18 Φεβ 2008

ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΨΙΘΥΡΙΣΤΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ

H πλήρης αναντιστοιχία
συνοδεύει τη μορφή σου σ’ αυτόν το λυγμό
Όταν τα μαλλιά σου έντυναν το στήθος μου
ήμουν άλλοτε νυσταγμένος κι άλλοτε απόλυτα δικός σου
Πάντοτε, όμως, έπαιρνα απ’ το χαρτί και το μελάνι
την απροσδόκητη υποταγή
Σαν εκδίκηση σ’ όλες τις περιόδους ανομβρίας
Ακόμα και τότε
Στη γεύση των χειλιών σου
κάθε που παραμόνευα το ξύπνημα σου
Στους σπασμούς των βλεφάρων σου
κάθε που ήθελες να μου δώσεις το σώμα σου
Έγραφα
Δύο το πρωί κι η γειτόνισσα χτύπησε με οίκτο στον ώμο
Εμένα
Δεν αναρωτιέμαι πώς τόλμησε έτσι να ακουμπήσει
Εμένα
Μόνον αναρωτιέμαι
Αν θα πονέσω κι άλλοτε έτσι
Που να μην ξέρω άλλη λέξη
Μαστιγωμένος απ’ αντίλαλο ψιθυριστού σ’αγαπώ
εντός άχρονου δωματίου

2 σχόλια:

Fuji είπε...

"Μαστιγωμένος απ’ αντίλαλο ψιθυριστού σ’αγαπώ
εντός άχρονου δωματίου"

Τι θυμήθηκες πάλι Churchwarden! Οι στίχοι αυτοί ανήκουν σ΄αυτούς που άπαξ και τους δει κάποιος δεν ξεκαρφώνονται με τίποτα από τα κύτταρά του.

Όσο για την "αναντιστοιχία" τί να πω; Σημαδεύει τα όρια . Κάτι σαν π.Χ. και μ.Χ.

Η αντιστοιχία, ωστόσο, με τον David
απόλυτη.

Churchwarden είπε...

Ό,τι μπορώ θυμάμαι. Thanx.