18 Φεβ 2008

ΓΕΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ


Όπως λέω όλη την ημέρα-αυτοί που με ξέρουν, το ξέρουν καλά-αρκεί εγώ, μονάχος μου, με μια οντισιόν στις γύρω πολυκατοικίες, να βρω τραγουδιστές, ποιητές κι ίσως συνθέτες και ζωγράφους, που θα αρκούσαν για να καταδειχθεί πόσο ωχριά το αστροσύστημα των ονομάτων που χωνευέται και προσκυνάται, ωσάν κάτι να κατάφερε. Τελευταίως, ανακάλυψα έναν ποιητή, πολύ καλύτερο, στα δικά μου μάτια, απ’ ό,τι υπήρξε ποτέ ο Μίλτος Σαχτούρης ή υπάρχει ο Χάρης Βλαβιανός και, για να μη συνεχίσω, πολλοί άλλοι. Ονομάζεται Ιωάννης Κυριαζής. Ούτε τον ξέρω ούτε ξέρει ότι γράφω τις γραμμές αυτές ούτε πρόκειται να τον μάθω ποτέ. Προς τιμήν της τέχνης που προσπαθώ να υπηρετήσω, παραθέτω ένα ποίημά του. Τον καιρό που η Ποίηση θα αποκτήσει μια διαδικασία σοβαρή της ανάδειξης, της ανθολόγησης και της κοινοποίησής της, ποιητές σαν κι αυτόν θα επικρατήσουν, θα τραγουδιούνται και θα διδάσκονται.


Τα παραμύθια που σου χάρισα
μην τα διαβάζεις πριν να κοιμηθείς.
Μπορεί από μέσα τους να βγουν
δράκοι και μάγισσες
στις εντολές μου να υπακούν
ως το ταβάνι να πηδούν
ως τ' όνειρό σου να βυθίζονται
και στα σεντόνια να χωθούν
δίπλα και μέσα σου
όσο εσύ θα ονειρεύεσαι
τον πρίγκιπα να σε φιλά-
και θα ξυπνάς, αλίμονο,
μ' ένα σφαγμένο πετεινό
ανάμεσα στα πόδια σου.

Στο γκρέμισμα του έρωτα
θέλω γερά να είναι τα θεμέλια.

16 σχόλια:

Fuji είπε...

θα σου πω κάτι που δε σου έχω ξαναπεί ποτέ!: ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ !!!Είναι πραγματικά θλιβερό να αναδεικνύουν την ποίηση συντεχνίες , συμφέροντα και γενικώς εξω-ποιητικοί παράγοντες. Είναι ακόμα πιο θλιβερό να διαπιστώνει κανείς ότι δεν αρκεί απλά κάποιος να γράψει κάτι προκειμένου αυτό να προωθηθεί αλλά χρειάζεται να έχει ένα σωρό προσβάσεις ώστε να καταστεί το έργο του προσβάσιμο . Της Πρόσβασης γίνεται!
Και όχι μόνο: Γίνεται συχνά λόγος ότι η ποίηση "δεν πουλάει" γιατί δεν υπάρχουν επαρκείς αναγνώστες.
Μου επιτρέπεις , υποθέτω, να κραυγάσω: ΕΛΕΟΣ!
Πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν επαρκείς αναγνώσες όταν δεν υπάρχουν καν αναγνώστες;
Ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς με δέουσα σοβαρότητα να φέρει την ποίηση - όχι τους "μεγάλους" ποιητές- στους μαθητές , στους φοιτητές, στον κόσμο;
Όταν βλέπεις το φιλόλογο στο Λύκειο να σου λέει ότι δεν μπορεί να διδάξει Ελύτη γιατί δεν τον καταλαβαίνει- λες και ο Ελύτης είναι μαθηματική εξίσωση- τότε για ποια επάρκεια και τίνος την επάρκεια μιλάμε;
Και επίτρεψέ μου να πω ότι όταν ο εκπαιδευτικός ο επιφορτισμένος να μυήσει τους μαθητές στη λογοτεχνία
παραδέχεται μια τέτοια αδυναμία ως προς την ποίηση ,τότε πραγματικά δεν έχει καμία απολύτως θέση μέσα στη σχολική αίθουσα.
Κάλλιστα όμως έχουν θέση σε αυτή ποιητές όπως εσύ ή ο Γιάννης Κυριαζής και πολλλοί άλλοι που τη στιγμή αυτή τα έργα τους δε βρίσκονται καν στο τυπογραφείο...

Για φαντάσου τον ενθουσιασμό του νεανικού κοινού μπροστά στο ποίημα που παραθέτεις σήμερα;
Ποιήματα σαν κι αυτό ανατρεπτικά , πρωτότυπα , δονούμενα χρειάζεται ο κόσμος.

