5 Μαρ 2008

ΩΣ ΜΗΤΡΑ ΜΗΤΡΙΚΗ

Σ’ ένα ξωκκλήσι αλμυρό μάζεψες μόνη σου ενσάρκωση
Φωτός που λάμπει μετρική καρδιάς φτερολογούσας
Ποιητή, προσκυνητή ολόγιομων ριζών
Και στοχαστή των πάντων του ανθρώπου

Είπα: «Θεέ μου, γράφω»
Και πάντοτε ας μύριζα το μυστικό λιβάνι
Κι απ’ την αρχή ας στήριζα την κόμη της γυναίκας
Δε γνώριζα του κόσμου ν’ αγαπήσω τις στροφές
Γιατί ήταν αυτές ακάνθινες χορδές ενός «ανήκω»
Αυτών που άσχημες τις φτύναν ως δικές μου

«Άσχημος είμαι», έλεγα, «Θεέ μου, δεν αντέχω»
Και θέριευαν εντός μου του κόσμου οι στροφές
- γιατί εντός μου ήταν οι άνθρωποι
και οι στροφές δικές τους ήταν –
Ώσπου με είδωλο απέσπασες
Του κόσμου την ασχήμια από μέσα μου

«Θεέ μου», είπα τότε
Πάρε από την Αλουραίμ καθρέφτη κοσμοκτόνων
Και στους ανθρώπους δώσε τον ως μήτρα μητρική
Να γεννηθεί ο άνθρωπος ξανά μες στη γυναίκα
«Όμορφος είσαι» που αγρυπνά εντός μου και δακρύζει

4 σχόλια:

kyriaz είπε...

"Σ’ ένα ξωκκλήσι αλμυρό μάζεψες μόνη σου ενσάρκωση
Φωτός που λάμπει μετρική καρδιάς φτερολογούσας"

Και όχι μόνον...

Μ' αρέσει ν' ανιχνεύω μέτρα στον "ελεύθερο στίχο",μέτρα σπασμένα,όπως η μορφή του ποιητή στο ραγισμένο καθρέφτη του ποιήματος.
Να 'χεις μια ΟΜΟΡΦΗ μέρα.

Fuji είπε...

"Σ’ ένα ξωκκλήσι αλμυρό μάζεψες μόνη σου ενσάρκωση
Φωτός που λάμπει μετρική καρδιάς φτερολογούσας
Ποιητή, προσκυνητή ολόγιομων ριζών
Και στοχαστή των πάντων του ανθρώπου"

Και εγεννήθηκεν η γυναίκα ξανά μες στον ποιητή...

Churchwarden είπε...

Γεια σου Γιάννη άρχοντα και συ άνασσα Fuji.

YΓ: Οι σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες μού θύμισαν Σεφέρη, λογοκλόπε. Κοίτα μη σε μυριστεί η ΚΨΜ και σε εκτιμήσει.

Τι ζωή με τέτοιο σεβασμό θα κάμεις.

kyriaz είπε...

:)