11 Φεβ 2008

ΑΝΔΡΟΣ

ΑΝΔΡΟΣ

Μια σκέψη εξορμά βίαια απ’ τις αλυκές
Με τα σύννεφα συμφωνεί που γλίτωσαν
Απ’ το αλάτι του καιρού τους
Kαι χτυπιέται με τον πόνο θρασεία
Αλύπητα, όσο κι ο Βοριάς δεν καταδέχεται
Να χτυπήσει ετούτη την ξέρα
Κι ας στερούμαι στη ράχη της παγκράτειο
Πρωταγωνίστρια που πρώτη σαρώνει
Ο ίδιος με μανία σαν να επιθυμεί
Την τόση ομορφιά ζηλιάρης να καταπιεί
Γιατί τα πλατάνια της υδρούσας
Καταπίνουν την ανδρεία μπογιά από τις ρίζες της
Και τους ποιητές βάφουν με ίσκιους πανδαισίας
Στου κάλλους τις πλωτές πλατείες
Έστω και μακριά, κατατροπώνοντας στενιές

13 σχόλια:

fuji είπε...

Αρκεί κανείς να προσέξει το πώς δένονται οι στίχοι σ΄αυτό το ποίημα (π.χ."Kαι χτυπιέται με τον πόνο θρασεία
Αλύπητα, όσο κι ο Βοριάς δεν καταδέχεται
Να χτυπήσει ετούτη την ξέρα
Κι ας στερούμαι στη ράχη της παγκράτειο
Πρωταγωνίστρια που πρώτη σαρώνει")για να νιώσει την έγχυση της ποίησης στις φλέβες του και να κατατροπώσει της στενιές της αντιποιητικότητας...

Churchwarden είπε...

Κι είναι μπόλικες οι στενιές...

Churchwarden είπε...

και: ευχαριστώ...

γητεύτρια είπε...

Εξαιρετικόν το όλον! Και το τραγούδι και ακόμα πιο πολύ το ποίημα! Και φυσικά τα ποιήματά σου θέλουν μελέτη! Όσο πιο πολύ το νιώθεις όμως, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζεσαι. Δύσκολη η γραφή σου. Υπέροχη όμως...

Churchwarden είπε...

@Γητεύτρια:

Ευχαριστώ θερμώς και ειλικρινώς. Να δώσω μερικές εξηγήσεις, μπας και αρθεί η δυσκολία

α) Η Άνδρος είναι ένα κυκλαδονήσι στο Βορρά. Ο αγέρας το χτυπάει βάναυσα.

β) Παλαιότερη ονομασία της Άνδρου: Υδρούσα. Αν και κυκλαδονήσι, έχει μπόλικο νεράκι. Εξ ου και τα πλατάνια, που χρειάζονται μπόλικο νεράκι.

γ) Το παγκράτιον, είναι πολεμική τέχνη των αρχαίων ημών προγόνων.

δ) Στενιές είναι ένα χωριό της Άνδρου, του οποίου η ονομασία μού θύμιζε ανέκαθεν το

Μοίρα των αθώων
Πάλι μόνη να 'σαι
Στα στενά

(από μνήμης το μεταφέρω-τα λάθη μού τα συγχωρώ)

ε) Ο Ανδρέας Εμπειρίκος είναι από την Άνδρο

στ) Τα σύννεφα είναι υδρατμοί που γλίτωσαν απ' το αλάτι του καιρού τους κατά την εξάτμιση: Ένας από τους στίχους που μου αρέσει πως μου ανήκουν.

Το άσμα είναι Blackmore's night. Πανέμορφο indeed.

Την καλησπέρα μου.

ΥΓ: Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα προσφάτως έγραψες στο Poetry's Lover.

γητεύτρια είπε...

Λοιπόν, άλλο ήθελα να πω. Πρώτα όμως να σ' ευχαριστήσω για τις αναλυτικότατες εξηγήσεις, τις οποίες γνώριζα εκτός από την Υδρούσα και τις Στενιές(τις οποίες όμως φαντάστηκα). Και τον απίθανο κιθαρίστα Ritchie Blackmore με την κοπελιά του γνωρίζω, μάλιστα πριν κάποιους μήνες στο σάιτ τους ή στο my space, είχα κατεβάσει πολλά τραγούδια τους. Μη με βλέπεις έτσι... ;)
Αστειεύομαι. Απλά ήθελα να σου πω, ότι ο χειρισμός του λόγου γίνεται στην ποίησή σου με πολλή τέχνη! Όμως ο μέσος αναγνώστης είναι καμμένος από χέρι. Μηχανικά θα διαβάσει. Στο λέω εκ πείρας. Το κοινό σου σίγουρα θα είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο. Καταλαβαίνεις πως το λέω ε; Εννοώ εκπαιδευμένο κοινό, γλωσσικά και ποιητικά, για να μπορέσει να χαρεί την ποίησή σου όπως της αξίζει. Στην λεπτομέρειά της. Γιατί για μένα η χαρά στην ποίηση είναι στη λεπτομέρειες που δεν είναι εύκολα ορατές, αλλά που ανιχνεύονται με τη βαθιά μελέτη. Κι αυτό λατρεύω στους μεγάλους ποιητές. Αυτό που αποκλείεται ποτέ να κατανοήσουν οι αυτόκλητοι ποιητές της παραλογοτεχνίας. Κι αν δεν κάνεις σχόλιο από ευγένεια για να μην το θάψεις, σε λένε και σνομπ! :)
Α διάβασες στο Poetry's Lover ε; Ναι, ήταν ενδιαφέρον το θέμα.
Πάντως και πάλι ευχαριστώ πολύ για τις εξηγήσεις. Για να μη σε κουράζω, ότι δεν κατανοώ, θα το ρωτάω. Δεν έχω αναστολές σ' αυτό έχω ξεπεράσει τα συμπλέγματα της παντογνωσίας. Δηλώνω αδαής για να είμαι ήσυχη! ;)

Χαιρετώ...

