δεν πρέπει να υπάρχουν!

Churchwarden είπε...

Πες τα, Road! Xώσε!

Θεοδόσης Βολκώφ είπε...

Προσυπογράφοντας μετά μανίας, και πώς αλλιώς...

Έχω στείλει mail. Ελπίζω να ελήφθη.


Βολκώφ

Pipe Smoker είπε...

Σωστός. Αν και η θέση σου θα έπρεπε να είναι κάτι το αυτονόητο. Το θέμα είναι η λειτουργία των ορθωτήρων μυών (ομιλώ από τη μεριά του αναγνώστη). Σηκώνεται η τρίχα? Αν ναι, είμαστε ok. Αν όχι, τι με κόφτει εμένανε αν ο γραφιάς είναι ο ιδρυτής του οιουδήποτε "ισμού". Από τη μεριά του γραφιά, το ζήτημα είναι η αναπόδραστη έκφραση. Αν το κάνει με πρωτοτυπία και μαστοριά, το αποτέλεσμα είναι ποίηση.

Βαρέθηκα τους λόγιους και τους περί της ποίησης ειδικούς. Αυτά τα παραποιητικά (κατά τα παραϊατρικά) επαγγέλματα. Η ύπαρξη αυτών των ειδικών είναι μία από τις αιτίες για την παράλληλη ύπαρξη των ατάλαντων κονεδιάρηδων ποιητών. Η όλη ιστορία μου θυμίζει ατάκα του Jack Black στο School of Rock:

"Those who can't do, teach".

Churchwarden είπε...

Θεοδόση, είπαμε κάποια, θα πούμε και περισσότερα.

Pipes, καλά τα λες, αν και η ατάκα είναι μεροληπτικώς τοποθετημένη στο στοματάκι του Jack. Έχει φορεθεί περσότερο απ' το "καλό, ε;" του Σεφερλή. Αν δε με πιστεύεις, δες το "Finding Forrester", κι αν και πάλι δε με πιστεύεις, θα σου πω και τις υπόλοιπες 1.234.958.456.782 ταινίες.

Pipe Smoker είπε...

Δεν πειράζει. Την αποδίδω στον Jack, διότι συμπαθώ τους χοντρούς.

Churchwarden είπε...

Καλά-σ' εμένα θα επιτρέψεις να βρω έναν κοντό να την αποδώσω. Ο καθείς με τις συμπάθειές του.

Monody είπε...

Πόσο ταιριάζουν στους τίτλους του τέλους,οι στίχοι του Χρίστου Λάσκαρη
Αφησέ με να γράψω κι εγώ στίχους του
που με έχουν χαράξει,
έχουν μέσα μου στοιχειώσει.

ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ

Ηταν το βράδυ γλυκό
κι επέστρεφα.
Ο δρόμος μισόσβηστος,
το βήμα να βυθίζεται κούφιο.
Ακούγονταν γαβγίσματα.

Σπρωγμένος από νοσταλγία,
επέστρεφα,
όλο επέστρεφα-
σε κάτι
που δεν έλεγε να ζωντανέψει.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μονωδός (Από λεπτότητα και μόνο έχω χάσει τη ζωή μου)

Churchwarden είπε...

Πάντα ευπρόσδεκτος, Μονωδέ-και αυτό το ποίημα έχει αυτή την μίνιμαλ ένταση που με αρέσει.

Σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου στο ΠΟΙΕΙΝ.