14 Φεβ 2008

ΑΝΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ

Προς Fuji

Όταν ο χειρόγραφος κύκλος μου
Απολήγει σε σημείο απρόσμενο
Της φυσικής τελειότητας αποξένωσης
Τυμπανοκρουσίες μπάντας αόρατης
Ψύχουν εκλυόμενη την ενέργεια αντιστάσεων
Δαμάζοντας σειριακά τις πιθανές
Εκφάνσεις των αναστεναγμών μου
Σε ύστατη εξημέρωση της φρενίτιδας
Σε φρενίτιδα πάλι ζωογόνου μεταλλαγής
Τρεμάμενης υποψίας μπουνάτσα
Πως έρχονται ελιγμοί σχήματος
Απερίγραπτου, κατακεί που οι λέξεις
Τελειώνουν ασμίχτορες απόλυτου ηχουργού

Δόξα σοι αμάχτιστε μάρτυρα

Πόνου της γέννησης έρωτα
Ανά στα μάτια σου μόνο

2 σχόλια:

γητεύτρια είπε...

Καλησπέραααα!
Το τραγούδι υπέροχο!
Το ποίημα σου πολύ παράξενο. Δίνει την αίσθηση ότι χρησιμοποιείς λέξεις ευαγγελίου, από του οποίου τη γλώσσα είμαι άσχετη.
Τί σημαίνει ανά; αμάχτιστε; ασμίχτορες; σειριακά δαμάζω; φρενίτις ζωογόνου μεταλλαγής;

Σε ρωτάω επειδή το συζητήσαμε και εξέφρασες την προθυμία σου να εξηγείς. Πάντως, αν δεν είχαμε μιλήσει θα του έριχνα μια ματιά, θα θύμωνα και θα άλλαζα σελίδα. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαι σωστή εγώ. Σου λέω τί θα έκανα και τί κάνω ως αναγνώστρια. Προσπερνάω. Δεν το ψάχω καν. Θα πρέπει να μου έχει κάνει κάτι κλικ για να μείνω. Γιατί νιώθω ότι ή ο ποιητής κινείται σε άλλες σφαίρες όπου αδυνατώ να τον φτάσω και να τον παρακολουθήσω, συνεπώς άκυρη η επικοινωνία ή ότι είναι βλαμμένος και πάλι άκυρη, ή ότι είναι δήθεν κι έχει πάρει ένα λεξικό της άκρας καθαρεύουσας και χώνει λέξεις για εντυπωσιασμό.
Νομίζω σε συμφέρει η πρώτη εκδοχή! :))))))
Κι έπειτα έχω καταλήξει ότι θα διαβάζω την ποίηση που μου μιλάει και αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μου και όχι ποίηση που όσο να τη μεταφράσω έχω χάσει όλη την ομορφιά των στίχων και κάθε συγκίνηση. Και κανείς δε θα μπει στον κόπο να μεταφράσει δηλαδή...
Αυτό μου συμβαίνει με την ακατανόητη γραφή και με τη γλυκερή. Την ποίηση που δεν καταλαβαίνεις ότι αλλάζει ποίημα. Νομίζεις πως είναι όλα ίδια. Μονίμως κλαψουρίζει και υμνεί το κορμί της, τα μάτια της, τ' αυτιά της και όλα της που τα αναζητά ο ποιητής και κόβεις φλέβες εσύ εν τω μεταξύ.

Δεν θα στα έλεγα καν, αλλά επειδή το ζήτησες. Ελπίζω να μη με παρεξηγήσεις. :)

Ανώνυμος είπε...

Προς CHURCHWARDEN

ΤΟ ΕΛΑΒΕΣ;

Σου ταχυδρόμησα ένα βότσαλο
χτες.

Στην άμπωτη το βρήκα
τη σαρκοφάγο κάθε πλημμυρίδας.

Ολόιδιο με πετρωμένο πρόσωπο λυγμού
απροσδιρίστου ηλικίας
-άγνωστο πότε εισχώρησε στο στέρνο μας
αυτό το θορυβώδες φέρσιμο των δακρύων
ούτε ξεκαθάρισε ποτέ
αν ο λυγμός είναι προϊόν των γεγονότων
για η κανονική ανάσα των ονείρων.

Ίδιο με πρόσωπο λυγμού
Στενότερος του δέοντος
ο δρόμος του μετώπου
λίγο φουρνέλο στα ζυγωματικά
το στόμα λιωμένο
- είθε από τ΄ασίγαστα φιλιά
που του ΄δινε το κύμα.

Άθικτες οι κόγχες των ματιών.
Η μια μισάνοιχτη φρικιώσα
να περιγράφει τον διαρρήκτη
η άλλη κούφια ορθάνοιχτη
να τον καθιερώνει.

Μόλις το λάβεις

εσύ που ξέρεις να πεταλώνεις χρώματα
και να δαμάζεις ποιάν απόχρωση
παίρνει το ακατόρθωτο όταν αφηνιάζει
ζωγράφισέ μου σε παρακαλώ
αυτές τις άδειες κόγχες
με χρώμα βαρύ σιδερένιο κλειστό
διπλαμπαρωμένο
να μοιάζουνε απόρθητες

στη μία να φυλάσσονται τ΄αμέτρητα
τ΄αμύθητα στην άλλη

να ξεγελιέμαι να μη βλέπω

να χάσκουν τόσο αδειανά
λεηλατημένα
αυτά τα θησαυροφυλάκια όσων είδαν


και τί δεν είδανε τα μάτια μας.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

από Fuji