6 Μαρ 2008

ΑΝΤΕΡΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ

Κοίτα τους
Είναι ασπρόμαυροι στις εφημερίδες με τα μάτια τους μισόκλειστα
Γκρινιάζουν για το γάλα τους το βράδυ και φωνάζουν
Πυροβολούν αντεραστές και γείτονες
Άλλοτε θέλουν να γίνουν ηθοποιοί και καλλιτέχνες
Φλερτάρουν με ναρκωτικά και διαρρήξεις
Πότε τα μαλλιά τους πιάνουν σε κοτσίδες
Πότε κουρεύονται και παντρεύονται
Κι ακούνε μουσική διαμαρτυρόμενη
Ή δεν ακούνε μουσική γιατί το ξέχασαν
ή γιατί δεν άκουσαν ποτέ
Περπατάνε βαριεστημένα
Στην αγορά, στο καφενείο και στο πολιτικό γραφείο
Με το κενό τους κλαίνε τα βράδια και τις απόκριες
Κλαίνε μια και δυο φορές και καθόλου
Και σέρνουν το αλέτρι
με φωνές και με ψιθύρους
και μπουζούκια και βιολιά και γαλόνια και βλαστήμιες
Είναι όλοι τους όμοιοι
Άλλοι κρατούν λευκές τις θείες τις προκλήσεις
Kι άλλοι τις μαύρες τις φωνές πνίγουν στις καταδύσεις
Μα πώς να τους ξεχωρίσεις
Δίχως τα χείλη της μάνας
Αφού κι ο ποιητής δεν ξέρει αν θέλει να τσιμπήσει ή να πιει
Ή αν απλώς του φταίει ο κόσμος
Που στα πέντε του χρόνια τον χτύπησαν μια φορά και ποτέ ξανά
Όταν τα χαστούκια είχαν σημασία
Όταν χρειάζονταν τα χείλη που ξέρουν να χαμογελούν και να περιμένουν
Το άνθος και όχι τ’ αγκάθι
Είναι όλοι τους όμοιοι

5 σχόλια:

Pipe Smoker είπε...

Στον στίχο "Πυροβολούν αντεραστές και γείτονες" μπαίνει μια μελαγχολική μελωδία (μου αρέσει ιδιαίτερα αυτός ο στίχος). Πριν από αυτό κυριαρχεί ένα μακρόσυρτο συνονθύλευμα από νότες. Εσύ ακόμα αναρωτιέσαι γιατί διάλεξα αυτό. Θα το ακούσεις εν καιρώ και θα μου πεις.

Churchwarden είπε...

Nα ακούσω, Pipes. Να ακούσω. Έτσι busy που έγινες, όμως, δεν το βλέπω.

Fuji είπε...

Καλά το λες. Είναι όλοι ΤΟΥΣ όμοιοι.

Churchwarden είπε...

H εγκληματική μύγα στο τραμάκι.

Pipe Smoker είπε...

Έγινα μπίζυ, ρε γμτ. Λες να ήταν καλύτερα στο Αργοστόλι? Όπως και να έχει, όταν το φτιάξω καλά, θα καταλάβεις γιατί το ποίημα αυτό είναι όμορφο μες στην απλότητά του. Είναι θέμα εκφοράς και περί των λέξεων σύγχρονων ήχων.