21 Φεβ 2008

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΣ ΠΥΚΝΩΤΗΣ

Σαν το τάλαντο που αναδύεται τυχαία
Απ’ του διαλεχτού τις μύχιες μαχαιριές
Φτερούγισμα ακούσιο αγριοπερίστερου
Που κωφεύει στην ιστορία
Ακούγομαι τεκτονικός στους αμύητους
Της ψυχής παράδοξος πυκνωτής
Μα το πάναπλο αρθρώνω κατά βάθος
Δίχως και την παραμικρή προσπάθεια
Δίχως καν πρόθεση
Τις ραφές ν’ απελευθερώσω απ’ το κρανίο της γλώσσας μου
Πλάκες που συγκρούονται σε μάγμα νεογνού
Ορίζοντας το αρχέγονο

5 σχόλια:

Fuji είπε...

"Μα το πάναπλο αρθρώνω κατά βάθος
Δίχως και την παραμικρή προσπάθεια
Δίχως καν πρόθεση
Τις ραφές ν’ απελευθερώσω απ’ το κρανίο της γλώσσας μου
Πλάκες που συγκρούονται σε μάγμα νεογνού
Ορίζοντας το αρχέγονο"

Aπελευθερώνεις τις ραφές από το κρανίο της γλώσσας σου και μας αλυσοδένεις στη μαγεία της ποίησης σου...

kyriaz είπε...

έχεις στ' αλήθεια αυτό το...απροσδιόριστο "κάτι"που σε καθιστά ποιητή.
Χαίρομαι που σε ανακάλυψα!

Churchwarden είπε...

Αν υπάρχει κάτι, αγαπητέ Γιάννη, έχει όνομα: ΤΑΛΑΝΤΟ. Κι όπως, μαθητής κανείς, ξέρει ποιος συμμαθητής του ζωγραφίζει επιτυχέστερα μιαν πραγματικότητα, ομοιοτρόπως, μαθητής κανείς, ξέρει ποιος συμμαθητής του γλωσσιάζει λέξεις έτσι-ένεκα φαντασίας.

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Churchwarden είπε...

Fuji, σε ευχαριστώ πολύ. Μη λές "μας", όμως. Λέγε "με". Οι λόγοι, ευνόητοι.

Fuji είπε...

Πολύ ΜΕ/ΜΟΥ άρεσε η Jamaica !