30 Ιαν 2008

VANILLA FUDGE

Συ που τα κεραμίδια βαστάς ξεκάρφωτα
Συ που ακάλυπτες μοιράζεις επιταγές συνέχειας
Συ που τ’ αδέλφια βαφτίζεις μωχ
Και ψεκάζεις τις περιστάσεις μ’ ασημόσκονη
Το παντεσπάνι της βράβευσής σου ορίζεις διαχρονικό
Σχεδόν αόρατη
Σαρκομερίδια κυβερνούν πολιτείες
Σοπράνο ανθυποσιγοντάρουν
Καθώς grand βαφτίζεται einmal
Σ’ όλων των vielleicht τις ύπτιες
Διαστάσεις του αφρού
Ίσως η λυσοζύμη
Απ’ τους οδόντες μου αποφυλακιστεί
Όταν μονοδρόμους πάψω
Με άκακο νερό να να φτύνω
Μ’ ακόμη κι αν αποτύχω
Ως ιερή θυμήσου τούτη την επίκληση
Στείλε σαν έρθει η ώρα μου τους τυμβωρύχους
Την ήττα του ποιήματος
Ν’ αναζητήσουν στο συκώτι μου
Μαζί με τ’ αποφάγια του λόγου
Η εύρεση δε θα δυσκολέψει
Χάρη στης παλαιής του μοιρασιάς
Κυρώσεων γραφικών
Κυπέλλων ανεμόμυλων
Αχαλίνωτης αποδιαφοροποίησης
Οστών λοβού επικίνδυνου
Γούστου καρκινικού

Γενικές της ανθρωπιάς λόγοι ιδανικές
Σποριοβλάστες τραγουδούν
Στο σήμερον κρεμάται επί ξύλου
Ακόμη μια φορά φορμόλης
Έτσι
Για την τάξη

2 σχόλια:

fuji είπε...

Όσο ξκάρφωτα τα κεραμίδια , τόσο οι λέξεις καρφωμένες μία - μία. Η αναφορά στον ωχαδερφισμό,ο ψεκασμός της ασημόσκονης,η αποφυλάκιση της λυσοζύμης,η μοιρασιά των κυρώσεων...και ιδιαίτερα η έξοδος...πάντα δυναμική και..ιδανική!

Churchwarden είπε...

Eννοείται. Πώς αλλιώς;