18 Μαρ 2008

ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΤΡΟΥΛΟΣ ΑΝΕΡΑΣΤΩΝ

Γνωρίζει άραγε ο ομιλών πόσο ευτυχισμένος κοιμάται μ’αυτήν
Την ενδυμασία
Αισθάνομαι αόρατος μες στην τόση προσήλωση
Kαι χάνω τ’ ασημί μου στυλό
Θέλω, άραγε, να σωπάσω
ή ν’ αλλάξω στα ερωτηματικά δωμάτιο
Με κύκλους μικρούς που ο ένας στον άλλο ακουμπά
Θέλω να γεμίσω τα λευκά χαρτιά
Μα εκείνος θα τιμηθεί σε ξύλινες αίθουσες
Όταν εγώ στίχους θα συνταιριάζω
Μήπως καταφέρω αυτά τα άλλα χαρτιά
Τα γεμάτα
Να επιπλεύσουν
Άκου
Χάθηκε κι ο δεύτερος ανθυποπλοίαρχος
Του ιστιοφόρου με τ’ ασημί πανιά
Τα πανιά από λέξεις σε πλεξούδες φυγόκεντρης υφάνσεως
Το τριχωτό κτήνος εξορμά στη στεριά
Στίχους μουρμουρίζοντας απελπισμένων ναυαγών
Επιτίθεται σ’ ανυπεράσπιστους περαστικούς
Στραγγίζοντας τις σάρκες απ’ το αίμα
Προτού ηδονικά τις καταπιεί αφυδατωμένες και κίτρινες
Αποκολλά λίγο απ’το ρούχο της νύχτας
Και το πετά στην πύλη επιβλητικής εκκλησιάς
Γονατίζει και φιλά το βρωμερό πεζοδρόμιο
Που τόσοι αθώοι έχουν διαβεί
Όλες οι ψηφίδες της δημιουργίας
Σπεύδουν να υπακούσουν στη φωνή της κολάσεως
Ζωγραφίζοντας στο θόλο τ’ ουρανού το πρόσωπό του
Σ’ έναν άλλο χρόνο παράλληλο
Με μια γενειάδα περιποιημένη και δυο μάτια μικρά κι ακλόνητα
Το θηρίο βρυχάται
Κι o θόλος τ’ ουρανού στροβιλίζεται
Σε παγωμένο μετεωρίτη
Που κατακρημνίζει τον εσταυρωμένο τρούλο
Των ανέραστων
Καθώς ο παράλληλος χρόνος εκδικείται
Εκ μέρους μιας αριστοκρατίας μοιραία ανώτερης
Της αριστοκρατίας των σταυροφόρων που δεν ερμήνευσαν
Βράζοντας σε καζάνια γνωστής οδού και αριθμού
Σε θερμοκρασία ανάλογη της έντασης της φωνής τους
Το θηρίο βρυχάται και κοινωνά
Σώμα και αίμα Χριστού
Το θηρίο παγιδεύεται σ’ οριζόντια καρδιογραφήματα τετραδίου
Άκου
Ξαφνικά χαλάζι στη συμφωνημένη αρμονία της πανδαισίας των ήχων
Κιμωλία, σάρκα και μυαλό σε έγχορδες και ζεστές βιρτουόζικες δοξαριές
Οι φορές που μελάνι σπαταλήθηκε
Σε πενιχρές αναλύσεις ταχύτητας ερυθροδερμούν
Το πετραχείλι της παλιάς μου χωρίστρας
Σφυρίζει την τελετή έναρξης του αέναου κυνηγιού
Λέξεις ιδιόχρησης γνωρίζουν μοιραία τον έρωτα
Στην αγκαλιά της εποχής μιας μουσικής για ξυπνητήρια
Ακριβώς εκείνη την ώρα του αντιγεγραμμένου θεωρήματος
Σ’ όλα τα τετράδια τριγύρω

3 σχόλια:

Fuji είπε...

"Θέλω, άραγε, να σωπάσω
ή ν’ αλλάξω στα ερωτηματικά δωμάτιο"

Εν μέσω ανυπέρβλητης ατμοσφαιρικότητας και εντυπωσιακής εικονοποιίας οι παραπάνω στίχοι φαντάζουν ανυπέρβλητοι στην παγκόσμια ποιητική ανθολογία του μέλλοντος. Χαίρε Δημήτριε, αληθινέ ποιητή!

Fuji είπε...

"Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί , όπως το πρώτο σου ποίημα . Κι είναι αυτές οι δυο αγριμάδες που, αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο φεγγάρι , μπορείνα ξαναγραφτεί απαρχής η ιστορία του κόσμου".

Δια στόματος του πνευματικού σου πατρός, ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, για το παρόν πρωτόλειό σου.

Churchwarden είπε...

Πρωτόλειο, πράγματι. Χίλια ευχαριστώ.