"Στο γκρέμισμα του έρωτα
θέλω γερά να είναι τα θεμέλια"

kyriaz είπε...

Με συγκίνησες....έως δακρύων.
Σ' ευχαριστώ.Τίποτε άλλο.

Churchwarden είπε...

Έχε, αγαπητέ Γιάννη, ένα υπόψη σου: ΕΧΕΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ.
Εγώ σε ευχαριστώ.

Churchwarden είπε...

Fuji, ας υπήρχε η διαδικασία της ανάδειξης, κι ας ήταν μακρύς ο δρόμος ως το ευρύτερα εκπαιδευμένο στις αρετές των λέξεων κοινό. Με την κρίση σου επί του ποιήματος του Γιάννη, συμφωνούμε απόλυτα.

Κλειώ Νικολάου είπε...

Στο γκρέμισμα του έρωτα
θέλω γερά να είναι τα θεμέλια

Αυτο κρατώ Να είσαι καλά και να έχεις μια όμορφη εβδομάδα

Fuji είπε...

Συμπληρώνω : και ο Γιάννης και εσύ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ. Σας χρειαζόμαστε.

Churchwarden είπε...

Να 'σαι καλά, Κλειώ. Fuji, δε σου απαντώ από σεμνότητα, αν και ξέρω ότι το κοινό μου με χρειάζεται, που λέει κι η κουφάλα ο Pipes.

Pipe Smoker είπε...

Με φώναξε κανείς? Εδώ είμαι και θα μακρυγορήσω (και) σήμερα. Καταρχάς, Nugu, να σου πω ότι ως ποιητής οφείλεις να υπάρχεις για το αναγνωστικό κοινό (νο-νο-το-νιο-νιο, αυτό γίνεται ωραίο ζεϊμπέκικο). Πάμε στα πιο ουσιώδη:

Θα είμαι ειλικρινής. Την προσοχή μου τράβηξε πρώτα η φωτογραφία του post. Ύστερα άρχισα να το διαβάζω και, όταν έφτασα στους πρώτους στίχους άρχισα να αναρωτιέμαι για ποιον λόγο σου αρέσει. Τα πράγματα άλλαξαν ,όμως, καθώς προχωρούσα. Bottom line, το συγκεκριμένο ποίημα του Ιωάννη Κυριαζή μου αρέσει. Και τι σας νοιάζει εσάς? Δε σας νοιάζει, αλλά σε blog είμαστε, έχει ένα link για σχόλια, είπα να γράψω κι εγώ το δικό μου. Ο Ι.Κ. (τον οποίον για πρώτη φορά διαβάζω εδώ και μάλλον θα αγοράσω κάποιο βιβλίο του σύντομα) καταφέρνει να πρωτοτυπήσει σε κοινότοπο πλαίσιο. Τα δικά μου αισθητήρια, μάλιστα, αντιλαμβάνονται ότι, ενώ το κάνει αυτό, καταδικάζει ταυτόχρονα την κοινοτοπία του ίδιου του πλαισίου. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει. Οι άλλοι λόγοι έχουν να κάνουν με το ύφος του ποιήματος, το συναίσθημα που εκλαμβάνω διαβάζοντάς το, το οποίο ομοιάζει με εκείνο που μου προκαλούν οι στίχοι "Όταν για πάντα κοιμηθείς ωραία σκοταδερή μου..." (δε θυμάμαι τίτλο τώρα και βρίσκομαι μακριά από τη βιβλιοθήκη μου). In sum, θέτω υπ' όψιν σας, Ιωάννη Κυριαζή, ότι οι στίχοι σας λειτούργησαν στην περίπτωσή μου (με τη λέξη "συγχαρητήρια" δεν μπορούσα να αποδώσω ακριβώς αυτό που ήθελα να πω). Λειτούργησαν σε τέτοιον βαθμό, που σκέφτομαι να κακοποιήσω το πιάνο μου με βάση αυτούς εν καιρώ.

