27 Φεβ 2008

ΒΙΟΥΣ ΕΣΩΣΤΙΧΩΝΕΙ

ΤΑΠΑΙΡΝΩΝ

Γεννήθηκα με τομή καισαρική
Την τελευταία στιγμή προτού χαθούν
Για πάντα οι παλμοί μου
Μες στον ομφάλιο λώρο που τους έπνιγε
Γύρω απ’ το λαιμό μου

Θαύμα της ιατρικής
Δάγκωσα άκλαφτος το δήμιό μου
Ρουφώντας της μητέρας μου τη μόνιμη απορία
Κι ούτε που την ξύπνησα

Σήμερα, όμως, μητέρα θα σ’ το πω το μυστικό
Μεγάλωσες δα κι έχεις δικαίωμα να ξέρεις
Δεν ήμουν για Ταπαίρνων εγώ
Μήτε για της λευκής της μπλούζας ο Ρωμαίος
Μόνον Καίσαρας να ρουφώ
Τη γλώσσα είμαι εγώ
Απ’ του Μάγιστρου του Μέγα σου
Της αγκαλιάς το λώρο
Που ως ο ων της σάρκας μου
Πάλλει σταυρούς στους τοίχους μου
Βίους εσωστιχώνει

Ελπίζω να σε ξύπνησα