4 Φεβ 2008

ΣΤΟΥ ΚΟΧΥΛΙΟΥ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΤΟΝ ΗΘΜΟ

Προς την Ιδιωτεία

Όταν οι μέρες ονειδιστούν ικανές
Ώριμες τις μαζεύω στο τελάρο μου
Έτοιμος για του αναστεναγμού
Το απίθωμα στο φωταγωγό
Όπου η βαρύτητα απειρίζεται της πλάσης
Για να βουλιάξει η καταιγίδα
Στης ζωής τη σύμφυτη αναβόηση
Στο οξυγόνο που με δάκρυα ξεπλένεται
Από τα δηλητηριώδη των ανθρώπων
Σαπρόφρουτα της αιχμαλωσίας
Που ποτέ τους ευτυχώς δε θ’ απομυζήσουν
Το μεδούλι διαπνοής των στάσεων εκείνων
Ψυχών που έπεσαν μαζί με τη ντροπή
Στου κοχυλιού εγκαίρως τον ηθμό
Και ανέπεμψαν στην έξοδο ωραία εγκαρτέρηση
Ευγένεια των όσων προκαλούμενα σιωπούν
Και βασιλεύουν στο βασίλειο του σκότους

2 σχόλια:

fuji είπε...

Πλειστάκις ,καθώς το βλέμμα του νοός διατρέχει ένα ποίημα, συμβαίνει κάποιοι στίχοι να αιχμαλωτίζουν ανεπιστρεπτί το βλέμμα αυτό, χωρίς κατά βάθος να έχουν αποσχιστεί από τα συμφραζόμενα. Στο όνομα , λοιπόν, αυτής της αιχμαλωσίας, στο όνομα της ποίησης αλλά και για την αποκατάσταση της τάξης επαναφέρω του βλέμματος μου το θήραμα:

"Έτοιμος για του αναστεναγμού
Το απίθωμα στο φωταγωγό
Όπου η βαρύτητα απειρίζεται της πλάσης
Για να βουλιάξει η καταιγίδα
Στης ζωής τη σύμφυτη αναβόηση"...

Churchwarden είπε...

To "επικόν" του πράγματος, οφείλω να τονίσω, σχετίζεται με τη θέση του ποιήματος μέσα στο βιβλίο.