23 Ιαν 2008

AΠ' ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΚΟΜΜΕΝΟ

ΒΥΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΥΡΕΣ

Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια
νοιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω
μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω
μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω
και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω".

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σα βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου.

Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω
"να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου"
"να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

8 σχόλια:

εδώδιμος αποκιακός είπε...

Η πρωτότυπη (sic) ομοιοκαταληξία ¨αστέρια-μαχαίρια¨ του σημερινού ασματιδίου, μου έφερε στο νου κάποια άλλη εξαιρετική που προτείνει αντ’ αυτής σε ένα διήγημα του ο Μάριος Χάκκας:
¨αστέρια-τσουτσούνες¨.

Με το συμπάθειο...

εδώδιμος αποικιακός είπε...

Η πρωτότυπη (sic) ομοιοκαταληξία ¨αστέρια-μαχαίρια¨ του σημερινού ασματιδίου, μου έφερε στο νου κάποια άλλη εξαιρετική που προτείνει αντ’ αυτής σε ένα διήγημα του ο Μάριος Χάκκας:
¨αστέρια-τσουτσούνες¨.

Με το συμπάθειο...

Churchwarden είπε...

M' αυτό που είπες γέλασα. Δεν είναι, όμως, αυτός ο λόγος που δεν το σβήνω, αν και εξαντλεί την καλή μου διάθεση. Ο λόγος που δεν το σβήνω, είναι γιατί, ως παλαιός φροϋδιστής, θέλω σε δημόσια θέα το τικ της επανάληψης του αδιαλείπτως ενασχολούμενου με τις ρίμες-και μόνον με αυτές. Το ιώτα δεν το ξέχασες απλώς-είναι μια υποσυνείδητη δικαιολογία για να εκδηλωθεί το κουσούρι σου. Λύσε μου, αν θες, τις εξής απορίες: οι υπόλοιποι στίχοι σού φάνηκαν καλοί; Στο περί "ασματιδίου" εντάσσεις και τη μουσική; Τι αντιπροτείνεις (και γω, σου το υπόσχομαι, αν συμφωνώ θα το κρεμάσω);

εδώδιμος αποικιακός είπε...

Δεν πήρα ποτέ στα σοβαρά τον φροϋδισμό, οπότε δεν με νιάζουν και όσα λες περί ¨τικ επαναλήψεως¨. Το τραγουδάκι; Το είχα κάποτε ακούσει. Η μουσική του δεν είναι του γούστου μου, οι υπόλοιποι στίχοι μάλλον αδιάφοροι.Τί αντιπροτείνω; Μα αφού θα το κρεμάσεις μόνο άν συμφωνείς, προφανώς τίποτε. Και κάτι ακόμα: μάθε να διαβάζεις πίσω απ΄τις γραμμές και ν΄ ακούς τί παίζεται στα κενά των ήχων...

Churchwarden είπε...

Kαλώς. Θα μάθω. Εδώ, να ξέρεις, είσαι πάντοτε ευπρόσδεκτος να λες τη γνώμη σου, τηρώντας μόνο έναν κανόνα: της ευγένειας. Με την ουσία του πρώτου σου σχολίου (και όχι τον τρόπο εκφοράς του) συμφωνώ.

fuji είπε...

Ατμοσφαιρικό το ποιητικό αποτέλεσμα του Ιωάννου - ιδιαίτατα η τρίτη στροφή-, αισθαντική και η μουσική απόδοση του Πασχαλίδη.

Προσυπογράφω -εννοείται- τα περί "αντιπροτάσεων" απαντητικά σου σχόλια.Πράγματι και η πιο θερμόαιμη δριμύτητα καταντά έρμη μαλθακότητα όταν εκλείπει το ουσιώδες αντεπιχείρημα.

Pipe Smoker είπε...

Ως γνήσιος βησιγότθος, έχω να πω τα εξής:

Το εν λόγω τραγούδι καλούτσικο είναι, αλλά σίγουρα το αυτί μου δεν το αντιμετωπίζει ως αριστούργημα. Οφείλω να του αναγνωρίσω την πρωτοτυπία όσον αφορά στη θεματολογία, όμως. Εν τέλει, η αντιπρότασή μου είναι η "Πηνελόπη".

Η εναλλακτική ομοιοκαταληξία του Χάκκα πολύ με αρέσει.

Επίσης μου αρέσουν οι διαδικτυακοί καβγάδες, αλλά οι συγκεκριμένοι είναι πολύ λόγιοι για τα γούστα μου. Χάθηκε κανένα "δε συνομιλώ ποτέ σοβαρά με ποιητές"? Έστω ένα "θα τα πούμε face to face".

PS: Μετά από πολλά έτη κατάλαβα ότι τελικά δεν φταίει ο Φρόυντ.

Churchwarden είπε...

@fuji: Οι δύο τελευταίες στροφές είναι πράγματι καλές. Το επιχείρημα, συνήθως, εκλείπει ως ανύπαρκτο.

@pipes: Για την ομοιοκαταληξία του Χάκκα συμφωνούμε, αν και με "αγρίεψε" κάπως. Μια αρχή με τσουτσούνες δεν μπορεί να είναι καλή. Αριστούργημα ουδέποτε το απεκάλεσα. Βησιγότθος είσαι, όπως και λόγιος. Εγκλιματίσου.