11 Μαρ 2008

ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΥ ΗΛΙΟΥ

Κλειδώνω σου τα δάχτυλα κόμπους μπογιάς
σ’ ακυβέρνητο περβάζι
Τριγύρω ταραχή ξεφλουδισμένων κόμπων
Δροσοσταλιάς το μπλε σκουριάζει την καθήλωση
Την πτώση μου της άγκυρας, του σεντονιού την πτώση
Του μπλε της αγκαλιάς, φρουτένιας χαραμάδας
Εκρηκτική σιωπή
Κλειδωμένα στους μηρούς σου μονοπάτια ψηλαφίζω
Βάφω τους τοίχους κόκκινους μ’ ιδρώτα και πνευστά
Περιδιαβαίνω ήρεμος
Αδειάζουν τα πνευμόνια μου τις πρώτες ηλιαχτίδες
Καφές στο πιοτό μου, πεύκα στα τσιγάρα μου
Ταξίδι παγωμένο στη σάρκα σου που χάνεται
Μαζί με τ’ οξυγόνο κυνηγημένου ήλιου

2 σχόλια:

Fuji είπε...

"Δροσοσταλιάς το μπλε σκουριάζει την καθήλωση
Την πτώση μου της άγκυρας, του σεντονιού την πτώση
Του μπλε της αγκαλιάς, φρουτένιας χαραμάδας
Εκρηκτική σιωπή"

Εκρηκτική σιωπή.Μπλε σιωπή, φρουτένια σιωπή , σιωπή της αγκαλιάς.

Churchwarden είπε...

Συμφωνώ.