6 Μαρ 2008

ΑΚΡΟΣΤΟΙΧΙΣΕΙΣ

ΛΑΜΔΑ

Λαβύρινθος χρωμάτων η πρώτη μου απόκριση
Υψίφωνος γλείφει τ’αυτί μου σε σπειροειδή ανατριχίλα
Διαμάντι το λίγο ακόμη στα πέλματα καρφώνει
Ίπτανται για πάντα στο στήθος σου που χρόνο μου βυζαίνει
Άρχισα να καταλαβαίνω και τούτο το χάδι

ΜΙ

Μέλι στων ματιών τις κόρες μου αγρυπνώ
Αφήνοντας τα σύμφωνα στα χείλη μου ν’αφρίσουν
Ρω και μι στις νότες μου και μπλε στα όνειρά μου
Ίκαρος μες στα στήθη σου
Ανάσα μου τα μαλλιά σου

ΜΙ (Reprise)

Mατώνω στων νυχιών τις ρίζες μου γυμνός
Ανάσκελα στα μάτια μου τσιγάρα ξανασβήνω
Ρεμβάζω εξαντλημένος
Ιπτάμενα φιλιά σε φόντο μπλε
Άστραψαν και χάθηκαν

2 σχόλια:

Fuji είπε...

Π ροορισμός η ποίησή σου
Ρ όδα σπαρμένα στο χαρτί
Ο νειρική η εκπνοή σου
Σ αγήνη που οιστρηλατεί
Κ λαίω σε κάθε συλλαβή σου
Υ γρή, ζεστή , γλυκιά, μεστή
Ν εύει η λάμψη της ψυχής σου
Ω ραία στην ώρα του ποιητή

Churchwarden είπε...

Ζεματιστές
Ήττες
Τρανές
Απώλειες

Ο, που γράφει
Τι κάθε
Ικμάδα πόνου πρέπει στο χαρτί

Θε να σου πει-δεν έχει άλλο
Ευχαριστώ, θεότητα, ζωή
Σε σένα οφείλω