1 Φεβ 2008

ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΚΛΩΣΤΗ

Όταν οι μαθητές μου με ρωτούν περί ποιήσεως
Γνωρίζω πως στο βάθος θέλουν να ορίσουν
Αυτό που δένει όλα τα λόγια με κλωστή
Που δίδυμη πλέκει τη γλώσσα μέσα στη γλώσσα

φυλλομετρώντας την ταυτότητα ξέσκεπο αιμάτωμα
Στης στιγμής τα αλγόπνοα μυρρίδος σωθικά
Και κουβέρτα το τουρτούρισμα που ποτέ δεν κρυώνει

«Η λέξη παύει να σημαίνει», τους λέω
Άλλος είναι ο κάβουρας μες στις οσμές του χόρτου
Και άλλος επιστροφεύς στους ρώθωνες του ρυθμού
Μ’ αναπαλμούς τις στίλβουσες δαγκάνες μετουσίωσης

Λάβετε τη λέξη βάνδαλος μεσ’ απ’ το πουγγί
Να δείτε πώς χαίρονται οι φθόγγοι σιωπηρά
Την ύπαρξή τους σε κεφάλι ποιητή

Βανδ- από το θέμα της τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Βορράς Ανατολή Νότος
Δύση της γλώσσας μέσα στην ποίηση
Κι ύστερα το θέμα της κοιλάδα της Γαλλίας
Βανδάλ- του Διαφωτισμού
Και του Ναπολέοντα που ιππεύει
Άλλος σε μιαν άλλη εξορία κατάληξης
Της πρώτης σου απομεινάρι κι αγαπημένης λήψης

Όσο για το δεύτερο λάμδα
Η ποίηση το δανείζεται
Από το φως του στίχου

2 σχόλια:

fuji είπε...

Ό,τι καλύτερο έχει υποπέσει στην αντίληψη μου για τη διδακτική της ποίησης μέσω της ποίησης.
P.S. Προλαβαίνοντας το περί υπερβολής σχόλιο προσκαλώ για κατάθεση απόψεων.

Churchwarden είπε...

Ουδέν περί υπερβολής σχόλιο. Σε ευχαριστώ.