23 Φεβ 2008

I MUST HAVE LOVED YOU

Στους ώμους σου κυλούν λάμψεις πειθήνιας ευεραστίας
Με μόνο τους προορισμό τα στήθη σου σ’ ανάστροφη βαρκάδα
Αγέλαστη ξεχνάς το σώμα σου τριγύρω από το πάφλασμα
Εμβρύου που σκιρτά μέσα σε ροκανίδια
Φυτεύεις ανοιξιάτικα τα δάχτυλά σου πάνω μου
Σφυρίζοντας στα νύχια σου μες στο λαιμό ν’ ανθίσουν
Η ώρα τρεις και μισή
Σφίγγεις στη μήτρα σου θαύματα μιας περασμένης νύχτας
Της πένας μου που ανθίσταται και σιγοτραγουδάει
Βάφοντας γρύλλιες κόκκινες μες στο λαιμό τις λέξεις
Δυο λέξεις σαν τα χείλη σου
Απάγγιο της άμμου
Στο διάβα σου που πάτησες
Κι έσβησες τ’ όνομά μου

3 σχόλια:

Fuji είπε...

"Στους ώμους σου κυλούν λάμψεις πειθήνιας ευεραστίας"

Ιστορικός ο στίχος! Η ναυαρχίς της πρώτης περιόδου !

Churchwarden είπε...

To αγαπημένο, πράγματι, του πρώτου βιβλίου. Ευχαριστώ.

Pipe Smoker είπε...

Εγώ από την άλλη, απλούστερος και πεζότατος ως πάντα (βησιγότθος γαρ) γουστάρω το τελευταίο δίστιχο.