25 Μαρ 2008

ΣΑΡΞ ΥΓΙΗΣ


Τον Σπύρο Σφενδουράκη τον πρωτογνώρισα πρωτοετής φοιτητής εντός του βιβλιοπωλείου «Πρωτοπορία», την ώρα που αγόραζα με ζήλο την «Κοινωνιοβιολογία» του E.O.Wilson. To όνομα του βρισκόταν στη θέση του μεταφραστή-όμως δεν είχε σκοπό να μείνει εκεί. Λίγο αργότερα, κατόπιν μιας παραίτησης (το ξαναλέω: κατόπιν μιας παραίτησης), ήρθε Λέκτορας στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Αισχύνη: δέκα το πρωί με δέκα το βράδυ, με την πόρτα διαρκώς ανοιχτή. Δαρβινικό ωράριο πανεπιστημιακού-ντροπή της εγχώριας παραγωγής Διοικητικού και Ερευνητικού προσωπικού. Επιβλέποντας τη διπλωματική μου εργασία αλλά και την εργασία του διπλώματος ειδίκευσης, η αλήθεια είναι πως δε με έμαθε πολλά: μόνο τι σημαίνει διαδικασία, τι σημαίνει πραγματισμός και τι παθαίνεις όταν δεν έχεις πάντα πρόχειρο ένα αδιάβροχο. Σήμερα μου αφιερώνει ένα ποίημά του για να με τιμωρήσει-εγώ προτείνω στον ντουνιά να το διδάσκει. Σαρξ υγιής: ανίχνευση μετάλλων του αίματος, σιωπή, μπουνάτσα. Ο Δάσκαλός μου είναι ΚΑΙ ποιητής.
Ανάστατο το βλέμμα της ατέλειωτης συμφωνίας
Σε χρόνο εκκρεμούς σκέψεις απόρθητες

Αδιάβατος κορμός ξαφρίζει την ανάσα του πλαγκτού
Η μυρωδιά του σκίνου αόρατη

Ομοούσιος κρίνος προσφέρθηκες στην απουσία
Διαφανούς φορέματος φως διάχυτο
Στις λέξεις σου άχθος συνωστισμένων τσιγάρων
Ορυκτός πόθος σε λειμώνες χειμασμένους

Η δύση προσεύχεται απρεπής
Αλώβητη αισχύνη μακάριων ολογραμμάτων
Ελλέβορος βους επί της γλώττης
Χαρίεσσας ηθολογίας νομοτέλεια

Ως καταπέλτης νους βραδύποδος
Προμαχώνας ήθους ενστικτώδης ατέλεια
Καίριες δόξες κερνώντας δειλά
Περιπλέοντας τη ματαιότητα

Στα νέφη του Ωρίωνα ανέστρεψα πορεία
Του αίματος τα μέταλλα να ανιχνεύσω
Σαρξ υγιής -
Σιωπή, όπως αρμόζει στη μπουνάτσα

8 σχόλια:

Fuji είπε...

Πές μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι ή πες μου το δάσκαλό σου να σου πω πώς σκέφτεσαι;
Δεν ξέρω πραγματικά τι να ρωτήσω και τι να πω.
Μια πρώτη σκέψη μόνο, με την τόλμη της παράφρασης του παππού ΔΑΡΒΊΝΟΥ:

αυτός που καταλαβαίνει-γνωρίζει τον μπαμπουίνο,έχει πιο πολλά να προσφέρει στη φιλοσοφία από ό,τι ο Λοκ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ απ΄ό,τι οι πλέον επώνυμοι ποιητές.

Τα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ μου και το ΣΕΒΑΣΜΟ μου κ.Σφενδουράκη καθώς και τις θερμές ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ μου.

p.s. Πόσο πολύ αγαπάω το γλυκό αυτό ισόποδο. ...Επανέρχομαι σε λίγο για το ποίημα ...

Fuji είπε...

"Ως καταπέλτης νους βραδύποδος
Προμαχώνας ήθους ενστικτώδης ατέλεια
Καίριες δόξες κερνώντας δειλά
Περιπλέοντας τη ματαιότητα

Στα νέφη του Ωρίωνα ανέστρεψα πορεία
Του αίματος τα μέταλλα να ανιχνεύσω
Σαρξ υγιής -
Σιωπή, όπως αρμόζει στη μπουνάτσα"

Σιωπή όπως αρμόζει στην περίσταση...

ΥΠΟΚΛΙΣΗ

Φαίδρα φις είπε...

είσαι πολύ τυχερός...
εκείνο το "περιπλέοντας τη ματαιότητα" και το "του αίματος τα μέταλλα ν'ανιχνεύσω" σαν πυροβολισμοί ακούστηκαν στ'αυτιά μου...

σε φιλώ

Churchwarden είπε...

Ελπίζω ο Δάσκαλος να αντιληφθεί κάποια στιγμή ότι έχει υποχρέωση να εντάξει στα πονήματά του και το επιστημονικό δοκίμιο. Προσεχώς θα τον ρωτήσω αν η ενασχόληση με την Ποίηση περατούται στην τιμωρία μου.

solomantzaros είπε...

Eγώ πάλι γιατί έχω την εντύπωση πως όλη η ανάρτηση είναι μια μυθοπλασία;
Το ποίημα είναι βέβαια πολύ καλό αλλά έχει απο το στυλ της δικής σου γραφής....
Κι επειδή αγνοώ τον κ. Σφεντουράκη μ΄αρέσει και η ιδέα πως πρόκειται για μυθοπλασία.

Υ.Γ. Πάτρα ε;
Το ΄95 παρέλαβα το πτυχίο του φ(θ)υσικού απο τα χέρια του ...Αλαχιώτη.(φοβερή ιστορία εκείνη η ορκωμοσία.Πρέπει να την γράψω κάποια στιγμή)

Churchwarden είπε...

Σολωμάντζαρε, ελπίζω να μη σε αρέσει πολύ η ιδέα, διότι ουδεμία μυθοπλασία υφίσταται επί της αναρτήσεως. Πραγματικά. Όλα. Ελπίζω να με συγχωρέσεις. Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει.

solomantzaros είπε...

Δεν τίθεται θέμα να σε συγχωρέσω.
Γιατί να σε συγχωρέσω;
Δικαίωμα στο όνειρο.
Ακούς εκεί δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης!
Κι εγω τζάμπα έχω τόσα χρόνια κρεμασμένη την κάλτσα των ονείρων μου στο τζάκι της καρδιάς μου;
Και ποιός μου βάζει μέσα κάθε πρωτοχρονιά στις 12 το βράδυ, 365 μέρες το χρόνο, κάθε μέρα, ιδέες κα φωτιές!
...........
..........
Τέλως πάντως
αν και δεν είμαι θεός σε συγχωρώ.
Αφού δεν είναι μυθοπλασία η παραπάνω ιστορία, έχω να χαρώ έναν θαυμασμό μαθητή προς δάσκαλο.
Κάτι τέτοια συναισθήματα, πιστεύω - τελικά - πως είναι βαθύτερα και απο έρωτες.Και είναι και σπανια.
Γι΄αυτό και χαίρομαι όταν τα βρίσκω μπροστά μου.
Καλή - μέρα - νύχτα, ότι και να΄ναι όταν το διαβάζεις.

Churchwarden είπε...

Ό,τι και να 'ναι, ωραία είναι, αγαπητέ Σολωμάντζαρε. Θυμάσαι, που και που, Γεροκωστοπούλου, Αγ. Νικολάου, τον προφέσορα (αλλά και ραδιοφωνικό σπίκερ) Βόμβα;