3 Μαρ 2008

ΕΤΣΙ ΑΣ ΕΙΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Μ’ ένα αντέχω που δεν άντεξε και φίλιωσε
Καλώ το μυρμήγκιασμα κάτω από την πέτρα
Τη φίμωση να ξεκινήσει των νυχιών
Του ποδιού μου με σφυριές
Στους άκαμπτους αγκώνες των επίπλων

Τι να’ ναι αυτό που ασβεστώνει
Στο σβέρκο μου φολίδες τα τρόπαια
Όσων με κοίταξαν με γνώρισαν
Κι ορκίστηκαν πιστοί να μείνουν
Στους ρυθμούς τους με έδρα παραφύσει
Στο συκώτι μου;

Είναι μια βουτιά σιδηρόσφαιρας
Στο μέσο οισoφάγου που υποφέρει
Ανακοπή κυκλοφορίας βαρομετρικών
Ασφυκτιώντας με έντεχνη φιλοσοφία
Μες στων πνευμόνων μου την άφυπνη μυθοβλάστη

Μες στων πνευμόνων μου την άφυπνη μυθοβλάστη
Στέκουν κι οι γυρεόκοκκοι του μυθικού νησιού μου
Σπέρμα των υποθέσεων και σφιχταγκαλιασμάτων
Πως αν για την αράχνη βόλτα είναι ο ιστός
Κι ο υδροβάτης περπατά μ’ ασφάλεια στο νερό
Είναι δουλειά δική μου τα σμήνη τους να θρέψω
Ρέοντας μέλι ενδιαμέσως νοήματος που ανασταίνεται
Ως ψαλμός ανίδωτης ομορφιάς:

Ας είναι ας χαζεύεις φιδοκέφαλος
Την κορμοστασιά τους ανυπόμονος
Έτσι ας είσαι ζωντανός

Μα δεν είναι αρκετός-άχρηστος είναι
Ο ψαλμός δίχως τη μορφή του θείου
Που φέρνει τον εαυτό μου έμπροσθέν μου
Μαργαρίτα με χίλια πέταλα
Και προστάζει: περίγραψέ μου!

Τι να σου περιγράψω, μούσα μου;
Όλα μου είναι πέταλα
Μες στα λόγια που με κάρφωσες να εκφέρω
Μα ποτέ μου δε θα καταφέρω
Αρκετά ν’ αγαπήσω κείνο που είμαι
Άτρωτο στα λόγια σου

2 σχόλια:

Fuji είπε...

"Πως αν για την αράχνη βόλτα είναι ο ιστός
Κι ο υδροβάτης περπατά μ’ ασφάλεια στο νερό
Είναι δουλειά δική μου τα σμήνη τους να θρέψω
Ρέοντας μέλι ενδιαμέσως νοήματος που ανασταίνεται"

Γι΄αυτό πρέπει ν΄αγαπήσεις αυτό που είσαι.

Churchwarden είπε...

I love all waste
And solitary places

που λέει και ο ποιητής.