20 Φεβ 2008

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ

Καθώς στέρεες ξεπροβοδίζονται μειλίχιες οι λέξεις
Στον ατελεύτητο της ποίησης ωραϊστό ορίζοντα
Πληγές ανοίγονται στο σώμα μου σαν πόρτες
Ώσπου αυτό διάπυρο χορεύει με τους ξένους
Χορό συρματοπλέγματος: το κόκκινο
Κανείς τους δε θα τολμά ν’ αγγίξει, σκέφτομαι
Κι ύστερα βυθίζομαι μες στη βαθιά φωνή
Που αγέρωχη προστάζει μειλίχια προσταγή:

Ανώνυμε ποιητή, ρίξε μια ομοβροντία

Πέλεκυς στάζει βαρύς στους ώμους της γυναίκας
Εκεί που το λευκό ανεσπέρως ενδημεί
Τήκοντας τις λέξεις σε αναδευτήρα βλέννας
Μες στης κατάργησης τo αστείρευτο
Τρελό αρωματοποιείο του φακού μου

Aπ’ το ΟΥΑΙ, τότε, αρπάζεται η ποίηση
Κι ανασυντάσσεται σαρωτική κι αδέξια
Στα βάθη της αβύσσου, όταν της ζωής
Εγώ του τίποτα που έρχεται απ’ το τίποτα
Νιώθω ένα το κάτι πυρετού μ’ αισθήσεις

Στην αρχή φθορίζει ο έρωτας
Με ολάκερη την έκλειψη ορατή απ’ τη στεφάνη
Να γυαλίζει γύρω απ’ την πρόθεση γύρω
Τη γύρω ζάλη να διαγράφει εφηβαίο
Ότι αυτό κραυγή πληρότητας της σχάσης
Του ανθρώπου σ’ ανάκλιντρα μυρωδικών

Κι είναι τόσα τα σταχτοστέφανα
Αγίων και μελάνια
Σαν αίφνης ξυπνούν στα μάτια μου
Ταυτόχρονα και θλιμμένα
Που θέλω ανεξάλειπτος
Και αναπυρσευτής

Θέλω στα φτερά των ορτυκιών και στη φλούδα
Του μήλου να κουρνιάζω την πείνα μου
Θέλω να βλέπω των σαλιγκαριών τη βλέννα
Στους δρόμους να ραμφίζει πυξίδα φυσική
Θυμίζοντας στα χνάρια μας το χώμα που ξεχάσαμε
Δίχως να παραγράψουμε την αδίστακτη
Προσμονή της ύστατης εκπνοής
Που το ποίημα παραδίδει πίσω απ’ την αυλαία
Σ’ ένα ξένο των ματιών μας κοινό

Γιατί όποτε προσεύχεσαι ελπίζεις
Δεν ορκίζεσαι

Όμως εγώ ορκίζομαι πως είμαι παντού
Η ζέστα μες στα φτερά του ορτυκιού
Κι η συνοχή της φλούδας και της καρδιάς
Του καρπού που αλλόκοτο βιδώνει τον κόσμο
Στα πινέλα των ζωγράφων όπως είναι
Ενιαίος και άπειρος ομορφιάς
Ώστε εγώ ο ένας της λέξης ειμαρμένος
Το θρόισμα ν’ αγαπώ γιατί σε περιέχει
Κι απύθμενα μες στα οστά σου έρπει
Με σκυρόδεμα αμβροσίας στηρίζοντας το τραγούδι μου:

Το νόημα να εκκινά
Απ’ της εκφοράς την αύρα
Και ν’ αναπλάθει απνευστί
Την εικόνα της Δακράνασσας
Μ’ ομοβροντία όψιμη ανώνυμου ποιητή
Μακριά από του χώματος τη μόνιμη αφή

5 σχόλια:

Fuji είπε...

"Το νόημα να εκκινά
Απ’ της εκφοράς την αύρα
Και ν’ αναπλάθει απνευστί
Την εικόνα της Δακράνασσας
Μ’ ομοβροντία όψιμη ανώνυμου ποιητή
Μακριά από του χώματος τη μόνιμη αφή"
Εδώ,από την πλώρη της ναυαρχίδας αγναντεύοντας το χάος ,ή μάλλον το άπειρο ,ένα έχω να σου πω :

Όλα όσα γράφεις σε περιέχουν....

kyriaz είπε...

Πολύ δυνατό!
Κι εμφανής η αγάπη σου στους εκφραστικούς τρόπους του Ελύτη,χωρίς όμως να αφήνεις να σε καπελώσει. :)

Pipe Smoker είπε...

Nugu, είσαι μεγάλη κουφάλα. Με τσιγκλάς για να σολάρω αποθέωση? Ας είναι. Θα προσπαθήσω να πρωτοτυπήσω αυτή τη φορά:

Έστω ότι δεν είμαστε φίλοι. Έστω ότι είσαι ένας μακάκας, ένας υπάνθρωπος, που σκοράρει σε νευροψυχολογικές δοκιμασίες πιο κάτω και από το τρυπανόσωμα. Έστω ότι έχουμε μιλήσει για την κοινωνιοβιολογία και μου έχεις πει ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος από τα υπόλοιπα ζώα επειδή διαθέτει πνεύμα. Έστω ότι κάνεις 200 μετάνοιες μετά το σεξ. Έστω ότι προσφωνείς τους πεφιλημένους "Κύριε Καθηγητά" με γνήσιο σεβασμό. Έστω ότι πιστεύεις ότι οι ιερείς είναι καλοί άνθρωποι a priori. Έστω ότι ακούς μετά μανίας σκυλάδικα. Έστω ότι πιστεύεις ότι ο βιολόγος είναι "σχεδόν γιατρός". Έστω ότι προσκυνάς τον Σολωμό. Έστω ότι αποστρέφεσαι τους καπνιστές. Έστω ότι εκστασιάζεσαι με το μάθημα "Σπερματόφυτα".

Και πάλι, άν διάβαζα αυτό το γραφτό, θα το ζήλευα.

Σε προκαλώ και πάλι: Αναμένω τα καλύτερα.

PS: Εύστοχη επιλογή τραγουδιού.

Churchwarden είπε...

@fuji:

Σε ευχαριστώ πολύ. Νομίζω πως ο καθείς που γράφει περιέχεται στα γραφτά του. Το ζήτημα είναι ποία είναι η μάρκα του περιεχομένου.

@kyriaz:

Η αδυναμία μου στον Ελύτη είναι δεδομένη. Άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με κείμενά μου-και καναδυό επώνυμοι-δε μου την επισημαίνουν. Μου έχουν πει για σύγκλιση με τον Καρούζο ή τη Δημουλά(!), ποτέ όμως για τον Ελύτη. Για το λόγο αυτό αισθάνομαι τύψεις που τη διατρανώνω, διότι συμβάλλω στην εμφάνιση ζώων που τη χρησιμοποιούν για να με πλήξουν. Όμως αυτό, όπως και τίποτα, δε με σταματά. Σε ευχαριστώ εκ βαθέων για τα καλά σου λόγια.

@Pipes:

Θα το ζήλευες; Αν κυριολεκτείς, αυτό με λυπεί. Αν εννοείς πως θα σου άρεσε κάργα, με ευχαριστεί και με τροφοδοτεί. Thanx, Pipes.

Pipe Smoker είπε...

Εννοώ πως θα μου άρεσε να το διαβάζω, αλλά θα μου άρεσε και να το είχα γράψει. Δε θέλω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.