Πέραν αυτού (και σε συνέχεια των παραπάνω), το καθεστώς σαφώς καταδυναστεύει. Οι "μεγάλοι" ποιητές ήταν σε μεγάλο ποσοστό "κονεδιάρηδες" ποιητές. Το ίδιο και τώρα. Μπορεί να είμαι βησιγότθος θετικός επιστήμων, αλλά όταν διαβάζω στίχους του ορθού, το καταλαβαίνω, ακόμα και αν οι γύρω μου τους αποθεώνουν. Ατάλαντοι και ημιατάλαντοι τύποι που περιφέρονται σε φουαγιέ κουλτουρέ (κατουρέ) εκδηλώσεων και ξερνούν (πλήρως αναισθητοποιημένοι) μαθημένους στίχους και ψευτοαποφθέγματα, ενώ ταυτόχρονα αποκαλούν ο ένας τον άλλον "ποιητή". Πίπες σκαλιστές. Έτσι ξεσκίζεται η ποίηση. Από τις κούφιες αυθεντίες και τους σφουγγοκωλάριους. Αλλά η γκρίνια μου είναι στείρα και για αυτό σταματώ. Έχει, όμως, νόημα να είμαστε πάντα σε εγρήγορση. Και εδώ το χρέος μου το κάνω. Ελαχιστοποιώ το bias του ονόματος στο εξώφυλλο, όταν χαζεύω στα βιβλιοπωλεία (πρέπει να επανέλθω, έχω αφήσει το σπορ πολλά χρόνια). Και αποδίδω τις τιμές που πρέπουν στους άσημους, αλλά σημαντικούς ποιητές. Έστω με τα 5-6 ευρώ μου και τον χρόνο που αφιερώνω στην ανάγνωση των ποιημάτων τους. Το θέμα είναι ότι λίγες φορές έχω την ευκαιρία να τους ανταποδώσω το συναίσθημα. Έστω να τους ενημερώσω ότι αυτό που έφτιαξαν, την κάνει τη δουλειά του. Για αυτό και αναφέρθηκα στον Ιωάννη Κυριαζή και στο ποίημά του παραπάνω. Για χάρη της ενημέρωσης (ως έμβιος email notifier).

Θα παραφράσω και πάλι τους στίχους από ένα αγαπημένο μου ποίημα (Boris Vian), με την επισήμανση ότι η ποίηση μετράται κατά προσέγγιση και με όρους λειτουργίας των ορθωτήρων μυών των τριχών της επιδερμίδας:

Αν διαβάζω ποίηση
είναι γιατί μ'αρέσει
είναι γιατί μ'αρέσει
είναι γιατί μ'αρέσει
να μπαίνω στο ρουθούνι σας
(κουφάλες μεγαλοποιητές).

PS: Δικαιολογήστε με, παρακαλώ, για το μακροσκελές σχόλιο. Λυπάμαι αν κούρασα.

Fuji είπε...

@ pipesmoker
Πολύ μου άρεσε αυτό για τους ορθωτήρες μύες. Όσο για τη "γκρίνια" σου καθόλου(καθολικώς) γόνιμη.Πολύ επιτυχημένο και το περί "λειτουργικότητος" του ποιήματος του Γιάννη Κυριαζή. Η ιδέα του να πλέξει το μύθο με την απομυθοποίηση ( η σφαγή του κόκορα : Θρύλος/ το γκρέμισμα του έρωτα:απομυθοποίηση την οποία στηρίζει ο θρύλος) είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Καλημέρα!

Pipe Smoker είπε...

Καλημέρα, Fuji. O κάφρος ο φίλος μου ακόμα δεν ξύπνησε, φαίνεται (και μετά βρίζει εμένα ότι αργώ να αποκριθώ).

Churchwarden είπε...

Pipes, δεν κούρασες καθόλου (εμένα, τουλάχιστον). Από την κουβέντα που είχαμε τηλεφωνικώς, αποφάσισα να κοινοποιήσω αυτό που δεν είδες στο ποίημα του ΙΚ, διότι θεωρώ ότι υπάρχουν κι άλλοι αναγνώστες που δεν το βλέπουν:

Στα θεμέλια των οικοδομών είθισται να σφάζεται πετεινός. Είναι έθιμον.

Αυτό που κανείς δε βλέπει σε ένα ποίημα (καίτοι αυτό που δε βλέπει, υπάρχει) δείχνει ότι πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί προτού πούμε το δημιουργό βλαμμένο (δεν το λέω για σένα Pipes, το λέω ως συμπλήρωμα σε παλαιότερη blogική συζήτηση με τη Γητεύτρια) εξ αφορμής του ακατανόητου (εντός ή εκτός εισαγωγικών-όπως προτιμάει κανείς) των στίχων μου.

Γράφεις: Οι "μεγάλοι" ποιητές ήταν σε μεγάλο ποσοστό "κονεδιάρηδες" ποιητές. Διαφωνώ με το περί μεγάλου ποσοστού. Θα πω "όλοι". Αρκεί να ακούσει κανείς τους ίδιους να αφηγούνται την αρχή της κοινοποιημένης/δημόσιας πορείας τους (Μιχάλης Κατσαρός, Μίλτος Σαχτούρης, Οδυσσέας Ελύτης) και το πράγμα καθίσταται προφανές. Και βέβαια, αυτός είναι ο καρκίνος όχι μόνο της ποίησης, αλλά και της ανθρώπινης δραστηριότητας ευρύτερα, στο επίπεδο της αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού/ταλάντου.

kyriaz είπε...

