30 Ιαν 2008

CRADLE OF LOVE

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ

Ξυπνώ ποθώντας τον ευλογημένο στίχο,
σπάσαν τα νεύρα μου να κυνηγώ τη ρίμα˙
σκληρό να παίρνω σβάρνα κάθε οικείο μου μνήμα,
να κλέβω τους νεκρούς, να τους αλλάζω σ’ ήχο.

Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω),
μετρώ λογάριθμους και τονική στο ποίημα˙
ζυγίζω στο, ποτέ βραχέα, μακρά στο, κρίμα˙
ανισοσυλλαβίες παλεύουν ν’ αποτύχω.

Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέτο˙
κι ανταμοιβή μου η αθανασία κι ένα μπουκέτο
ευώδεις κρίνοι, από τα χέρια της Καλής μου.

Μετά θ’ αναπαυθώ στους θείους ασφοδελώνες
μ' όλους τους μείζονας ποιητές˙ κι οι Παταγόνες
θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ

6 σχόλια:

fuji είπε...

"Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέτο".

Τι να πει κανείς γι΄αυτόν τον σπαραγμό;

Churchwarden είπε...

To καλύτερο, έως τα σήμερα, σχόλιό σου.

Pipe Smoker είπε...

Αυτό το ποίημα μου αρέσει.

Churchwarden είπε...

Προσπάθησε, ωρέ Pipes, να μου εξηγήσεις τι σε αρέσει στο ποίημα. Το ζήτημα με ενδιαφέρει.

Pipe Smoker είπε...

Καταρχάς μου αρέσει έτσι, αντανακλαστικά, μόνο και μόνο επειδή μου αρέσει.

Δευτερευόντως, μου αρέσει διότι:
α) είναι κάτι που θα μπορούσα να είχα γράψει αν ήμουν τώρα 70 και
β)μου αρέσουν οι εξής στίχοι:
"Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω),"
"Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέτο˙"
"κι οι Παταγόνες
θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου."

Churchwarden είπε...

@pipes: Τhanx.