1 Φεβ 2008

H KOYΡΑΣΗ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΠΡΗΝΗΣ

{ΠΑΛΑΙΟΓΕΩΓΡΑΦΙΑ}

ΙΙ.

Στον Νίκο Μπλαζουδάκη

Επίτηδες τα δάχτυλά σου μάτωσες στον Κάλβο
Η κούραση αφιερώνεται πρηνής
Σε ποιαν ωδή πού να θυμάται ο ποιητής
Μα τη θυμούνται τα βοτάνια της φωνής σου

Εμβόλιμη μονοτυπία στο χωράφι σου
Στα κληματόφυλλα παρήγγειλες κρασί
Ήθελες μια γουλιά σταφύλι να ξυρίζει
Τις καταλήξεις απ’ το ποίημα εναργείς
Με βαριοπούλες από βαρείες εποχής
Σβέλτες, στου τυπογραφείου τη βραχνάδα

Και πώς ο μούστος να μη γιάνει την πληγή
Σαράντα χρόνια στο λαιμό σου ζηλωτής
Βαρέλια δε χωράει η ζύμωσή σου

2 σχόλια:

fuji είπε...

Ατμοσφαιρικό ...
"Με βαριοπούλες από βαρείες εποχής"
και εμπνευσμένο...
"Και πώς ο μούστος να μη γιάνει την πληγή
Σαράντα χρόνια στο λαιμό σου ζηλωτής
Βαρέλια δε χωράει η ζύμωσή σου"

Churchwarden είπε...

Mε ενέπνευσε ο τυπογράφος. Ήταν βραχνός και...μπαγάσας.