Churchwarden είπε...

Σε ένα σημείο διαφωνώ μόνο: νομίζω ότι το σχόλιο πρέπει να γίνεται, κι ας είναι δυσμενές. Το σε ποιους απευθύνεται η ποίηση και, ειδικότερα, η δική μου, με απασχολεί πολύ. Από τη μια, δε μου καίγεται καρφί αν δε με καταλαβαίνουν. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι τον γνησίως μέγιστο πρέπει να τον καταλαβαίνουν και οι πέτρες. Η αληθινή ποίηση, σκέφτομαι, είναι η υγρασία της πέτρας. Δεν έχω, μέχρι στιγμής, καταλήξει. Είναι το θέμα δύσκολο.

kyriaz είπε...

"τον γνησίως μέγιστο πρέπει να τον καταλαβαίνουν και οι πέτρες."
Θίγεις ένα ζήτημα που με απασχολεί πολύ.
Προσωπικά δεν έχω καταλήξει σε κανένα συμπέρασμα.
Αν σκεφτείς τον σκοτεινό Ηράκλειτο,τον δύσκολο Σεφέρη μα και τον Ελύτη....μεγάλοι όλοι τους,μα δύσκολοι "ασθενείς" κάτω απ' το νυστέρι της λογικής....
Απ' την άλλη απολαμβάνω διπλά ό,τι μπορώ να ερμηνεύω και να θαυμάζω αισθητικά ταυτοχρόνως....
Καλησπέρα.

Churchwarden είπε...

@kyriaz:

Καταρχάς να διατυπώσω την ευχαρίστησή μου για την επίσκεψή σας.

Oύτε εγώ έχω καταλήξει και, μεταξύ μας, δε νομίζω ότι πρόκειται να καταλήξω και ποτέ. Παραθέτω, ωστόσο, ορισμένες σκέψεις μου για το ζήτημα.

Η αντίληψή μου-ομιλώ ως γραφιάς-για την ποιητική είναι καντιανών θεμελίων. Τουτ' έστιν: γράφοντας, αντιλαμβάνομαι ως καθήκον μου να συγκινηθούν απαξάπαντες στο μέγιστο βαθμό. Όταν περιγράφω το δάκρυ ως "εγκυμοσύνη υγρού ματιού" ή την ποίηση ως

"το νόημα που εκκινά
απ' της εκφοράς την αύρα"

τούτο είναι που ορέγομαι-κι ύστερα, ξανακοιτάζοντας τους στίχους μου, λέω: Δεν κατάφερα τίποτα. Και συνεχίζω.

Η προέλευσή μου από τις θετικές επιστήμες, κατασκευάζει σκέψεις όπως αυτή: Τι θα πει απαξάπαντες και στο μέγιστο βαθμο; Κάποιος που δεν ομιλεί ελληνικά, αποκλείεται να συγκινηθεί. Το αυτό και για κάποιον που μεγάλωσε στη ζούγκλα με τους πιθήκους. Αν τη γλώσσα δεν τη μάθεις, δε θα τη μιλήσεις. Ομοίως, αν δεν ασκηθείς στην ένταση που περικλείει η ποιητική αξιοποίηση των λέξεων, δε θα μπορέσεις να φχαριστηθείς. Δε φταίνε, λοιπόν, οι πίστες που υποδέχονται λέλουδα. Φταίνε τα μάτια των ανθρώπων που δε βλέπουν τα αγκάθια, όπως έχετε πει εσείς, ή τη γαζωμένη γαρδένια από Singer (τραγουδίστρια εννοώ, όχι τις γνωστές ραπτομηχανές) μαυρομάνικης γόβας. Ωστόσο, ο στόχος δεν αλλάζει. Τους θέλω όλους (ή, αν προτιμάτε, τους θέλω πίσω).

Ποίηση είναι

η πρώτη σταγόνα της βροχής που σκότωσε το καλοκαίρι

το λεμόνι που στάζει στη συνείδηση (κατόπιν νησιωτισμού ιδεών)

η πραγματικότητα
που καταδέχεται να μας αγαπά
μονάχα όταν ερωτευόμαστε

Είναι απλό. Κανένα σκοτάδι. Μόνον φως. Και πολύπλοκο μαζί. Διότι πάντοτε τείνεις. Ουδέποτε καταφέρνεις.

kyriaz είπε...

Μ' αρέσει πολύ ο τρόπος της σκέψης σου-κι αυτό δεν είναι δική μου φιλοφρόνηση. :)

υ.γ.Με κουράζει από κάτω η λεκτική επαλήθευση για τη δημοσίευση του σχολίου.Δεν μπορείς να τη βγάλεις;...

Churchwarden είπε...

Eυχαριστώ. Υποδείξτε μου τον τρόπο, και θα τη βγάλω.

kyriaz είπε...

α)ας κόψουμε τον πληθυντικό... :)
β)μπες στις ρυθμίσεις του μπλογκ σου,μετά στα Σχόλια και στην ερώτηση "Να προβληθεί η λέξη επαλήθευσης για σχόλια;" τσέκαρε "Όχι" .
Και μετά πάτα στο κάτω μέρος της σελίδας στην Αποθήκευση ρυθμίσεων.

Churchwarden είπε...

Kατόπιν της υποδείξεώς σου, η επιθυμία σου (και υπόσχεσή μου) πραγματοποιήθηκε.