Έχω μείνει...άλαλος με τα εξαίσια σχόλιά σας με αφορμή αυτό το ποίημά μου.
Σας ευχαριστώ!

Pipe Smoker είπε...

Θα πρότεινα να αρχίσει ένα καινούριο post για το θέμα των "μεγάλων" ποιητών, αλλά μια που ξεκίνησε εδώ η συζήτηση, ας συνεχίσει εδώ. Παρακαλώ όσους έχουν άποψη να την εκφράσουν. Ο Nugu έχει αναρτήσει ψηφοφορία για το θέμα, αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο ένα κλικ. Πάμε:

"Ποιοι είναι οι μεγάλοι ποιητές?"

Απαντά ο μονοδιάστατος υπότροφος: "Ο Σεφέρης και ο Ελύτης"

Απαντά ο με το στανιό φιλόλογος με τις παντοτινές ονειρώξεις Νομικής Αθηνών: "Εκείνοι που έμειναν στην ιστορία. Άνοιξε τα κείμενα του Γυμνασίου και του Λυκείου"

Απαντά ο ψευτοκουλτούρας, αυτάρεσκος, απροσδιόριστος και εναλλακτικός νεοκαλλιτέχνης: "Εκείνοι που πάντρεψαν τον Schonchlein με μια βερμπαλιστική, υπέρλογη και νεωτριστική μετουσίωση της κλασικίζουσας underground μπαρόκ φόρμας, σε αρμονία με τον προσωκρατικό υπερρεαλισμό, έχοντας πάντα ως σημείο αναφοράς την ώριμη περίοδο του έργου του Βαρόνου Φον Πορδ"

Απαντά ο "το ελάττωμά μου είναι η ευαισθησία": "Αυτός που μιλάει στην ψυχή του αναγνώστη"

Απαντά ο Leborgne: "tan!"

Απαντά ο μεγάλος ποιητής: "Εκείνοι που ξέρουν να κλέβουν σωστά και να διαβάζουν ποίηση υστερόβουλα, εν συντομία, εγώ".

Συμπέρασμα: Τσίου.

Και τώρα, δες έναν απορημένο βησιγότθο να στέκει στη γωνία και να αναρωτιέται ποιος είναι ο βλαμμένος. Ο βάρβαρος βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση που βρισκόταν παλαιότερα το πειραματόζωο στα πειράματα των κοινωνικών ψυχολόγων περί υποταγής στη θέληση της ομάδας. Κοιτάζει σαν χαζός τους υπόλοιπους συμμετέχοντες και προσπαθεί να ορθώσει ανάστημα.

Ε, όχι ρε γαμώτο, οι γραμμές είναι κάθετες, επειδή τις βλέπω κάθετες! Ο μικρός βησιγότθος σηκώνεται, κοιτάζει το αυτάρεσκο χαμόγελο του πειραματιστή, μια γύρα την αίθουσα με τους συνεργούς και τους στέλνει όλους στον διάολο. Το πείραμα απέτυχε.

Κοίτα, Nugu, ακόμα και αν υπήρχε το θαυματουργό φλιτ, θα είχαμε πρόβλημα να ορίσουμε τον ονοματοθέτη των κουνουπιών. Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να ξεβρωμίσουμε από τους ατάλαντους (φοβάμαι μήπως κάνω λάθος για μερικούς). Είμαι σίγουρος, όμως, ότι πρέπει να βγάλουμε από τον υπόνομο τους ταλαντούχους. Όσο για τους μεγαλοεκδοτοποιητάρες που το παίζουν αυθεντίες, τους καλώ να μου στείλουν τα βιβλία τους για να ξεσκονίσω με αυτά τα παπούτσια μου.

Pipe Smoker είπε...

Επίσης, ξεχάστηκα. ΙΚ, από τη μεριά μου, εγώ ευχαριστώ.

Churchwarden είπε...

Pipes μαινόμενος (όταν το φως πεθαίνει). Βάστα! Θα γίνει ξεχωριστη ανάρτηση με τη λήξη της ψηφοφορίας. Θα σε περιμένω εκεί.

Pipe Smoker είπε...

Ok, τα λέμε εκεί τα υπόλοιπα. Σκέψου το ενδεχόμενο να αναρτήσεις τους διαλόγους που έλαβαν χώρα εδώ, ώστε να μην τα ξαναλέμε από την αρχή.