6 Μαρ 2008

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ

Ι.

Είπε ο Θεός στον ποιητή:

Δειλέ και ανάξιε της αλήθειας εραστή
Τι κι αν κρύβεις σου την ένδεια
Σε άδοξους υπαινιγμούς
Οι λέξεις είναι αρκετές
Τη γυναίκα για να σμιλεύσεις
Σου’ δωσα τη σάρκα μου βροχή
Και αίμα του καταμεσήμερου
Μα εσύ μιλάς για κόκκινα βελούδα
Κουκούτσια ανύπαρκτων καρπών
Που σφίγγουν το ζουμί σου με το φίδι
Κατά πόδας
Μονάχος σου να ξέρεις χτίζεις του νοήματος
Κατασάρκιο στο κενό

Το λόγο έλαβε τότε ο Αντίχριστος:

Κείνο που σύνορο θωρείς
Του πρόσφατου και σύντομου κορμιού σου
Και της Φύσης
Είναι ο λώρος σου ομφάλιος και κρυπτικός
Του άκτιστου Θεού σου

Δεν έχει σύνορα η Φύση

Τα μάτια σου αιώνια θα κλείνεις φοβισμένος
Μαζί με τα ισόποδα κάτω από τις πέτρες
Ίδιος κι απαράλλακτος

ΙΙ.

Το δέρμα μου αναρριχάται στης κεφαλής
Μου τα κουδούνια
Κύριοι, φαιδρά τα αινίγματά σας!

Ουδείς γνωρίζει πως βλάσφημος ουδείς

Και πως της συγκυρίας σύντομο
Το κράτος της Κινάβρας
Μοιραία εκκλησιάζεται
Με βρώση σάρκας

Ως πότε θ’ αγνοείται η πάχνη του περάσματος
Ρομφαίας απ’ τις λέξεις στην αλήθεια
Πέρα από τα δερμικά της σάρκας σύνορα;
Είναι ετούτη η κλωστή του ποιητή
Π’ αλείφει μανιασμένα την επίμαχη δροσιά
Που πότε πότε λέτε αμβροσία
Με ό,τι ονειρώδες μέσα σας σκιρτά
Το νόημα της κάθυγρης γλώσσας

Τα λόγια του γελωτοποιού θύμωσαν τον Αιμίλιο:

Στραβόζαβο το δόντι σου μπορεί και αψηφά
Σονέτα του γεννήτορα ελαίου παστουρμά
Μα αν εσύ αδέξιε τα ξες τόσο καλά

Ξήγα μας τη γένεση
Στα μαθηματικά

Και ο γελωτοποιός:

Τριών εμού το άθροισμα των διαδοχικών
Ακέραιων το λάκτισμα το πανηγυρικόν
Διαίρεση ζητά με φίνο διαιρέτη
Τον δεύτερο, τον μέγα μου, τον νεφεληγερέτη


Πηλίκο ειν’ μακρύτερο το άλγος που βιώνεις
Μόνιμο και βαθύτερο, το κόλον να τεντώνεις

Κι αν δεν καταλαβαίνεις μου το νόημα στα λογάκια
Κράτα για επαλήθευση
Τα πρόσημα σταυρουδάκια

III.


(Δίπνευστοι σαρκοπτερύγιοι
Δώστε μου λαλιά για επαφή
Για συμβουλή γυναίκα
Να σπαρταρά το κλάμα της ζωής
Ρήσεις αναιμωτί)


Την ηλεκτροπληξία κλαίει η Guinevere
Ρεμβάζοντας την ευήθεια
Στ’ ανήλιαγα πουλάκια μαζικών αφανισμών

Ίσως γι’ αυτό το φως φορτώνεται σκιά
Του πλοίου ν’ ακολουθεί το ταξίδι
Μου στο τζάμι του λεωφορείου
Κρουνηδόν, τι μου θυμίζει πως ποτέ
Ξανά δεν παύει η ώρα να αναδεύσω

Τα πουλάκια ρεμβάζουν την ηλεκτροπληξία

Καινόγνωρα κεντρίζοντας το πάθος των καιρών
Ανηλεώς για τους συρμούς μιλιάς εκθάμβειας
Για το φιλώδινο αυτό
Βαγονάκι του χαμογέλου σου
Που επιστρέφει όλο κεραύνεια απορία

Ρώτα με για τ’ άγκιστρα
Στης φούχτας μου τον κλέφτη
Του ανέμου ποιήματα
Αν θέλεις να σου πω

Είναι στ’ αλήθεια όμορφη η ζωή
Με σένα μες στις λέξεις
Που σφύζουν από φυλλωσιές
Της στοίχισης των μύθων
Στα μαλλιά σου

Με τ’ άπαντα της έμμετρης ζωής
Τρίγωνα των πυξίδων
Τη ζέστα αναζητώ
Αγνού χελιδονιού στο πρόσωπό σου
Σαν χάδι και θρυαλλίδα καταβροχθίζουν
Φθογγηδόν ερωτικής ανάδυση
Αντωνυμίας

Σημάδι
Ουράνιου
Ύδατος

Τον κλέφτη καθηλώνει
Όλων σου προσκυνητή
Προσωπικό

Ξανά σου το υπόσχομαι:

Σημάδι
Ουράνιου
Ύδατος

Τον κλέφτη καθηλώνει
Όλων σου προσκυνητή
Παντοτινό

3 σχόλια:

Fuji είπε...

"Ως πότε θ’ αγνοείται η πάχνη του περάσματος
Ρομφαίας απ’ τις λέξεις στην αλήθεια
Πέρα από τα δερμικά της σάρκας σύνορα;
Είναι ετούτη η κλωστή του ποιητή
Π’ αλείφει μανιασμένα την επίμαχη δροσιά
Που πότε πότε λέτε αμβροσία
Με ό,τι ονειρώδες μέσα σας σκιρτά
Το νόημα της κάθυγρης γλώσσας"

Χαίρομαι πολύ για τα λόγια αυτά , κυρίως όμως χαίρομαι για το θυμό του Αιμίλιου. Αφιερωμένος ο θυμός στους απανταχού Αιμιλίους.

Fuji είπε...

"Με τ’ άπαντα της έμμετρης ζωής
Τρίγωνα των πυξίδων
Τη ζέστα αναζητώ
Αγνού χελιδονιού στο πρόσωπό σου
Σαν χάδι και θρυαλλίδα καταβροχθίζουν
Φθογγηδόν ερωτικής ανάδυση
Αντωνυμίας

Σημάδι
Ουράνιου
Ύδατος

Τον κλέφτη καθηλώνει
Όλων σου προσκυνητή
Προσωπικό"

Προσκυνώ.

Churchwarden είπε...

Όλα για τους Αιμίλιους γίνονται. Για να εξαφανιστούν.

Σε ευχαριστώ.